De eerste drie dagen waren een marathon.
Het team van Aqua Luxe zat in een glazen vergaderruimte met uitzicht op Palm Beach: zes vrouwen, strak gekleed, scherp, veeleisend, en één man. Olivier. Dunne polsen, perfecte manicure, een stem die net iets te zacht was en een blik die te lang bleef hangen op Thomas’ kraag. Thomas voelde de afschuw als een koude steen in zijn maag. Homo. Duidelijk. Hij dwong zichzelf professioneel te blijven, handen stevig om zijn notitieblok, stem laag en zakelijk.
Aisha zwom erdoorheen alsof ze hier was geboren. Twintig jaar jonger dan bijna iedereen, donkere huid stralend tegen het witte linnen jurkje dat ze de tweede dag droeg, lach klaar, namen onthouden, koffie besteld voordat iemand erom vroeg. Ze schoof documenten aan, vertaalde een lastige clausule in het contract alsof het niets was, en raakte terloops de arm van de creative director aan wanneer die twijfelde. “Junior strategist en local support,” had Thomas haar geïntroduceerd. De vrouwen knikten. Olivier glimlachte te breed.
“Je assistente is goud,” fluisterde de CEO, Selena Marquez, op dag twee tegen hem. Selena was begin veertig, Braziliaans-Spaans, kort zwart haar, een lichaam dat nog steeds in hun eigen badmode paste. “Houd haar vast.”
Thomas knikte alleen.
’s Avonds in hun suite — twee kamers, officieel, maar Aisha sliep in zijn bed — trok ze hem aan zijn stropdas naar zich toe.
“Je speelt de baas mooi,” murmelde ze tegen zijn mond. “Blijf dat doen. Overdag. ’s Nachts ben je iets anders.” Haar hand gleed naar beneden, vond hem halfhard door de stof, kneep. “Laser is mooi geworden. Glad. Net een jongen.”
Hij slikte. Elise dacht dat hij tot zaterdag in meetings zat. Hij stuurde haar elke ochtend een korte, droge update.
Dag vier. Eigenlijk was het klaar.
Het contract lag digitaal klaar voor de laatste paraaf. De first campaign setup — locaties, modelcast-richting, moodboards — was goedgekeurd. Selena klapte haar laptop dicht om half vijf, keek de tafel rond, en stond op.
“Thomas. Even privé.”
Hij volgde haar naar het balkon van de vergaderzaal. Beneden klotste de Caribische zee tegen het wit zand. Aisha bleef binnen, praatte met Olivier over iets met filters; haar lach klonk helder door het glas.
Selena leunde met haar heupen tegen de reling, armen over elkaar.
“We kunnen het vanavond afronden,” zei ze rustig. “Handtekeningen, champagne, done. Maar dan moet jij vanavond alles doen. Ons hele team dienen.”
Thomas fronste. “Dienen?”
“Ja of nee. Geen onderhandeling. Ik heb al met je assistente overlegd. Aisha. Zij zei dat ze zou zorgen dat het goed komt. Kleding, houding, de rest.” Selena’s blik gleed kort over hem heen, zakelijk en toch hongerig. “Wij werken hard. Wij vieren hard. En jij bent de man die het contract wil. Dus jij bent vanavond degene die schenkt, knielt, luistert, en doet wat er gevraagd wordt. Zonder discussie.”
Haar stem bleef vriendelijk. De ondertoon was ijzer.
“Wat wordt het?”
Hij zag Aisha door het glas. Ze keek precies op dat moment op, ving zijn blik, en glimlachte heel klein. Alsof ze al wist.
Hij kon niet anders.
“…Ja.”
Selena knikte één keer. “Goed. Aisha regelt het. We zien jullie om negen uur in villa drie. Privéstrand. Kom niet te laat.”
Aisha wachtte tot ze in de huurauto zaten voordat ze sprak. Ramen omlaag, warme wind, geur van zout en bougainville.
“Nichtje van me,” zei ze simpel, alsof het de normaalste zin ter wereld was. “Heeft een klein atelier hier in Oranjestad. Stijlvolle kleding. En mooie lingerie. Voor mij. Voor jou… iets anders.”
Thomas reed. Zijn knokkels waren wit om het stuur.
“Je wist dit al.”
“Natuurlijk wist ik dit al.” Ze legde een hand op zijn dij, hoog, duim strijkend over de stof. “Selena is niet subtiel als je weet waar je op moet letten. En jij zei ja. Slim. Of dom. Maakt niet uit. Vanavond dien je. Hun hele team. Zes vrouwen. En Olivier.”
Hij trok een gezicht. Aisha lachte zacht.
“Afschuw. Lekker. Hou dat vast. Het maakt je mooier als je moet knielen.”
Het atelier lag in een zijstraatje, wit gevel, groene luiken, geen bord. Een vrouw deed open die Aisha’s leeftijd had, of iets ouder — dezelfde donkere huid, strakkere kaaklijn, haar in dunne vlechten. “Aish. En de meneer.” Geen handdruk. Alleen een blik die Thomas van top tot teen mat alsof hij al naakt was.
Binnen rook het naar nieuw textiel en vanille.
Voor Aisha: een korte, zwart-gouden jurk die haar billen net bedekte, diepe V, open rug. Daaronder lingerie — dunne bandjes, open kruis, diepblauw kant dat haar donkere tepels half liet zien wanneer ze bewoog. Ze draaide voor de spiegel, tevreden.
“Mooi,” prees haar nichtje.
Voor Thomas haalde ze een kledingrek tevoorschijn.
Een te kort rokje. Zwart, stretch, het soort dat bij een vrouw net onder de billen zou vallen. Bij hem kwam de zoom gevaarlijk hoog op zijn spierwitte, sportieve dijen. Geen onderbroek. Aisha trok de zijne eraf zonder commentaar. Zijn piemel — glad gelaserd, de 18 cm half in rust — hing zichtbaar wanneer hij bewoog; het rokje bedekte bijna niets als hij bukte.
Een open blousje. Wit, dun, de knoopjes bewust te ver uit elkaar gezet. Zijn borstkas bleef zichtbaar, de lichte haartjes die hij nog op zijn pecs had, de tepels. Aisha knoopte er twee dicht. “Rest open. Zo.”
En dan de riem.
Dun, zwart leer, zacht van binnen. Haar nichtje ging op haar knieën zonder aarzeling, tilde het rokje op, en legde hem om zijn ballen. Strak. Niet pijnlijk genoeg om te schreeuwen, wel strak genoeg om ze naar voren te duwen, gezwollen, kwetsbaar, zichtbaar onder de zoom wanneer hij stilstond. Een klein ringetje aan de voorkant waaraan later iets bevestigd kon worden.
“Te strak?” vroeg Aisha zoet.
Thomas slikte. Zijn stem kwam er schor uit. “Het… zit.”
“Perfect.” Ze tikte met één vinger tegen zijn nu strakker hangende balzak. “Vanavond dien je. Schenken. Knielen. Mond open als ze het vragen. Olivier mag ook. Vooral Olivier. Jij vindt hem vies. Dat maakt het beter.”
Haar nichtje glimlachte voor het eerst. “Succes vannacht, meneer van der Meer.”
Aisha betaalde cash. In de auto trok ze het rokje nog een stukje hoger.
“Handen op het stuur. Rijden. Villa drie. En onthoud: voor de klant ben je nog steeds de baas tot de handtekening erop staat. Daarna ben je het dienblad. En het speeltje. En wat ze verder willen.”
Thomas keek recht vooruit, kaak strak, balzak zwaar en warm in het leren bandje, wind over zijn blote dijen. In de binnenspiegel zag hij Aisha’s tevreden gezicht.
Vijf dagen, had ze in het vliegtuig gezegd.
Vanavond begon de echte aftelling.