Werk was weer saai. Plichtmatig. Dossiers die klopten omdat ze klopten, telefoontjes die netjes werden afgerond. Op zich fijn. Onder haar kleren deed de lingerie het stille werk: kant dat schuurde, bandjes die sneden, en tussen haar benen die nieuwe gladheid. Elke stap herinnerde haar eraan. Kale huid tegen stof. Lipjes die over elkaar schoven. Opwindend genoeg om de dag door te komen.
Toen kwam de taak waar niemand uitkwam.
Erfrecht. Oude testamenten, drie versies, handgeschreven codicillen, een vergeten legaat uit 1987 en een familie die elkaar het licht in de ogen niet gunde. De partner schoof het door. “Sophie regelt dat wel.” Er lag een stapel papier op haar bureau die rook naar stof en oude inkt. Ze bladerde erdoor en voelde de paniek al in haar keel. Geen haakje. Geen lijn. Alleen tegenstrijdigheden en termijnen die over twee weken verstreken.
Ze wachtte op de mail.
Niets.
De hele dag niets. ’s Avonds ververste ze haar inbox tot haar duim kramp kreeg. Geen onbekende afzender. Ze kreeg het benauwd. Alsof de muren van haar huis dichterbij kwamen. In bed lag ze naakt, hand op haar gladde heuvel, maar de angst zat hoger dan de opwinding.
De volgende dag weer niets.
Om drieën piepte haar telefoon.
Mail. Eerst alleen bijlagen. Foto’s.
Kleding. Zakelijk, maar strak. Sexy op een manier die zij nooit koos. Jurkjes die de heupen volgden en net over de knie stopten. Rokjes met split. Bloesjes die digitaal al strak om borsten zaten. Te strakke shirtjes onder open jasjes. Pumps met naaldhakken. Laarzen tot halverwege de kuit, ook met hak, glanzend leer. Zwart, diep marine, bordeaux, crème. Stoffen die licht vingen. Alles lekken te accentueren, tilde, toonde.
Onder de laatste foto de tekst.
Vanavond. 19:30.
Adres volgt.
Koop voor meerdere weken.
Ze weten dat je komt.
De boutique rook naar nieuwe kleren en lichte parfum. Twee vrouwen stonden al klaar.
De jonge meid was begin twintig, vrolijk, open gezicht, D-cups stevig in een strak zwart shirt. Donker haar in een losse knot. De oudere vrouw — ergens in de vijftig, strak grijs pak, bril op haar neus — knikte alleen. “Mevrouw van Dijk. We verwachtten u.”
Achterin een ruime pasruimte. Grote spiegels. Zacht licht. Geen gordijn dat echt dicht kon.
“Eerst dat saaie uit,” zei de jonge vrolijk.
Sophie deed haar mantelpak uit. Blouse. Rok. Schoenen. Bleef staan in het zwarte kant. De grootste string die ze had, en toch verborg hij nauwelijks iets: een smalle driehoek over haar kale lipjes, aan weerszijden de randen van de spleet, erboven de gladde heuvel volledig bloot. Ze was al vochtig. De stof plakte.
Ze pasten.
De jonge meid kleedde haar aan en uit. Letterlijk. Een strakke crème blouse, te strak over de BH. Een kokerrok die zo nauw zat dat de string eronder een lijn trok. Zo volgde het ene kledingstuk naar de andere. En ze bleef haar maar aanraken, net te lang, net te. En tot haar schaamte verraadde haar lichaam haar opwinding. Bij een zwart jurkje met rits op de rug deed de meid de rits omlaag, liet de stof vallen en haakte in één beweging de BH los. Daarna de string. Omlaag. Helemaal.
Sophie stond naakt.
Voor de ogen van de oudere vrouw, die in de deuropening leunde met gekruiste armen en toe keek alsof ze een paspop beoordeelde. Daglicht uit de winkel viel schuin naar binnen. Sophie’s lange, slanke lichaam was volledig zichtbaar: echt rood haar over haar schouders, kleine stevige borsten met tepels die meteen hard werden in de koele lucht, platte buik, smalle heupen, de strakke ronde billen, lange benen, en tussen haar benen niets dan de gladde heuvel en de al glanzende, licht geopende lipjes.
Haar wangen brandden. Ze wilde haar handen ervoor houden. Deed het niet.
De jonge meid ging achter haar staan, borsten bijna tegen Sophies rug, en keek mee de spiegel in. Haar handen kwamen om Sophies middel, gleden omhoog, en pakten de borsten.
“Kijk eens,” fluisterde ze vlak bij Sophies oor, hard genoeg voor de oudere vrouw om het te horen. “Wat een fiere tietjes voor zo’n preutse advocate. Klein, maar de tepels staan al te bedelen.”
Haar duimen en wijsvingers vonden de tepels. Rolden. Knepen. Trokken er langzaam aan tot Sophie’s adem stokte.
“Helemaal kaal beneden ook. Wat een mooi, glad kutje. En nat. Ik zie het glimmen helemaal hiervandaan. Schaam je je niet, zo te drippend voor mij en mevrouw?”
De oudere vrouw zei niets. Keek alleen. Haar blik rustte op Sophies borsten, zakte naar de kale spleet, bleef daar hangen.
De meid speelde door. Geen haast. Circulaire bewegingen, dan een harde kneep, dan zacht wrijven met de vlakke duim precies over de punt. Sophie’s knieën begonnen te trillen. Elke trek aan haar tepels schoot als een draad recht naar haar clitje. Ze werd gek. Haar handen balden tot vuisten. Ze probeerde haar benen dicht te houden, maar de geilheid liep al langs haar dijen.
“Stilletjes komen zo,” fluisterde de meid. “Alleen van je tieten. Want dat kun je. Geile slet. Preuts op kantoor en hier sta je te trillen met je kut open voor twee vrouwen.”
Ze trok harder. Ritmisch. Beide tepels tegelijk, naar voren, draaiend, knijpend tot de pijn zoet werd en de zoetheid pijn. Sophie’s rug holde. Haar billen spanden. De gladde heuvel voelde zwaar, kloppend, alsof er één aanraking nodig was — maar er kwam geen hand tussen haar benen. Alleen de borsten. Alleen die vingers.
“Kom op. Voor mevrouw. Laat zien hoe makkelijk je gaat.”
Sophie kwam.
Met een gebroken, snikkend geluid, voorover buigend in de handen die haar tepels vasthielden, knieën die bijna knikten. Haar kale lipjes spanden en openden zonder te worden aangeraakt, een warme golf liep zichtbaar naar buiten en glansde dik over de spleet en de bovenkant van haar dijen. Haar gezicht in de spiegel was vertrokken: mond open, ogen bijna dicht, wangen vuurrood. De oudere vrouw keek toe tot de laatste trekking wegebde.
“Netjes,” zei ze toen alleen. “Nu de kleding.”
Ze pasten de rest. Strakke jurken, rokjes, bloesjes, jasjes, pumps met naaldhak, laarzen met hak. De meid kleedde haar aan en uit alsof er niets was gebeurd, maar haar vingers bleven “per ongeluk” de nog gevoelige tepels raken. Sophie had nauwelijks kracht om de string nog omhoog te trekken toen het klaar was. De stof sneed meteen tussen haar natte lipjes.
Aan het eind lag er een berg. Het bedrag: zesduizend vijfhonderd euro. In de enveloppe thuis zat nog genoeg. Ze rekenende contant af.
Sophie reed naar huis met tassen op de achterbank en een doorweekte string. Haar tepels gloeiden nog kilometers later.
De volgende dag trok ze de zwarte jurk aan. Strak. Stof die elk contour volgde: de kleine borsten, de smalle taille, de ronde billen. Eronder het vuurrode setje, string die nauwelijks stof had. Pumps met naaldhak. Ze liep anders. Moest wel.
Op kantoor keken de mannen.
Niet stiekem. Openlijker. Blikken die bleven hangen op haar benen, op de lijn van haar kont toen ze zich omdraaide, op de manier waarop de jurk bij elke stap meebewoog. De stagiaire — blond, begin twintig — verdraaide bijna zijn nek toen ze voorbij de koffieautomaat liep. Later zag ze beide stagiaires in de gang. Ze liepen vlug, tassen voor hun broek gehouden, maar niet goed genoeg. De contour van hun erecties was duidelijk. Hard. Een van hen bloosde toen haar blik daar per ongeluk rustte. Ze voelde schaamte als hitte in haar gezicht en tegelijk een trekkerige natheid tussen haar benen.
’s Middags de mail.
De oplossing. Compleet. Scherp. Elke tegenstrijdigheid in de testamenten ontward, jurisprudentie erbij, een lijn die ze zelf nooit had gezien. Uitwerken kostte twee volle dagen. Ze zat tot laat, herschreef, checkte, bouwde het dossier op tot het waterdicht was. Het was perfect.
Toen ze het indiende, knikten de partners. Echt. Een van hen legde een hand op haar schouder en zei dat dit het niveau was dat ze wilden zien. Collega’s keken anders. Ze straalde. Niet breed, niet luid. Inwendig. Alsof haar huid strakker zat.
Thuis lag de enveloppe op de keukentafel.
Nieuw geld. Dikke bundels. En foto’s.
Haarscherp. Van het passen. Zij naakt in de pasruimte, de jonge meid achter haar met handen op haar borsten. Fiere tietjes, tepels dik en hard tussen vreemde vingers. Haar kale kut glinsterend van geil, natheid zichtbaar langs de lipjes. Haar gezicht verwrongen van genot op het moment dat ze kwam: mond open, ogen halfdicht, wangen donker. Nog een foto, dichterbij — alleen haar kutje, glanzend, open, een druppel die net viel.
Onderop een briefje.
Mooi.
Zaterdag: laseren. Alles, restjes, alles weg. Definitief.
Is al besproken.
Morgen mail je de details.
Je kunt nee zeggen.
’s Avonds lag ze op bed. De degelijke pyjama lag op de grond. Ze was naakt. Hand op haar gladde heuvel, vingers die langzaam tussen de nog steeds gevoelige lipjes gleden. De foto’s lagen op het nachtkastje. Het briefje ook.
Ze kon nee zeggen.
Haar lippen vormden het woord in het donker. Nee.
Toen gleed er een vinger dieper, haar andere hand vond een tepel, en ze wist het antwoord al.