Het is woensdagochtend, vijf voor zeven. Ik sta voor de deur van het kantoor van Brian. Rok net boven de knie, strak. Blouse half open, collar zichtbaar. Ik klop zacht op de deur en hoor ‘binnen’. Op het moment dat ik naar binnen stap realiseer ik het me. Ik ben vergeten mijn string uit te doen.
Brian zit achter zijn bureau wanneer ik binnen kom. Op het bureau ligt een zwart leren map. Hij wijst ernaar zonder op te kijken.
‘Lees. Teken. Dan uitkleden’.
Mijn handen trillen terwijl ik de pagina’s omsla. Elke regel voelt zwaarder dan gisteren. Het verbod om klaar te komen. Het recht op mijn lichaam. De plicht tot absolute gehoorzaamheid. De verschillende houdingen. Ik zet mijn handtekening, onder sletje. Brian zet de zijne eronder, onder Meester. Dateert het en slaat de map dicht.
“Nu. Alles uit. Behalve je kousen en jarretels”.
Ik begin me langzaam uit te kleden. Blouse. Rok. Wanneer ik mijn vingers in mijn string haak om hem naar beneden te trekken, blijft Brian’s blik hangen. Hij zegt niets. Hij wacht en de stilte is ondragelijk.
Ik laat de string op de grond vallen. “Je droeg hem nog toen je binnenkwam.” Het is geen vraag. Mijn mond wordt droog. “ik…ik wilde niet bloot in de trein zitten. Ik ben het vergeten meester. Ik dacht…”
Hij onderbreekt me. “Je dacht niet. Dat is precies het probleem.” Zijn stem blijft kalm, bijna vriendelijk. Dat maakt het erger. “Je eerste ochtend onder contract en je faalt al in de eenvoudigste instructie. Zonder slipje. Dat was heel duidelijk.’
Hij pakt de string van de vloer, legt het op zijn bureau en loopt langzaam om me heen. Ik sta naakt in het midden van de kamer. Enkel mijn collar, jarretels en kousen. Mijn tepels zijn hard. Tussen mijn benen klopt het van opwinding, angst en iets donkerders.
“Over het bureau. Borst plat. Billen naar achteren. Handen plat op bureau. Benen gespreid.”
Ik doe wat hij zegt. Het hout is koel tegen mijn borsten en buik. Mijn kont steekt naar hem toe. Ik hoor het zachte gerinkel van zijn gespsluiting. Dan het trekken van leer door broeklussen. Mijn adem stokt.
Brian vouwt de riem dubbel. Het geluid alleen al…
“Vijfentwintig. Je telt iedere klap hardop. Na elke klap zeg je ‘Dank u, Meester’. Vergeet je te tellen, of vergeet je te bedanken, dan beginnen we opnieuw bij één. Begrepen?”
“Ja, Meester,” fluister ik.
“Luider”
“JA, Meester”.
De eerste klap komt zonder waarschuwing. Het leer bijt hard en scherp over beide billen tegelijk. De pijn is fel, brandend, veel erger dan ik had verwacht. Ik stoot een kreet uit.
“Één..dank u, Meester”
De tweede volgt snel. Harder. Mijn huid voelt alsof het openscheurt. “Twee. Dank u, Meester.”
Derde. Vierde. Vijfde. Elke klap landt precies waarde vorige zat of net ernaast. Mijn billen branden. Tranen springen in mijn ogen. Ik tel en ik bedank. Bij de achtste klap trilt mijn stem. Bij de twaalfde moet ik me vastgrijpen aan het bureau om niet weg te kruipen.
Bij de zestiende vergeet ik het. De pijn is zo hevig dat ik alleen maar een gebroken geluid maak. Geen getal. Geen dank u.
Brian stopt onmiddellijk. De stilte is erger dan de riem.
“Opnieuw”, zegt hij rustig. “Vanaf één.’
Ik voel pure paniek. “Meester, alstublieft..ik..”
“Vanaf één.”
De eerste klap van de herstart is nog harder. Mijn billen zijn al vuurrood en overgevoelig. “Één. Dank u, Meester”. De woorden komen eruit als snikken. Hij gaat door. Methodisch. Kalm. Elke klap precies gedoseerd. Ik tel en bedank, huilend nu, speeksel dat uit mijn mondhoek loopt op het bureau. Bij de veertiende weer bijna een fout, maar ik forceer de woorden eruit. Bij vijfentwintig is mijn stem nauwelijks meer dan een hese fluistering. “vijfentwting, dank u…Meester”.
Mijn billen voelen dik, gloeiend, kloppend. Ik durf niet te bewegen. Brian hangt de riem langzaam terug door zijn broeklussen. Zijn hand streelt daarna over mijn brandende huid. Ik hijg hard.
“Dit was je eerste straf. Onthoud hoe het voelt. Vergeet niet wat ik je opdraag.” Hij geeft mij een stevige kneep in een bil. “Op je knieën. Mond open.”
Ik zak trillend op mijn knieën. Mijn billen gloeien tegen mijn hielen. Brian opent zijn broek. Zijn lul is hard. “Mond open. Tong uit. Je likt tot ik zeg dat je mag zuigen. En je kijkt mij de hele tijd aan.”
Ik doe het. Mijn tong glijdt over de warme huid van zijn lul. Ik proef het zoute vocht dat al uit de opening komt. Ik lik langzaam, precies, terwijl mijn ogen op de zijne blijven. Mijn speeksel begint al te lopen. Mijn kut trekt samen iedere keer dat ik zijn smaak proef. Na een paar minuten knikt hij.
“Nu zuigen. Diep. Keel open. Adem door je neus. Als je kokhalst, blijf je zitten. Als je huilt, blijf je zitten. Als je denkt dat je het niet meer aankunt, blijf je zitten.”
Hij duwt zijn pik naar binnen. Mijn mondholte vult zich. De eikel schuift over mijn tong, raakt mijn verhemelte, prikt tegen mijn keel. Ik kokhals. Speeksel bubbelt omhoog en loopt over mijn kin op mijn borsten. Hij houdt stil, laat me wennen, duwt dan dieper. Mijn keel trekt samen om hem heen. Tranen springen in mijn ogen. Ik hoor natte, gorgelende geluiden die ik maak. Hij begint langzaam te bewegen, korte gecontroleerde stoten die mijn keel open houden zonder me echt te verstikken.
“Kijk me aan,” beveelt hij rustig. “ik wil zien wat er gebeurt in die mooie ogen terwijl je mijn lul in je keel hebt”.
Ik kijk. Tranen lopen over mijn wangen. Speeksel druipt in lange draden. Mijn borsten wiegen elke keer dat hij stoot. Tussen mijn benen is het een warme, kloppende puinhoop. Ik voel hoe mijn sappen langs mijn dijen lopen, hoe mijn clitoris hard en gezwollen is zonder dat iemand het aanraakt. Mijn handen blijven achter mijn rug, vingers in elkaar gehaakt zodat ik niet kan proberen mezelf aan te raken.
Na een tijd die eeuwen lijkt, trekt hij zich terug. Zijn lul glanst van mijn speeksel. Hij wrijft de eikel over mijn lippen, over mijn wangen, smeert mijn eigen speeksel over mijn gezicht.
“Tong uit. Slik alles.”
Ik slik. De smaak van hem en mezelf vult mijn mond. Hij veegt de rest van mijn kin af met zijn duim en duwt die tegen mijn lippen.
Terwijl ik zijn duim zuig, hoor ik mijn collega’s het kantoor binnen komen. De werkdag gaat beginnen.
Brian trekt zijn hand terug, steekt zijn lul terug in zijn broek en ritst dicht alsof er niets gebeurd is. “Aankleden. Geen string. Ga achter je benen zitten met benen gespreid. Als iemand te dichtbij komt houd jij je benen netjes gesloten, tot ze weer weg zijn. Dan open ze je zweer. Begrepen?”
“Ja Meester.”
Ik kleed me met trillende handen aan. De rok voelt te kort en te strak. Elke beweging herinnert me eraan dat er niets tussen mijn schaamlippen en de lucht zit. Elke stap naar mijn bureau doet pijn. Ik ga zitten en moet een snik inhouden en spreid mijn benen zoals bevolen. De koude lucht raakt mijn natte kut. Ik voel hoe mijn sappen de stoel zullen bevlekken en mijn mishandelde billen staan in pijn.
De rest van de dag is een langzame marteling. Lisa komt langs met de post en merkt op dat ik zo voorzichtig beweeg. “Gaat alles wel goed met je?.” Prima,” lieg ik. Beetje stijf van het sporten.”
Markt leunt over mijn bureau. Ik moet rechtop blijven zitten terwijl mijn billen kloppen. Een andere collega zet koffie neer. Ik glimlach en voel hoe de stof bij iedere ademhaling over mijn gestrafte huid schuurt. Brian loopt af en toe langs. Soms blijft hij een seconde langer staan. Soms legt hij alleen een hand op mijn schouder, zwaar en bezitterig.
Tegen het einde van de middag roept bij mij weer bij zich. “Over het bureau. Laat je billen zien.”
Ik leun voorover. Hij trekt mijn rokje omhoog. Mijn billen zijn dieprood, op sommige plekken al paars, met duidelijke sporen. Hij streelt erover, drukt hier en daar en een pijnlijke snik ontsnapt uit mijn keel.
“Goed..deze markeringen blijven voorlopig zichtbaar. Vergeet ze vanavond niet in te smeren. Ga nu maar lekker naar huis. Je hebt goed gewerkt sletje.”
Vanaf het station Diemen fiets ik naar huis met billen die bij iedere trap branden en een kut die klopt van onbevredigende lust. Thuis ligt Sam op de bank. Ik kruip in een ruime hoodie tegen haar aan, voorzichtig zodat mijn billen niet te hard tegen de bank drukken. Ik trek mijn benen op en als vanzelf glijd mijn hand tussen mijn benen. Ik ben drijfnat.
Sam praat over haar dag. Over een saai collega. Een professor die iets had gezegd. Ik luister, half. Ik knik en voel de nasmeulende hitte in mijn billen als een constante herinnering. De riem. De tellingen. De keren dat ik opnieuw moest beginnen. De manier waarop hij me daarna gewoon verder gebruikte. Ik voel hoe mijn kut natter en natter wordt.
Ik wil komen. Hard. Maar ik kom niet. Het mag niet.