De stad ademde warmte. Augustus hing laag tussen de gevels. Sophie liep naast Lotte over de stoep, en overal bleven blikken hangen.
Niet alleen om de hitte. Om hen.
Sophie: vuurrood haar dat in de zon oplichtte als koper, lichte huid met een frisse zomergloed, lang en slank, eén meter negenenzeventig. Lotte: diep donkere huid, warm en mat, kort kroeshaar strak tegen haar schedel, atletisch, schouders breed, heupen strak in spijkerstof. Een opmerkelijk duo. Rood tegen zwart. Bleek tegen donker. Alsof de straat zelf opzij ging.
Sophie had nieuwe zomerkleren aan. Een strak wit shirtje, dun katoen, net te kort, de zoom speelde boven haar navel. Daaronder een zwart rokje van stretchstof dat bij elke stap omhoog kroop over haar dijen. Sandalen met smalle hak. Onder dat alles felle lingerie: knalrood kant, een beugelbh die haar B-cup hoog en rond hield, cups zo fijn dat haar kleine, overgevoelige tepels er duidelijk doorheen drukten, en een string die hoog op haar heupen sneed en haar gladde, gelaaserde heuvel nauwelijks bedekte. De stof van het shirtje plakte licht van de warmte. Bij elke ademhaling tekenden die tepels zich scherper af. Het rokje gaf glimp na glimp van de binnenkant van haar dijen. Ze wist hoe ze eruitzag. De blikken bevestigden het.
Lotte liep te dicht tegen haar aan. Halverwege de winkelstraat pakte ze Sophies hand. Niet terloops. Stevig. Vingers tussendoor, duim die over haar knokkels streek. Bezitterig.
“Je loopt te hard,” zei Lotte. “Ik wil je zien.”
Sophie vertraagde. De greep bleef.
Ze gingen een kledingzaak in — lichte ruimte, rekken met zomercollectie, ruime pashokjes achterin. Lotte hield de deur van het hokje open.
“Doe die buitenkleertjes uit. Ik wil zien wat je eronder hebt. En daarna passen we wat nieuws.”
Sophie trok het shirtje over haar hoofd. Het rokje zakte langs haar heupen. Ze bleef staan in alleen het knalrode kant. Bh die haar borsten tilde, string die tussen haar billen verdween, gladde heuvel nauwelijks bedekt. Tepels hard tegen het kant. Een dunne glans van zweet in haar decolleté.
Lotte leunde tegen de deurpost en keek. Langzaam. Van enkels tot gezicht.
“Fuck, Sophie.” Haar stem was laag. “Kijk naar jezelf. Die huid. Dat haar. Die tepels die al door het kant heen willen. Je bent absurd. Alsof je gemaakt bent om naar te staren.” Ze stapte naar binnen, pakte Sophie bij de heupen en draaide haar naar de spiegel. “Zie je dat? Hoe die string zit? Hoe glad je bent? Ik kan bijna ruiken hoe warm je bent. Mooi meisje. Mijn mooie meisje vandaag. Die rode past bij je alsof hij voor je bloed is gekocht. Blijf zo staan.”
Haar handen bleven op Sophies heupen. Duimen net onder de rand van de string. Geen vraag. Bezit.
“Adem. Die borsten gaan op en neer en ik wil het zien. God, die kleine tepels. Zo gevoelig. Ik weet dat je nat wordt als iemand ernaar kijkt.”
Sophie ademde. In de spiegel: lang, bleek, rood haar over één schouder, knalrood kant, en daarachter Lotte’s donkere gezicht, blik hongerig en tevreden.
De deur was niet helemaal dicht.
Een man bleef staan in het gangpad. Ogen door de spleet. Op haar benen. Op de string. Op de punten achter het kant. Hij slikte. Bewonderde openlijk.
Lotte zag het in de spiegel. Draaide haar hoofd. Haar hand schoof plat over Sophies onderbuik, vingers gespreid net boven de string — getoond, niet verborgen.
“Doorlopen,” zei ze kalm. “Ze is niet voor jou.”
Hij opende zijn mond.
Lotte glimlachte niet. “Kijk nog één keer als je moet. Daarna rot op. Dit is de mijne.”
Hij keek. Sophie voelde de blik als hitte. Toen liep hij door, rood tot achter zijn oren.
Lotte duwde de deur dichter. “Zie je? Iedereen wil kijken. Maar ik bepaal wie mag blijven.” Haar duim streek traag over de bovenrand van de string. “En jij laat het toe. Warm, hè?”
Sophie knikte alleen.
Ze pasten nog twee setjes kleding — een linnen jurkje, een ander rokje — maar Lotte’s blik bleef op de rode lingerie eronder elke keer dat Sophie van shirt wisselde. Aan de kassa betaalde Sophie met een kaart; Lotte droeg de tas.
Thuis, in de kleine achtertuin achter Sophies woning, hing de avond nog warm. De schutting hield de straat buiten. Een enkele lamp boven de achterdeur. Ze stonden tussen de tegels en de border met lavendel, tassen tegen de muur.
“Ik moet,” zei Lotte.
Ze kuste haar.
Niet voorzichtig. Als tieners die eindelijk durven — monden open, tanden, adem, nat. Lotte’s lippen waren vol en warm; haar tong schoof diep. Sophie greep terug. De smaak van Lotte vulde haar: mint, iets zoets, huid.
Lotte’s handen gingen eerst. Over Sophies rug, stevig, van schouderbladen naar de holling van haar taille. Langs haar zij. Over de buitenkant van het shirtje, handpalmen die de boog van haar borsten volgden zonder onder de stof te duiken. Duimen die over de harde tepels streekén door het katoen en het kant heen. Sophie hikte in de kus. Lotte kneedde, traag, bezitterig, alsof ze de vorm uit haar hoofd leerde. Naar beneden. Over haar buik. Over de stof van het rokje naar haar billen, vingers die knepen door de stretch, haar tegen zich aanzogen. Heupen tegen heupen. Lotte’s dij tussen de hare.
Toen Sophies handen ook. Over Lotte’s schouders, de warme donkere huid van haar nek, de strakke lijn van haar rug onder het hemd. Naar voren, over haar borsten door de stof — steviger dan de hare, tepels al hard. Over haar buik naar haar heupen, vingers in de riemlussen van haar spijkerbroek, aantrekken. Geen rits. Geen huid onder kleding. Alleen stof en druk en adem.
Ze kusten tot Sophies lippen tintelden en haar kin nat was. Lotte beet haar onderlip, zoog, liet los.
“Ik wil je,” zei Lotte tegen haar mond. Stem rauw. “Niet als vriendin. Als de mijne. Ik ga je van mezelf maken, Sophie. Elke keer een stukje meer. Tot je het niet meer ontkent.” Haar hand lag plat op Sophies borstkas, over haar hart, boven de stof. “Dit. Is van mij. Begrijp je dat?”
Sophie knikte. Kon niets anders. Het warme gevoel zat laag in haar buik, zwaar en zoet.
Lotte kuste haar nog één keer, diep, traag, en liet los. “Slaap lekker.”
Toen was ze weg. Poortje. Klik.
Die nacht lag Sophie naakt op haar bed. Raam op een kier. De lucht bewoog nauwelijks. Haar huid was warm; een fijne gloed van zweet stond in haar nek, tussen haar borsten, in de holte onder haar navel. Ze had niet gepoetst. Lotte’s smaak zat nog op haar tong — mint en huid en de natte herinnering van die kus. Haar lippen voelden gezwollen. Elke keer dat ze ze over elkaar schoof, voelde ze Lotte’s mond terug.
Ze speelde langzaam.
Vingers eerst over haar eigen keel, waar Lotte’s adem had gezeten. Over haar borstbeen. Rondjes om haar tepels zonder ze meteen te pakken, tot ze pijnlijk hard stonden en de koelere lucht ze prikte. Toen pas knijpen. Draaien. Trekken. Een geluid ontsnapte haar, laag. Haar andere hand over haar buik naar beneden, over de perfect gladde heuvel. Ze was al nat. Slipperig. Haar middelvinger gleed tussen haar lippen, vond haar clitoris, wreef traag in kleine cirkels terwijl twee vingers van haar andere hand haar tepel hard hielden.
Ze dacht aan Lotte’s hand op haar buik in het pashokje. Aan “dit is de mijne.” Aan de man die moest doorlopen. Aan Lotte’s tong in haar mond in de tuin. De geur van lavendel en zweet en de smaak die nog steeds op haar lippen lag.
Sneller. Dieper. Twee vingers in zichzelf, duim op haar clitoris, heupen die omhoog kwamen van het matras. De warme lucht plakte aan haar huid. Een druppel zweet gleed tussen haar borsten door. Ze kneep haar nippel hard, voelde de schok tot in haar buik, en stootte haar vingers dieper.
Het kwam vanuit haar onderrug. Golf. Haar rug boog. Tenén kromden in het laken. Ze kwam met een diepe, lange kreun die ze deels in haar kussen drukte — rauw, open, niet het gille van soms maar iets zwaars en oers dat uit haar keel rolde terwijl haar binnenste samentrok om haar vingers en nat over haar handpalm liep. Weer. En nog een naschok, kleiner, die haar dijen deed trillen.
Ze bleef liggen, ademhalend, vingers nog in zich, Lotte’s smaak op haar tong, lippen die nog brandden. Poetste niet. Sliep zo in, naakt, warm, met de geur van zichzelf en de herinnering van donkere handen over stof.
De volgende dag op kantoor lag er een dossier op haar bureau dat niet groot was, maar wel giftig. Een klant — middelgroot technisch bedrijf, directeur die zich bekocht voelde door een toeleverancier — was niet tevreden over het eerdere advies van een collega. Contractbreuk, boeteclausules, leveringsvoorwaarden. Juridisch niet moeilijk. Sophie zag de oplossing binnen twintig minuten: een scherpe ingebrekestelling gekoppeld aan een heronderhandeling van het kadercontract, met een exclusiviteitsbonus die de klant juist sterker zou zetten. Op papier perfect.
Alleen die man.
Ze belde. Mailde. Kreeg half werk terug. Hij wilde “iemand die snapt hoe zaken echt gaan.” Niet tevreden. Dag erop hetzelfde: ontwijkende antwoorden, een sneer naar “jonge advocaten.” De derde dag stond er een afspraak. Zij moest naar hem toe. Naar zijn bedrijf.
Die ochtend, voor ze vertrok, lag de mail in haar inbox.
Onbekende afzender.
Eerst jij. Dan de oplossing.
Je hebt de juridische lijn al. Die is correct. Wat je mist is hem. Verleid hem. Zuig hem. Neuk hem. Laat hem tekenen — het exclusieve contract, miljoenen omzet, meerjarig. Hij betaalt met zijn handtekening. Jij levert wat hij denkt nodig te hebben.
Foto’s. Bewijs. Daarna de volledige uitwerking plus het bonusvoorstel dat zijn raad van bestuur erdoorheen jaagt. En contant.
Goed meisje. Je weet het al.
Sophie staarde naar het scherm. Haar keel trok dicht.
Nee. Dit ging ze niet doen. Ze was geen hoer. Geen escort met een toga. Dit was een grens.
Toch stond ze een uur later voor haar spiegel en kleedde ze zich alsof haar lichaam het antwoord al had gegeven.
Lingerie eerst. Zwart, duur, bijna niets. Een set die ze na de vorige opdrachten had gehouden: halve cups van dunne tule en kant die haar borsten droegen maar de tepels bloot lieten — alleen een smalle band onderlangs en steuntjes aan de zijkant. Haar kleine, donkerroze tepels zaten al hard in de lucht. De string was een smalle strook vóór en een koord achter, hoog gesneden over haar heupen, haar gladde heuvel slechts door een handbreedte stof bedekt. Kousenbandjes. Diepzwarte stay-ups met een breed band van kant die in haar dijen drukte.
Daarover: een jurk. Zwart, stretch, decolleté diep genoeg om de binnenste ronding van haar borsten te tonen en het feit dat er geen gewone bh onder zat. De stof volgde elke lijn — taille, heup, de lichte welving van haar buik. Lengte tot net boven het midden van haar dijen. Als ze ging zitten zou het rokgedeelte gevaarlijk ver omhoog kruipen. Hakken. Hoog, dun, zwart. Haar rode haar los, net slordig genoeg. Mond gulzig, maar niet te. Parfum in haar decolleté en achter haar knieën.
In de lift van zijn bedrijf zag ze zichzelf in de spiegelwand. Advocaat. En iets anders.
Hij ontving haar zelf. Directeur, begin vijftig, nog goed onderhouden, duur overhemd, geen das. Ogen die haar van top tot teen opnamen en bleven hangen waar de jurk sneed. Zijn kantoor was groot: glazen wand, zware bank van leer, bureau, uitzicht op een bedrijventerrein dat probeerde groen te lijken.
Eerst het juridische. Sophie legde het dossier open. Stem helder, zakelijk. De ingebrekestelling. De zwakke clausules aan hun kant. De heronderhandeling. Hij knikte, stelde scherpe vragen, leunde achterover. Tevreden over de inhoud. Nog niet over het gevoel.
Toen schoof ze de map een stukje opzij.
“Er is meer,” zei ze. “Een exclusief meerjarencontract. Leveringsgarantie, volumekorting de andere kant op, jullie als preferred partner. Miljoenen. Als u tekent, vandaag, zorg ik dat de juridische ruggengraat ijzersterk is en dat uw raad het slikt.”
Hij lachte kort. “En wat wilt u daarvoor, mevrouw van Dijk?”
Sophie stond op. Liep om het bureau heen. Niet naar de stoel naast hem. Naar een punt ervoor, zodat hij moest opkijken.
“Dat u kijkt,” zei ze rustig. “En daarna tekent.”
Ze pakte de rits in haar nek.
De jurk gaf mee. Langzaam. Ze liet de stof over haar schouders glijden, over haar armen, langs haar borstkas. De halve cups kwamen in beeld — zwarte tule, blote tepels die hard in de gekoelde kantoorlucht stonden, donkerroze en strak. Ze duwde de jurk verder, over haar taille, over haar heupen. Hij viel op de grond in een zwarte cirkel.
Ze bleef staan in lingerie en hakken.
Stay-ups die haar lange benen sneden. String die bijna niets verborg; de gladde lijn van haar heuvel tekende zich af. Borsten hoog, tepels bloot in de open cups. Rood haar over één schouder. Adem die haar borstkas langzaam hief. Ze draaide een kwartslag, keek over haar schouder, liet hem de koordlijn tussen haar billen zien, de holte van haar rug. Toen weer frontaal. Benen iets uit elkaar. Handen langs haar zij.
“Tekenen,” zei ze. Stem laag. “Nu.”
Zijn keel bewoog. Hij trok de map naar zich toe. De pen kraste. Handtekening. Parafen. Bladzijde na bladzijde. Toen hij de laatste zette, lag er vocht in zijn haargrens.
“Goed,” fluisterde Sophie. “Nu beloon ik u. En mezelf.”
Ze liep naar hem toe. Duwde zijn bureaustoel achteruit. Knoop voor knoop zijn overhemd open. Hij had een mooi lijf voor zijn leeftijd — strak genoeg, borsthaar dat grijsde, buik nog vlak. Ze trok het overhemd uit. Riem. Rits. Zijn broek en boxershort gingen samen naar beneden.
Zijn pik was hard. Zestien centimeter, schat ze, helemaal kaal geschoren, de eikel al glanzend van voorvocht, aders zichtbaar langs de schacht. Hij miste de adem toen ze op haar knieën ging, hakken onder haar billen, handen op zijn dijen.
Ze likte eerst. Platte tong van de basis naar de eikel, traag, proevend. Zout. Warm. Ze sloot haar lippen om de kop, zoog licht, liet haar tong draaien onder de rand. Toen dieper. Centimeter voor centimeter, tot hij tegen haar verhemelte stootte en ze haar keel opende om nog iets meer te nemen. Speeksel liep. Ze holde haar wangen, zoog stevig op de terugweg, hand om de basis die ze niet in haar mond kreeg, draaiend, nat. Hij kreunde, handen in haar rode haar, niet duwend — vasthoudend. Ze keek omhoog terwijl ze hem pijpte, ogen nat van de reflex, mascara nog net heel, mond glanzend en wijd om zijn pik. Slurpende geluiden. Haar tepels staken in de open lucht elke keer dat ze voorover boog. De string was doorweekt; ze voelde het tegen haar heuvel.
“Uit,” beval ze hees toen ze losliet, een draad speeksel tussen haar onderlip en zijn eikel. “Alles.”
Hij schopte schoenen, broek, ondergoed weg. Zij maakte haar string los, rolde de stay-ups naar beneden, liet de open bh van haar schouders glijden. Naakt. Alleen nog de hakken, die ze aanhield. Hij was gek van verlangen — pik kloppend tegen zijn buik, ogen glasachtig, handen die haar wilden.
“Bank,” zei ze.
Ze duwde hem achterover op het zwarte leer. Bestrijd hem. Pakte zijn pik, zette de eikel tussen haar natte lippen, wreef zichzelf eroverheen tot ze gleed van haar eigen geil. Toen zakte ze. In één trage beweging. Hij vulde haar. Diep. Haar mond viel open; een geluid kwam eruit dat ze niet kende. Hij greep haar heupen.
Hij nam haar.
Eerst van onderen, stotend omhoog terwijl zij op hem reed, borsten die meebewogen, tepels die hij greep en kneep tot ze kermde. Toen draaide hij haar — krachtig, ongeduldig — op haar rug op het leer. Een been over zijn schouder. Hij duwde weer naar binnen, diep, tot zijn balzak tegen haar billen tikte, en neukte haar met lange, harde stoten. Het geluid van huid op huid. Nat. Haar gladde heuvel glinsterde. Ze krabde over zijn rug. Hij zoende haar slordig, beet haar mond, likte haar keel.
“Ik kom—” hij stotterde het.
“In me,” zei ze. “Diep.”
Hij stootte nog drie keer, verkrampte, en spoot. Warm zaad. Puls na puls, diep tegen haar baarmoedermond, tot het begon terug te lopen langs zijn schacht toen hij nog in haar bleef. Ze voelde elke schok. Haar eigen orgasme hing vlakbij, niet helemaal daar.
Hij zakte. Zij duwde zijn schouders naar beneden.
“Lik me schoon.”
Hij gehoorzaamde. Mond tussen haar dijen, tong breed over haar open kutje, door zijn eigen zaad en haar geil heen. Hij slikte. Het geluid was opwindend en nat. Hij zoog haar clitoris, stak zijn tong in haar, likte haar schoon terwijl het witte mengsel over zijn kin gleed. Sophie hield zijn hoofd vast, heupen tegen zijn mond, en kwam voor de tweede keer — harder, scherper, met een gebroken kreun terwijl ze over zijn tong pulseerde en hij bleef slikken, zijn eigen zaad en haar natheid in zijn keel.
Na afloop lagen ze kort stil. Toen stond ze op.
Ze waste zich summier in zijn privé-toilet — warm water, zijn handdoek, genoeg om niet te druipen. String terug. Stay-ups. Open bh. Jurk. Hakken. Haar in de spiegel: mond gezwollen, ogen helder, een lichte blos die niet wegging. Hij kleedde zich zwijgend. Het getekende contract lag op het bureau. Zij schoof het in haar tas.
Op kantoor legde ze het dossier en het getekende exclusieve contract op tafel bij de partners. Cijfers. Looptijd. Exclusiviteit. De juridische verankering. Een van de mannelijke partners floot zacht tussen zijn tanden. De andere las de bonusclausule twee keer.
“Dit is…” Hij keek op. “Sophie. Dit is partner-werk.”
Zij bleef staan. Rug recht. De smaak van de middag nog ergens achter haar tanden, Lotte’s kus van de vorige avond eronder, het warme restant van zaad en toch ook de overwinning in haar buik. En iets lager haar toch wel meer dan gevoelige kutje, rauwe lipjes maar ook voldaan
Trots. Voor het eerst hardop in de kamer: ze zou partner kunnen worden.
’s Avonds, thuis, lag de envelop al op haar deurmat. Contanten. Foto’s — zij in lingerie in dat kantoor, zij op haar knieën, zij op de bank met zijn handen in haar haar. En een vel.
Goed meisje. Het contract is ijzer. Het is nog niet afgelopen.
Ze hield het vel vast. Hand op haar gladde heuvel, nog gevoelig. Nat.
Ze wist het antwoord al.