De wekker ging half zeven. Sophie lag al wakker.
Haar hand lag plat op haar buik, vlak boven haar kutje, die nog steeds zo onwennig glad was. Gisteren de foto’s. Fiere tietjes. Kut glinsterend. Gezicht verwrongen. De envelop lag weer onder de handdoeken .
Buiten was het licht. Mooi weer. Rokjesweer.
Ze haalde een body uit het zijden zakje. Dieprood kant, smalle bandjes, diepe V. Onderaan alleen een smalle strook die haar kutje zou volgen. Niets dan dit, direct op haar huid.
Ze stapte erin. Drukkertjes dicht in het kruis. De naad lag meteen tegen haar clitoris. Haar tepels werden hard tegen het kant, klein, duidelijk. In de spiegel: borsten rond geduwd, buik vlak, heuvel kaal onder het rood.
De zwarte rok was strak. Over de heupen trekken, stof als een tweede huid om haar billen. Sokjes. Laarzen met hoge hak. Toen het witte blousje. Ze deed de onderste knoopjes dicht en stopte twee lager dan normaal. De V bleef open; rood kant flitste eronder. De stof spande over de cups. Haar tepels stonden erop als twee puntjes.
Het jasje erover, dit keer dicht. Rits omhoog.
Als het jasje dicht zit, ziet niemand ze, dacht ze. Niemand ziet hoe hard ze zijn. Niemand ziet het rood.
Op de fiets hield dat twee straten stand.
De wind was warm en kwam schuin van voren. Bij de brug greep hij onder de zoom van haar jasje, blies de rits open alsof iemand eraan trok, en sloeg de panden wijd uiteen. Het blousje wapperde mee. Rood kant. Witte stof strak over harde tepels. Haar rok was al tot midden op haar dijen gekropen door het trappen; het zadel drukte de naad van de body met elke trap tegen haar clitoris. Ze was binnen drie minuten nat.
“Jesus, Soph.”
Lotte. Donkere huid, kort haar, sportieve legging, fietsend alsof de weg van haar was. Ze was naast haar komen rijden zonder dat Sophie haar had gehoord. Lotte’s blik ging van het open jasje naar de tepels onder het wit, naar de rok die nauwelijks nog iets verborg toen Sophie even haar been strekte bij het oversteken.
“Rokje is op vakantie naar je heupen, zie ik.” Lotte grijnsde. “En je lampjes branden. Hard ook. Nieuwe fase? Of gewoon koud?”
“Wind,” zei Sophie. Haar stem klonk te hoog. Ze probeerde het jasje dicht te trekken met één hand. Het waaide meteen weer open.
“Wind.” Lotte keek nog eens, openlijk, naar de plek waar de body tussen Sophie’s benen verdween onder de rok. “Je glanst bijna door dat wit heen. En onder die rok… draag je überhaupt nog iets?”
“Body,” kreeg Sophie eruit.
“Alleen een body.” Lotte floot zacht. “Past je bosje wel bij een body?” Lachte Lotte. Je bent aan het veranderen, meisje. Staat je geil.”
Sophie trapte harder. Lotte bleef naast haar tot het stoplicht voor kantoor, lachte laag, en fietste door met een “app je” over haar schouder. Sophie’s wangen brandden. Tussen haar benen klopte het.
Op kantoor hing ze het jasje over haar stoel. Het blousje bleef half open. De rok kroop omhoog zodra ze ging zitten. De naad van het rood lag precies tussen haar schaamlippen, nat en warm.
Thomas, de stagiaire met het bredere postuur, keek zoals gisteren: nek bijna verdraaid, broek strakker.
Maar het was Jasper die bleef hangen.
Jasper was de andere stagiair. Dunner, bril met dun montuur, always iets te grote overhemden, vingers die trilden als hij koffie zette. Hij was helemaal in haar ban. Iedereen met ogen zag het; Sophie had het weken genegeerd. Vandaag niet meer te negeren.
“Koffie?” vroeg hij bij haar bureau, al met een mok in zijn hand die precies was zoals zij hem dronk — beetje melk, geen suiker. “Ik dacht… je had gisteren veel dossiers. Ik kan de kopieën van de erfenis-nazorg wel doen. Als je wilt.”
Ze knikte. Hij bloosde tot in zijn hals.
De hele ochtend was hij er. Thee toen ze haar koffie half liet staan. Een appel “per ongeluk te veel meegenomen.” Hij zette een stapel stukken recht die al recht stond, alleen om bij haar bureau te mogen staan. Als ze opstond, schoof hij haar stoel terug. Als ze naar de printstraat liep, liep hij mee met een excuus over nietjes. Zijn blik bleef aan de V van haar blousje kleven, aan de rode flits, aan haar mond, en schoot dan weg alsof hij zichzelf strafte. In zijn broek tekende zich soms iets af dat hij met een map probeerde te verbergen.
Sophie voelde zich bekeken. En natter.
Haar telefoon trilde om elf uur.
Onbekende afzender.
Onderwerp: Zaterdag.
Ze opende hem onder de rand van het bureau, knieën tegen elkaar, rok hoog.
Laser. Zaterdag 10:15. Kliniek De Lijn, achterom, bel twee keer. Oksels en alles daaronder. Laat het gebeuren. Betaald. Eerst jij. Dan kunnen we verder.
Sophie’s vingers trilden. Ze legde de telefoon met het scherm naar beneden. Haar hart zat in haar keel. Tussen haar benen klopte de naad van het rood mee alsof iemand eraan trok.
Ze wist het antwoord al.
—
Zaterdag. 10:15.
Kliniek De Lijn was een lage deur naast een apotheek. Ze belde twee keer. Een man deed open.
Middelbaar. Begin vijftig misschien. Grijs bij de slapen, dikke vingers, een mond die te vochtig leek. Zijn blik zakte meteen: haar gezicht, haar borsten onder het T-shirt dat ze expres los had aangetrokken, haar benen.
“Sophie van Dijk,” zei hij. Geen vraag. “Binnen. Alles uit wat uit moet. Oksels en bikinilijn — en wat jullie tegenwoordig ‘alles’ noemen. Betaald. Mooi.”
De behandelruimte rook naar alcohol en warme lampen. Hij gaf haar geen scherm, geen handdoek groter dan een theedoek. Ze trok haar kleren uit. Body uit. Naakt.
“Op de bank. Armen omhoog. Ver. Nee — verder. Handen achter je hoofd. Zo. En benen.” Hij duwde haar knieën uit elkaar met de platte kant van zijn hand, verder dan nodig, tot ze wijd open lag, heuvel bloot, schaamlippen zichtbaar in het felle licht. “Blijf zo. Ik moet bij alles kunnen.”
Hij begon bij haar oksels. Scheerblad eerst, dan de koude gel, dan de kop van het apparaat. Elke keer dat hij boog, hing zijn kruis dicht bij haar gezicht. Ze zag de bolling. Zag de natte plek die zich aftekende in het gewassen blauw van zijn jeans, donkerder stof, vlak naast de rits.
“Mooie tietjes voor een advocate,” mompelde hij terwijl hij haar linkeroksel deed, adem warm. “Klein, maar die tepels… Jezus. Ik zou je hier gewoon neuken als het protocol het toeliet. Benen wijd, armen omhoog, kut kaal — je ligt al alsof je het vraagt.”
Sophie staarde naar het plafond. Haar wangen brandden. En onder de schaamte, dieper, werd ze nat. Ze voelde het: een warm trekkend gevoel, vocht dat tussen haar schaamlippen vandaan sloop, precies terwijl hij keek.
Hij zag het.
“Oh wacht even.” Hij lachte zacht, gemeen. “Wordt ze nat van de ouwe man met de laser. Kijk eens aan.” Hij raakte haar niet aan daar — net niet — maar duwde haar knie nog een centimeter verder open met zijn pols. “Blijf wijd. Alles gaat eraf. Alles. Ik wil je zien glimmen terwijl ik werk.”
De laser tikte over haar heuvel. Pijnlijke warmte, streep voor streep. Hij trok haar schaamlippen opzij met gehandschoende vingers “om bij de randjes te kunnen,” hield ze langer vast dan nodig, blies gel weg. Haar clitoris was gezwollen. Ze voelde hoe ze druppelde op de papierrol onder haar billen.
In zijn jeans was de natte plek groter. De stijve lijn lag schuin langs zijn dij, dik, onmiskenbaar. Hij schaamde zich niet. Hij schoof juist dichterbij toen hij de laatste haartjes weghaalde, zo dicht dat zijn kruis bijna haar knie raakte.
“Klaar,” zei hij. Stem dik. “Kaal als een meisje. Nat als een hoer. Je mag opstaan. Langzaam. Ik wil kijken.”
Ze stond op. Benen slap. Tussen haar dijen trok een glimmend lijntje. Hij keek openlijk, wreef eens met zijn duim over de natte plek op zijn broek alsof hij vergat dat ze het zag, en gaf haar een kartonnen kaartje dat ze niet aannam.
“Als je ooit meer wilt dan haar eraf,” zei hij bij de deur. “Je weet waar ik zit.”
Buiten trilde ze. Op de fiets naar huis voelde elke trap over haar gloednieuwe gladde huid als te veel.
Thuis gooide ze de deur dicht, trok alles uit in de gang, viel op bed.
Haar hand ging tussen haar benen. De heuvel was kaal, zacht, overgevoelig. Twee vingers tussen haar lippen — ze was drassig, open, gezwollen. Duim op haar clitoris. Andere hand aan haar tepels, knijpend, harder dan de meid in de boutique.
Ze wreef. Dacht aan zijn stem. Aan benen wijd. Aan armen omhoog. Aan de natte plek in zijn jeans. Aan Lotte’s lach op de fiets. Aan Jasper’s blik. Aan de foto’s in de envelop.
Het kwam sneller dan ze wilde. Haar rug boog. Haar benen spanden wijd open alsof hij ze nog vasthield. Ze kwam met een gil die ze deels in het kussen drukte en deels niet — hoog, gebroken, nat. Haar binnenste knijpen om niets. Vocht over haar vingers, over haar billen, een vlek op het laken. Ze bleef trillen, vingers nog bewegend, tot een tweede golf eroverheen sloeg en ze echt gilde, rauw, en daarna slap bleef liggen met haar hand op haar kloppende, gladde kut.
Onrustige slaap. Dromen vol lampen en ritsen.
—
Nieuwe week.
Geen grote zaak. Wel een nare: een arbeidsconflict met drie lagen jurisprudentie, getuigen die elkaar tegenspraken, een termijn die te krap was. Het dossier landde op haar bureau alsof iemand wist dat ze zou vastlopen.
Ze zag het niet. Dinsdag niet. Woensdag niet. De constructie bleef dicht. Partners vroegen hoe het stond. Ze glimlachte te strak.
Jasper hielp. Koffie. Thee. Samenvattingen die ze niet gevraagd had. Hij bleef nét te lang staan. Zijn verliefdheid hing tussen hen als warmte.
Donderdag, 09:41.
Onbekende afzender.
Onderwerp: Eerst jij.
De stagiair met de bril. Iedereen ziet hoe hij je helpt. Gebruik dat.
Nu. Toilet. BH uit. Blousje weer aan. Terug naar je bureau. Geen jasje.
Daarna cola. Knoeien mag opzettelijk. Op je blousje. Je hebt geen geld bij je — check je tas, klopt. Vraag hém. Samen naar de winkel aan de overkant. Nieuwe blouse. Passen. Niet in het pashokje. Bij de rekken. Vieze blouse geef je aan hem. Je staat. Hij kijkt.
Eerst jij. Dan de oplossing.
Sophie zat doodstil. Haar tas: geen portemonnee. Alleen sleutels en de telefoon. Natuurlijk.
Ze stond op. Benen zacht.
Op het toilet deed ze de deur op slot. BH los. Bandjes langs haar armen. Cups van haar borsten. Ze stopte de bh in haar tas, diep. Blousje weer aan — wit, dun, knoopjes weer niet helemaal dicht. Zonder bh waren haar tepels meteen zichtbaar. Hard van de koelte, hard van de angst. De stof schuurde.
Terug door de gang. Jasper keek op en slikte zo hoorbaar dat Thomas grijnsde. Sophie ging zitten. Haar borsten bewogen vrij onder het wit. Elke ademhaling was een schandaal.
Ze haalde een cola uit de automaat. Aan haar bureau, map open, “per ongeluk” — de beker kantelde. Bruine frisdrank over wit katoen, koud, plakkend, meteen doorzichtig. Haar linkerborst lag eruit getekend alsof ze naakt was: tepel donker, areola vaag zichtbaar, stof vastgeplakt.
“Oh god—”
Jasper stond er al. “Mevrouw Van Dijk— Sophie— ik… doekje?”
“Mijn portemonnee ligt thuis.” Haar stem was schor. “Ik kan niet… de winkel oversteken. Een nieuwe. Als je… als je even meegaat. Ik betaal je terug. Morgen.”
Hij knikte te hard. “Natuurlijk. Ja. Graag— ik bedoel, geen probleem.”
Samen de straat over. Zijn oren rood. Haar blousje doorzichtig in het daglicht; mensen keken. In de zaak — goedkope basic mode, felle verlichting — wees ze een wit blousje in haar maat aan.
“Even passen,” zei ze, en haar keel zat dicht. “Hier is goed.”
Geen pashokje. Bij de rekken, half achter een stapel spijkerbroeken, nog steeds in het zicht van de kassa en het raam.
Ze draaide zich half naar hem toe omdat de instructie in haar hoofd gromde. Vingers aan de knoopjes. Een. Twee. Drie. Het natte blousje open. Schouders. Ze gaf hem het doorweekte kledingstuk zonder op te kijken.
Toen stond ze daar.
Bloot tot de taille in een winkel. Borsten vrij. B-cup, tepels steenhard van de koude cola en de schaamte, klein en roodachtig, borsten licht bewegend bij haar ademhaling. Haar buik strak. De rok erboven.
Jasper staarde.
Niet stiekem. Openlijk. Mond op een kier. Ogen groot achter zijn bril. Zijn blik aaide over haar tepels, haar spleet tussen haar borsten, de curve eronder. In zijn broek ging het snel: een duidelijke, dikke stijging, de contour van zijn piemel schuin omhoog, de stof strak. Hij vergat zijn hand ervoor te houden.
“Jezus,” fluisterde hij. “Sophie… je bent… sorry. Sorry. Ik—”
“Geef.” Ze rukte het nieuwe blousje uit de hanger, schoof haar armen erin, knoopte te snel, scheef, een knoop mis. “Kassa.”
Hij betaalde zonder iets te zeggen, stijf lopend. Buiten stopte ze het vuile blousje in haar tas naast haar bh. Haar nieuwe blouse zat scheef en nog steeds zonder bh. Haar tepels tekenden zich af alsof ze het expres deed.
Op kantoor deed ze of er niets was. Jasper zette thee en durfde haar niet aan te kijken — behalve steeds wel, stiekem, en dan weer weg.
Om vier uur trilde haar telefoon.
Onbekende afzender.
De oplossing. Punt voor punt. Jurisprudentie die ze gemist had. Een constructie zo strak dat ze bijna lachte van opluchting en walging tegelijk. Ze werkte hem in twee uur uit. Perfect.
Vrijdag diende ze in. Partners knikten. Respect. Jasper bracht koffie en bloosde tot in zijn kraag.
’s Avonds op bed lag de nieuwe envelop — hoe die bínnenkwam wist ze niet. Geld. Foto’s: zij in de winkel, van opzij, borsten bloot, Jasper’s gezicht op de achtergrond met open mond. En een zin.
Goed meisje. Volgende week weer.
Het is nog niet afgelopen.
Sophie legde de telefoon weg. Hand op haar kale heuvel. Nat. Alweer.
Ze kon nee zeggen.