De ochtend van de pitch, 15 april 2026, sta ik om 06:45 uur voor haar appartement in Maastricht. De lucht is fris, de straten nog stil. Ik heb een zwarte Audi A6 gehuurd – strak, professioneel, met getinte ramen. Mijn pak zit als gegoten: antraciet grijs, wit overhemd, smalle zwarte das. Maar mijn hart bonkt harder dan het zou moeten.
Cindy opent de deur in een zwarte zijden kimono die tot halverwege haar dijen valt. Haar haar is nog nat van de douche, loshangend over haar schouders. Ze glimlacht traag, nerveus maar opgewonden.“Kom binnen. Ik ben bijna klaar.” Ik stap de hal in. Ze draait zich om en loopt voor me uit naar de slaapkamer. De kimono glijdt iets opzij bij elke stap – ik zie al iets van de zwarte naadkousen. Mijn adem stokt. Ze gaat voor de grote passpiegel staan, laat de kimono van haar schouders glijden. Hij valt als een plas zijde op de grond. Daar staat ze. De navy power suit is nog mooier dan op de foto’s die ze me stuurde. De high-waist kokerrok zit perfect: de stof volgt haar heupen en billen als een tweede huid, maar valt breed en elegant tot haar knieën.
De smalle leren ceintuur knijpt haar taille in tot een zandloper. De korte blazer hangt open, de zwarte satijnen binnenvoering glanst. Daaronder de sheer black chiffon blouse. Haar tepels drukken hard en donker tegen de dunne stof, twee duidelijke punten die bij elke ademhaling bewegen. De diepe V-hals toont precies genoeg decolleté om de blik te vangen, maar niet genoeg om ordinair te zijn. De gouden ketting met diamanten rust ertussen, vangt het ochtendlicht. Haar benen lijken eindeloos: de 15-denier naadkousen met perfecte rechte zwarte naad lopen van haar hakken omhoog, verdwijnen onder de rok. De bovenrand (Welt) piept net zichtbaar als ze een stap zet. De acht dubbele clips van de jarretelgordel zijn onzichtbaar, maar ik weet dat ze er zitten. Ze draait zich langzaam om, kijkt me aan via de spiegel.
“En?” vraagt ze zacht. “Is dit wat je voor ogen had?” Ik kan amper praten. “Je ziet er… ademloos uit. Alsof je de kamer al veroverd hebt voordat je er bent.” Ze glimlacht, loopt naar me toe. Haar hakken klikken op de parketvloer. Ze blijft vlak voor me staan, legt een hand op mijn borst. “Help me met de laatste dingen.” Ze draait zich om. Ik pak de blazer van het bed, help haar erin glijden. Mijn handen glijden over haar schouders, langs haar armen. Ik voel haar rillen. Dan draai ik haar weer om, knoop de bovenste knoop van de blazer dicht, net genoeg open om de V-hals te laten zien. Mijn vingers strijken langs de rand van haar borst, raken per ongeluk haar tepel door de chiffon heen. Ze hapt naar adem. “Sorry,” mompel ik. “Niet sorry,” fluistert ze. “Doe het nog eens.”
Ik doe het. Knijp zacht. Ze sluit haar ogen, leunt tegen me aan. “We moeten gaan,” zeg ik hees. Ze knikt. We stappen in de auto. Ze gaat op de passagiersstoel zitten, spreidt haar benen iets. De rok spant strak over haar dijen. Ze legt haar hand op mijn bovenbeen terwijl ik rijd. De rit naar Antwerpen duurt anderhalf uur. We praten over de slides, de cijfers, de strategie, maar tussendoor stiltes vol elektriciteit. Elke keer als ze haar benen kruist, hoor ik het zachte schuren van het nylon. Ze bijt op haar lip, verschuift, kreunt zachtjes. Halverwege, op een rustige snelwegstrook, zeg ik: “Cindy… je trilt.” Ze kijkt me aan. “Ik kan niet meer wachten. Ik moet… ontladen. Anders ga ik die pitch niet doorstaan.” Ik zet de auto aan de kant, op een parkeerhaven achter wat bomen. Motor uit. Ramen beslaan al. Ze trekt haar rok op. De kousen, jarretelgordel en open-kruis string die ze er onder draagt worden zichtbaar. Ze is doorweekt.
Ik leun over de middenconsole, duw haar stoel achterover. Mijn hand glijdt tussen haar benen, vingers glijden makkelijk naar binnen. Ze kreunt luid, hoofd achterover tegen de hoofdsteun. “Snel,” hijgt ze. “Hard.” Ik vinger haar ritmisch, duim op haar clitoris, ik voel hoe ze samentrekt. De jarretel clips trekken mee bij elke beweging van haar heupen. Ze grijpt mijn pols, duwt mijn hand dieper. Haar andere hand knijpt in haar eigen borst, trekt de tepel door de chiffon heen.
Het duurt niet lang. Ze komt hard klaar,lichaam schokkend, een lange, gedempte gil die ze smoort in mijn schouder. Haar dijen trillen, de kousen spannen strak, vocht gutst over mijn vingers. Ze zakt na hijgend terug, ogen glazig. “Dank je,” fluistert ze. “Nu kan ik mijn pitch doen.” Ze fatsoenert zich. De blos op haar wangen maakt haar alleen maar mooier. We rijden door.
In de vergaderzaal van het distributiecentrum in Antwerpen,een strakke, moderne ruimte met uitzicht over de haven, betovert ze iedereen vanaf het moment dat ze binnenkomt. De hakken klikken als een metronoom. Hoofden draaien. De CEO, twee directieleden en de procurement manager staan op. Hun blikken glijden over haar: de strakke rok, de korte blazer, de sheer blouse waar haar tepels nog steeds zichtbaar hard tegenaan drukken van haar recente orgasme.
Ze schudt handen, glimlacht professioneel maar met een roofdier achtige glans. Ze presenteert: stem laag, zelfverzekerd, elk gebaar precies getimed. Als ze opstaat om het scherm aan te wijzen, valt de blazer open, tepels duidelijk afgetekend, ketting glinsterend. Ze draait zich om – billen strak, naadkousen flitsend als ze loopt. Ze kruist haar benen zittend, de boord van haar kousen even te zien. Niemand kan wegkijken. Ik vul aan waar nodig, maar het is haar show. Ze sluit af met: “Dit is geen offerte. Dit is een belofte. En ik kom mijn beloftes altijd na.” Stilte. Dan applaus. De CEO staat op: “Gefeliciteerd. We tekenen vandaag nog. En… we willen dit vieren. Diner vanavond, bij ons favoriete restaurant in de binnenstad. Jullie zijn onze gasten.” We accepteren de uitnodiging. Het wordt dan wel laat, te laat om nog terug te rijden naar Maastricht. Ze boeken ons in het beste hotel in de buurt: een suite met uitzicht over de Schelde.
Zodra de laatste aanwezigen de zaal hebben verlaten, grijpt Cindy mijn pols vast. Haar ogen zijn donker, haar wangen licht rood van de adrenaline. “Nu,” fluisterde ze dringend. “Ik kan geen seconde langer wachten.” Ze trekt me mee de gang in, kijkt snel links en rechts, en duwt mij dan een kleine, verlaten vergaderkamer binnen die verderop in de gang ligt. Het is een donkere, nauwelijks gebruikte ruimte met alleen een lange tafel, een paar stoelen en dichte jaloezieën. Ze doet de deur achter ons op slot en draaide zich naar me om.
Zonder een woord duwt ze me tegen de muur. Haar mond vindt de mijne in een hongerige, bijna wanhopige kus. Haar handen glijden onder mijn jasje en trekken aan mijn riem.
“Ik ben al de hele pitch nat,” hijgt ze tegen mijn lippen. “Elke keer dat ik bewoog, trokken die clips aan mijn kousen… ik dacht dat ik zou komen terwijl ik over de ROI praatte.”
Ze ritst mijn broek open, haalt hem eruit en streelt me hard en snel. Tegelijkertijd trek ik de blazer van haar schouders en maakte de knopen van haar blouse los. Haar borsten komen vrij, tepels hard en donker. Ik neem er één in mijn mond en zuig eraan terwijl ze kreunt. Cindy draait zich om, leunt met haar handen op de vergadertafel en duwt haar kont naar achteren. Ze trekt haar rok omhoog tot haar heupen. De jarretels en haar zwarte naadkousen komen tevoorschijn, haar string is al opzij geschoven. Ze is drijfnat. “Neuk me,” smeekte ze. “Hard. Snel. Ik heb het nodig.” Ik duw in één keer diep bij haar naar binnen. Ze kreunt luid, duwt zichzelf tegen me aan. Ik grijp de jarretels vast als handvatten en stootte hard en snel in haar. De tafel kraakte onder haar handen. Haar borsten deinen vrij, tepels schuren over het koude hout.
“Ja… fuck… harder,” hijgt ze. Haar stem is rauw, laag en vol lust. Het gaat snel en intens. Binnen een paar minuten voel ik haar samentrekken. Ze bijt hard op haar eigen arm om niet te schreeuwen terwijl ze klaarkomt, haar lichaam schokt hevig, haar benen trillen in de kousen, de clips trekken zich strak. Haar orgasme is zo sterk dat ze bijna door haar knieën zakt. Ik volg kort daarna, stoot diep en spuit in haar terwijl ze na hijgt. Ik voel het vocht langs mijn ballen lopen. We blijven zo even staan, hijgend, bezweet. Cindy draait zich om, kuste me snel en ruw. “Dat had ik nodig,” fluisterde ze met een ondeugende glimlach. “Nu kunnen we weer normaal doen… voor even.”
We fatsoeneren ons zo goed mogelijk. Haar blouse is wat gekreukeld, haar haar zit wat losser, en er is een lichte blos op haar wangen die niet meer weg te werken is. Ze trekt haar rok recht, veegt een lok haar uit haar gezicht en kijkt me aan. We hebben niks bij ons voor vannacht, geen schone kleren, geen toiletspullen, niks. We moeten snel even wat shoppen. We verlaten het pand snel, voordat iemand ons kan tegenhouden. Buiten op de Meir was het nog druk genoeg. We rennen bijna van winkel naar winkel. Eerst wil ze nieuwe lingerie, ze heeft nu de smaak te pakken: een nieuwe set van Maison Close, zwart kant met open cups en een jarretelgordel met acht clips. Daarna een nieuwe cognac-kleurige midi-jurk met diepe V-split voor het diner. Voor mij een schoon wit overhemd en een donkerblauw colbert. Schoenen, make-up, tandenborstels, deodorant, alles werd in recordtempo bij elkaar geraapt.
Met volle tassen checken we iets na vijven in bij het luxe hotel aan de Schelde. We krijgen een mooie suite op de 12e verdieping met uitzicht over het water. Zodra de deur dicht is, kuste Cindy me weer, zachter deze keer, maar nog steeds vol vuur. We hebben dik 2 uur voordat we naar het diner moeten, zegt ze, terwijl ze haar blouse al openmaakt. “Net genoeg tijd om te douchen… en misschien nog een klein voorproefje.” Ze trekt me mee onder de douche. Het warme water stroomt over ons heen terwijl ze zich tegen me aan drukt, haar handen overal. We wassen elkaar, maar het blijft niet bij wassen. Haar hand glijdt omlaag, streeld me weer hard terwijl ik haar tepels zuig en mijn vingers tussen haar benen laat glijden. We houden ons net genoeg in om op tijd klaar te zijn.
Om 20:15 uur stapte Cindy de suite uit in de nieuwe cognac midi-jurk. De diepe V-splijt toonde precies genoeg, de zwarte naad van haar huidkleurige kousen flitste bij elke stap, en haar beige pumps klikten zelfverzekerd op de vloer. Ze kijkt me aan, ogen glinsterend. “Klaar voor het diner?” vraagt ze met een zwoele glimlach. Ik knik, trek haar even tegen me aan en fluister in haar oor: “Na het diner… wil ik je de hele nacht neuken.” Ze bijt zacht op haar lip, pakt mijn hand en trek me mee naar de lift.“Daar reken ik op.”
Het diner eindigt rond 00:15 uur. Pieter betaalt, bedankt ons nogmaals. “Jullie zijn goud waard. Slaap lekker in het hotel. Morgen om 10:00 uur bij ons op kantoor dan stellen we de contracten op en tekenen de intentieverklaring.”
We lopen naar buiten. De koude nachtlucht slaat ons in het gezicht, maar Cindy drukt zich tegen me aan terwijl we naar het hotel lopen. Haar hand glijdt in mijn broekzak, knijpt even.
In de lift naar boven is de spanning ondraaglijk. We staan schouder aan schouder. Haar hand glijdt in de mijne. Vingers verstrengeld. De deur van de suite klikt open. Zodra hij dicht is, duw ik haar tegen de muur. Onze monden botsen hongerig, wanhopig. Ik rits haar jurk open. Haar tepels zijn nog harder dan in de auto. Ik neem er een in mijn mond, zuig hard. Ze kreunt luid, handen in mijn haar. Ze trekt aan mijn riem, maakt mijn broek open. Ik trek haar string omlaag, de jarretelbanden blijven strak, de clips glinsteren. De naadkousen zijn nog perfect recht. Ik draai haar om, duw haar voorover over de rand van het bed. Ze steunt op haar ellebogen, kont omhoog. Ze is nog nat van eerder. Ik glijd in één keer diep naar binnen. Ze gilt het uit, duwt terug. We neuken hard, ruw, al die opgekropte spanning van weken komt eruit.
De clips trekken bij elke stoot, de gordel cincht haar taille, haar hakken nog aan, klikkend op de vloer als ze balanceert. Ze komt weer klaar, dit keer schreeuwend mijn naam, lichaam schokkend, binnenwand knijpend om me heen. Ik volg kort daarna, diep in haar spuitend terwijl ze na hijgt. We zakken samen in, bezweet, hijgend. Haar kousen plakken licht tegen haar dijen, de clips nog steeds vast. Ze draait zich om, kust me zacht. “Dit was beter dan de deal,” fluistert ze. Ik lach. “Morgen… weer naar huis. Maar dit stopt niet.” Ze schudt haar hoofd. “Nee. Dit begint nu pas.” En terwijl de Schelde buiten glinstert in het maanlicht, weten we allebei: de spanning is niet weg. Ze is alleen maar groter geworden.