SUCCES!
Liam
Ze is echt wel een lekkere meid, die Maisy. Zo anders dan al die giechelmeiden, ik had dit totaal niet achter haar gezocht. En stoer dat ze nu ook haar broekje heeft uitgedaan. Ze is zo lekker om te zien, kleine lekker stevige tieten en dan haar kutje helemaal kaal, tussen haar benen is het begin van d’r gleufje zichtbaar. Daar zou ik wel eens stevig in willen rondpoken. Een beetje gegeneerd zie ik hoe mijn pik zich opricht, wat natuurlijk ook Maisy ziet. ‘Istie opstandig?’ vraagt ze dan met een giecheltje. Ik kan als antwoord alleen maar een beetje teruggrijnzen…
Ik laat me weer achterover op mijn bedje zakken, om de boel weer tot rust te brengen. Als we zo een tijdje hebben gelegen richt ik me weer op en vraag ik of ze al een beetje heeft gewerkt aan de songtekst. Ze knikt, pakt het schrijfboekje dat naast haar ligt en laat me dan lezen wat ze tot nu schreef:
Mysterious love
It aint easy to listen to your heart
They talk about love, it should be everywhere
But they never tell where to find it
So I crossed endless woods
Climbed the highest mountains
Went through snow and ice
Survived the hottest deserts
I searched for love
So difficult to find
And then suddenly I found a nextdoor mystery
Like a hidden treasury
Coloured in black’n gray
Like hiding itself
Can I bring brightness?
Could we be complementary?
As dawn comes and you depart
It’ll damage my longing heart
Don’t leave me burning eternally
And let me be your humble guide
Coloured in black’n gray
Like hiding itself
Can I bring brightness?
Could we be complementary?
Als ik het gelezen heb zit ik er verdwaasd naar te kijken, dít had ik niet verwacht. Het raakt me wel. Meestal gaan liefdesliedjes over bloemen en bijtjes en zo, maar wat Maisy heeft neergekalkt, whow. Een beetje donker komt het wel over, wat bedoelt ze met dat zwartgrijze en die helderheid. Trouwens, ik heb wel een vermoeden.
Maisy
Ik kijk Liam gespannen aan terwijl hij mijn tekst leest. Ik begrijp nu een beetje waarom Nico zo hysterisch doet over zijn ‘See me’ tekst, dat de band dat moet respecteren. Je geeft toch iets van jezelf bloot en wilt graag dat anderen er dan oké mee omgaan. Als Liam klaar is met lezen zegt hij niks. Ik zie aan zijn houding dat de tekst hem wel iets doet, maar wat? En dus als hij stil blijft vraag ik het hem maar: ‘Hey joh, zeg ‘ns wat. Hoe vind je het?’
Liam kijkt me dan aan alsof hij ergens anders vandaan moet komen: ‘…ehm, whow, ja, best wel oké, mooi zelfs. Maar waar gaat het over? Is dit wat ik denk dat het is?’ Als ik hem vragend aankijk, hem zo uitnodigend door te gaan: ‘…ehm, gaat dit over mij?’
Het is best wel eng maar ik besluit open kaart te spelen en knik: ‘je inspireert mij. Je bent zo anders dan ik, ik moest gewoon over je schrijven.’ De brede grijns die Liam dan laat zien zal ik nooit vergeten. Zo bloot als hij is komt hij overeind, nestelt zich naast me op mijn zonnebank, neemt mijn gezicht tussen beide handen en vraagt: ‘vertel dan eens Maisy-liefje, wat is er zo bijzonder aan mij?’
Deze actie had ik totaal niet verwacht. De vlammen slaan me uit met Liam zo tegen me aan en zijn nu harde paal die tegen mijn dijbeen duwt. Ik moet dit even wat afremmen: ‘haal je niks te veel in je hoofd, ventje. Je bent leuk maar dit is maar bij wijze van spreken hoor, je kent dat wel, dichterlijke vrijheid en zo. Dat wil dus niet zeggen dat je vrijpostig mag worden.’ ‘Te laat’ zegt hij lacherig, ‘je hebt het gezegd, dat je me leuk vindt, en ik vind jou namelijk ook leuk, dus jij komt niet meer van me af.’ Dat kan wel zo zijn maar dit gaat wat mij betreft wel iets te snel, voorlopig krijgt hij niet waar hij nu zo duidelijk naar op zoek is.
‘Voel je al welke muziek erbij hoort?’ vraag ik, om hem af te leiden. Liam ziet wel in dat hij niet verder komt, gaat terug op zijn zonnebedje liggen en vertelt dan dat het de kunst is bij de tekst een beat of een rif te vinden die alles ineens naar een ander niveau tilt. Als voorbeeld noemt hij ‘We will Rock you’ van Queen, dat beroemd werd doordat de band als intro alleen maar met de voeten een ritme stampte. Of ‘Satisfaction’ van the Stones, met die gitaarrif. Even later kleden we ons aan, onze kokkin is gearriveerd en ik wil niet dat ze ons hier zo ziet. We gaan naar mijn kamer waar Liam nog een tijdje wat op mijn keyboard zoekt naar een goed begin en op een gegeven moment lijkt hij dat ook wel te pakken te hebben. Hij laat het me nog een keer volledig horen en het doet me wel iets.
We spreken af overmorgen verder te gaan. Het is dan zaterdag en heeft The Next dat optreden waar ik ook enkele nummers mee zal zingen. Als Liam vertrekt geeft hij me onverwacht een zoen vol op mijn lippen en dan is hij weg.
The Next treedt op in het voorprogramma van een band die al landelijk bekend is. Tot het slotnummer ‘See me’ wordt er wel geluisterd en geapplaudisseerd, maar toch blijven veel mensen tijdens hun muziek gewoon doorouwehoeren, duidelijk wachtend tot de headliner begint. Dat verandert als bij het laatste nummer Nico aankondigt dat de band bij dit nummer versterking heeft gekregen en mij aankondigt met ‘mag ik jullie aandacht voor Maisy and the Next!’ Iedereen staat ineens geïnteresseerd te kijken en nogal wat mensen komen verder naar voren om ons eens goed te bekijken.
Ik heb mijn best gedaan om er goed uit te zien. Ik draag een kort groen heupbroekje, waaronder ik witte enkelhoge cowboylaarsjes heb aangedaan. Om mijn schouders heb ik een doorzichtige omslagdoek geslagen, oranje, in een net iets andere kleur dan mijn opgeknoopte bloesje, waaronder een behoorlijk stuk van mijn buik te zien is. Mijn lange blonde haren heb ik loshangen en omdat mijn pony eigenlijk al wat te lang wordt kijk ik van daaronder de zaal in. Het is stil geworden, spannend…
Liam
Maisy ziet er waanzinnig uit, lief, sexy, onweerstaanbaar! Ik snap wel dat het publiek stil is geworden en nu opdringt richting het podium. Eindelijk hebben we hun aandacht! Het maakt me trots dat ze dankzij mij in in The Next terecht is gekomen. Ik denk dat we samen met haar een big boom kunnen gaan maken.
Ondertussen kan ik het beeld niet uit mijn hoofd krijgen, hoe ze daar in hun tuin naast me lag, naakt, zich volledig blootstellend aan mijn blikken. En omgekeerd, want ik heb echt wel gezien hoe ze me bekeek, hoe ze geïnteresseerd mijn stijf wordende pik bestudeerde. Jammer dat er verder niks van kwam, dat ze niet wilde, maar wie weet.
Een ding zit me niet lekker, en dat is hoe Nico zich aan haar opdringt. Wat moet die gast met ‘mijn Maisy’! Zo kut hoe hij daar naast haar de show staat te stelen, met zijn hoofd steeds zo dicht mogelijk bij haar als ze samen zingen. Alsof hij in zijn uppie The Next is, alle aandacht opeist en wij er niet toe doen. Het enige wat ik kan doen is me onmisbaar maken, door topmuziek te maken. En dat ga ik doen ook, zodra ik aamn de beurt ben met mijn gitaarsolo ga ik helemaal los!
Maisy
Ik heb er vanmorgen nog flink op geoefend en de tekst zit nu goed in mijn hoofd. Het gaat super en terwijl Nico en ik ons in perfecte samenzang uitleven op het nummer wordt het muisstil. Ik zie steeds meer mensen naar voren komen om van dichtbij te kijken en te luisteren. De gitaarsolo die er voor Liam in zit is super, hij gaat er helemaal in op en wordt met luid applaus beloond. Als we de laatste noten hebben gezongen breekt er een luid gejoel en applaus uit. Ik zie aan de reacties van de jongens dat ze dit niet gewend zijn. Ze komen aan weerszijden van me staan, ik tussen Nico en Liam in en nadat we alle zes de armen om elkaars middel hebben geslagen maken we samen een buiging, terwijl de tent zowat wordt afgebroken.
Nico kijkt de jongens en mij aan en fluistert ‘Swallow!’ Als Liam daar de eerste tonen van inzet wordt het muis- en muisstil en achteraf bezien is dat denk ik het moment waarop ‘Maisy and The Next’ als bandje écht werd geboren. We kijken elkaar aan en het is pure chemie die we voelden. Nico zet in en op het moment dat ik bij het tweede couplet het podium opkom, wordt er giga geapplaudisseerd, terwijl bijna iedereen in de zaal staat te joelen. Ik leg er mijn hele ziel en zaligheid in en na afloop staat de hele boel op stelten, waarna we een applaus krijgen dat zeker een minuut aanhoudt. The Next en ik staan totaal overdonderd van oor tot oor te grijnzen en als we even later afscheid nemen is het lawaai niet van de lucht als de zaal roept om meer. Maar wij zijn geen headliner, dus dit was het en zwaaiend gaan we af.
Als we naderhand in de kleedkamer wat bij zitten te komen raken de jongens niet uitgepraat over het succes. Ik merk dat vooral Nico dat claimt en mij daarin probeert te betrekken door me steeds aan te raken. Als reactie ga ik bij Liam zitten, want hoewel ik hem er nog steeds een beetje vreemd vindt uitzien is hij wel de jongen waar ik momenteel steeds meer een klik mee voel. Achter die donkere voorgevel van hem zit een heel gevoelig ventje, zoveel is me al wel duidelijk geworden. En ik neem me voor dat ventje te gaan vinden.
X. Zara