ONDERDAK
Het duurt lang voordat we bergop bij de poel water arriveren. Natassja heeft bijna voortdurend ondersteuning nodig en in deze jungle is daar niet echt veel ruimte voor. Op een gegeven moment lijkt het me daarom beter dat ik haar draag en als ik haar voorstel om op mijn rug te klimmen stemt ze in. Ze is óp en ze vindt blijkbaar alles goed, als ze maar rust krijgt. Ik ga wat door mijn knieën zodat ze haar armen om mijn nek kan leggen. Meteen voel ik daarna hoe de twee puntjes van haar tepels mijn rughuid beroeren, het effect is alsof ze een stekker in het contact steekt, er gaat een stoot van opwinding door me heen. ‘Beheers je Ray, je hebt wel wat anders aan je hoofd’ mopper ik tegen mezelf. Als ik ga staan vouwt Natassja haar benen om mijn heupen, ik neem beiden stevig in mijn armen en ga dan weer op pad. Op deze manier is ze beter te dragen dan in mijn armen. Ze is niet heel zwaar, ik heb nu echt wel profijt van mijn vele sportschool bezoekjes.
Het bivak
Als we bij de poel arriveren laat ik Natassja bijna met tegenzin los. Ik stel haar voor zich te gaan wassen en goed te drinken onder de waterval. Niet te geloven, wat is ze mooi, zoals ze op haar broekje na naakt te water gaat. Zelfs nu ze uitgeput is door haar misselijkheid en de barre nacht daarna in het stormende zeewater is ze prachtig om te zien. Als ze zich bukt om de temperatuur van het water te voelen komen haar tietjes wat omlaag te hangen en opnieuw raak ik bevangen door de vorm ervan, zo rond, zo stevig, ik voel nog hoe ze tegen mijn rug werden geduwd. Nou ja, laat ik maar gauw aan de slag gaan, ik kan hier moeilijk met een stijve pik gaan lopen.
Ik ga de holte bekijken en dat blijkt nog een betere plek te zijn dan ik had gedacht, hij is zeker drie meter diep waardoor je er achterin goed droog blijft als het mocht gaan regenen. Ik heb iets scherps nodig om takken te kunnen gaan snijden. Bij de verkenners heb ik geleerd welke stenen je daarvoor kunt gebruiken en hoe je ze kunt splitsen. De waterval komt omlaag vanaf een hoger gelegen rotsplateau en eronder liggen, in en naast de poel talloze stenen, groot en klein, die ooit met het water omlaag zijn gekomen. Daar vind ik er een van het soort die ik zoek, bijna glasachtig om te zien. Ik houd hem op zijn kant terwijl ik er met een andere steen een paar keer stevig op tik en al snel springt er een grote scherf vanaf. Ik voel aan de rand daarvan en die is perfect, messcherp.
Daarmee gewapend ga ik aan de slag. Er staat rond de poel onder de hoge bomen veel bamboe, het fijne blad daarvan lijkt me prima om een bed van te maken. Ik snijd flink wat takken af en ga daar net zo lang mee door tot ik een zo comfortabel mogelijke slaapplek heb gemaakt. Dan wordt het tijd om naar eten te gaan zoeken. Gelukkig leerde ik veel over eetbare boomvruchten, bessen, plantwortels en paddenstoelen en wat al niet meer. Onderweg zag ik niet ver hiervandaan een flink aantal struiken met bessen en ga onderzoeken of ze eetbaar zijn. En opnieuw hebben we geluk, ze lijken op de veenbessen thuis en zijn lekker, zoet en sappig. Ik heb eraan gedacht om een groot boomblad mee te nemen, opnieuw vouw ik dat tot een kom en pluk zoveel bessen dat die genoeg voor ons beiden moeten zijn.
Terug bij ons bivak blijkt Natassja nog steeds in het water te poedelen, pas als ze me met de bessen terug ziet komen verlaat ze het water. Ze is adembenemend mooi zoals ze uit de poel omhoogkomt. Langzaam wordt steeds meer van haar nat glanzende lichaam zichtbaar en dan zie ik tot mijn verrassing dat ook zij haar broekje heeft uitgedaan. Ze ziet dat ik het zie en verlegen zegt ze dat het zo klein was dat het irriteerde en dat ik immers ook al bloot loop…
Hmm, van mij mag ze. Niet veel later zitten we naast elkaar op een rotsblok van de bessen te eten. Ik adviseer haar er niet direct te veel te nemen, om even te checken of haar maag alweer op orde is. Ze knikt en in stilte eten we. Ze smaken heerlijk.
Lepeltjesnacht
Aan de stand van de zon te zien is het al laat in de middag is en tegen de tijd dat we dankzij de bessen weer een beetje een voldaan gevoel hebben zijn we allebei toe aan rust. We zijn doodop van deze bizarre nacht en dag en zoeken eensgezind het bed van takken op. Het is even wennen en draaien voordat we redelijk goed liggen, netjes naast elkaar, op onze rug. Het voelt vreemd intiem, blijkbaar ook voor Natassja. Het duurt even maar dan draait ze zich naar me toe, kijkt me aan en zegt dan ‘dankjewel dat je me gered hebt, Ray. Hoe komt het dat je me zag vallen?’ Ik besluit eerlijk te zijn: ‘ik vind je al een tijd echt leuk. Ik zag dat je ziek was en volgde je. Het schip ging zo raar te keer…’
Ik krijg een snel kusje van haar op mijn wang en dan draait ze zich weer op haar rug.
Hoewel we allebei ontzettend moe zijn lukt het ons niet in slaap te komen, we liggen allebei te draaien. De bladeren waar we op liggen kriebelen, overal ritselt het en Natassja schiet af en toe omhoog om de ingang van het hol te screenen, uit angst dat er misschien een wild dier ons onderdak besluipt. Als ze eindelijk wat in de rust komt heeft ze het weer koud, wat heel lastig is, want ik kan niet zomaar een dekentje tevoorschijn toveren. Ik stel haar voor tegen me aan te komen liggen en niet veel later ligt ze met haar rug en billen tegen mijn buik en kruis gedrukt. Ook heb ik mijn arm om haar heen geslagen, om haar zoveel mogelijk van mijn warmte te geven. Eindelijk lig ik dus met haar in mijn armen, maar nog steeds moet ik me netjes gedragen, want dit draait niet om seks maar om warmte en veiligheid.
Het is donker als ik wakker word, omdat Natassja onrustig om zich heen slaat. Al snel weet ik waarom, honderden muggen hebben het op ons voorzien en blijkbaar is zij het lekkerst om te prikken. Maar niet veel later ben ik ook de klos en allebei worden we gek van de jeuk. ‘Kom’, zeg ik, ‘het water in.’ We rennen naar buiten en duiken de poel in, zo de muggen van ons afschuddend. Het water werkt verkoelend op de muggenbultjes, maar al snel vragen we ons natuurlijk af hoe dit verder moet, we kunnen niet weer een nacht in het water liggen.
Dan bedenk ik me dat veel dieren om insectenbeten te voorkomen zich in zand of modder wentelen. Ik stel Natasja daarom voor onszelf in te wrijven met de drassige grond aan de rand van de poel. Het is gelukkig volle maan zodat we kunnen zien wat we doen en eerlijk gezegd is het behoorlijk opwindend om Natassja haar lichaam in te zien wrijven, haar armen en oksels, borsten, buik, benen, gleufje…
Bij haar rug vraagt ze om mijn hulp en daar is mijn kans. Ik pak twee handen modder en wrijf haar rug er langzamer dan nodig mee in. Ik neem ook haar flanken mee en kan het niet laten toch ook even de zijkanten van haar tietjes aan te raken. Hetzelfde doe ik met haar billen, ik behandel ook die ijverig, ze ondertussen vol in mijn handen nemend. Gelukkig vat Natassja het goed op, ze kronkelt wat onder mijn handen en merkt dan een beetje giechelig op dat haar rug echt niet zo laag zit.
Ik vraag haar de mijne ook te doen en het maakt me blij dat ook zij er geen snelsnel klusje van maakt. Rustig wrijft ze de modder uit over mijn rug en ‘behandelt’ mijn billen. Als ze daar mee klaar is draai ik me naar haar om en geef haar een kusje op haar mond. Ik zie dan dat haar gezicht nog niet goed bedekt is. Voorzichtig wrijf ik een laagje dunne modder over haar hals, wangen, voorhoofd en tot slot rond haar mond en ogen, waarna ze hetzelfde bij mij doet.
Ik kan er niks aan doen, het wind me op, mijn pik staat al snel in een hoek van negentig graden voor me uit.
Natassja, grinnikend: ‘moet die ook?’
‘…ehm, nou, als dat zou kunnen?’
Dan, een beetje gemeen: ‘wie weet, later, heb nog maar even geduld, Ray-man.’
Ik haal mijn schouders op, afwachten maar, in ieder geval heb ik nu al een bijnaam.
En, wat papa vaak zei, ieder nadeel heeft zijn voordeel en dat klopt, ze is duidelijk flink opgeknapt.
Als ze maar niet weer hooghartig wordt…
Nadat we onze lijven met modder insmeerden tegen de muggen gingen we weer naar bed, in ons onderkomen in de ondiepe grot. Nog steeds was het er vergeven van de kleine kliertjes en nog steeds waren de bladeren niet echt comfortabel om op te liggen. Ook had Natassja het nu helemáal koud, doordat we vanwege de muggenbeten eerst het koude water indoken, en dankzij het modderbad daarna. Wat trouwens niet echt afdoende hielp, want er waren toch nog genoeg om onze oren zoemende volhouders over die venijnige prikjes uitdeelden. Opnieuw nam ik Natassja in de kom van mijn lichaam om haar wat warmte te geven. Waarbij ze natuurlijk mijn opstandige pik tegen haar billen voelde drukken. Een paar keer wiebelde ze zelfs wat om mij ermee te plagen …
Wat wil de vrouw…?
We moeten toch in slaap zijn gevallen, want het is al dag als ik wakker word. Omdat Natassja nog in dromenland lijkt kom ik voorzichtig overeind. Ik moet nodig plassen en sluip zachtjes naar buiten, waar ik als eerste actie van de dag in de struiken mijn blaas leeg, pfff, dat was nodig. Dan loop ik de poel in en was de opgedroogde modder van mijn lijf. Het water is heerlijk verfrissend. Als ik vervolgens onder de waterval mijn maag goed heb vol gedronken verdwijnt mijn toenemende hongergevoel voor even naar de achtergrond. Het is vandaag nodig dat we ander eten vinden dan alleen bessen, we kunnen daar niet echt dagenlang op leven.
Terwijl ik nog wat in de poel ronddobber komt ook Natassja naar buiten en net als ik moet ook zij eerst plassen. Ze verdwijnt in de struiken en komt even later weer tevoorschijn, waarna ze om de poel heen naar de waterval loopt. Er is daar een plateau waarop je kunt gaan en je je als het ware kunt douchen zonder in de poel te hoeven gaan. Als je het mij vraagt doet ze het erom, af en toe zie ik haar sneaky kijken of ik haar wel volg. En natuurlijk volg ik haar, ik kan het niet laten, ik verkijk er bijna mijn verstand op hoe mooi ze is. Terwijl ze de opgedroogde modder van haar lichaam spoelt komt haar schoonheid weer volledig in beeld en als ze haar hoofd achterover onder het klaterende water houdt om haar haren uit te wassen krijg ik een onbelemmerd zicht op haar tietjes en poesje.
Volgens mij doet ze het erom en ik moet nu echt weten wat ze hiermee wil. Ik zwem naar de waterval, klauter er aan die zijde uit en ga naast Natassja staan, onder het klaterende water. Ik weet gewoon zeker dat ze zin in me heeft en waag het erop. Ik geef haar een zoen op haar mond terwijl het water over onze lijven stroomt. Heel even gaat ze erin mee en gaan haar lippen van elkaar. Maar net als ik mijn tong bij haar naar binnen wil brengen houdt ze de boot weer af. Ze stapt weg van de waterval en zegt: ‘niet zo haastig Ray, laat me nog even wennen hier.’ Nou ja dan niet. Ik loop naar de grot, neem een handvol van de bessen die we nog over hebben van gisteravond en roep naar Natassja dat ik naar het strand ga, kijken of ik een visje kan vangen. En weg ben ik.
Terwijl ik me een weg baan door het dichte groen mopper ik wat in mezelf, dat er met sommige meiden geen doorkomen aan is en dat ik met uitgerekend zó’n type op een onbewoond eiland terecht ben gekomen. Eenmaal op het strand zakt al snel weer mijn chagrijn. Het is er heerlijk ruimtelijk en ik besluit eerst eens een flink stuk te gaan hardlopen. Ik schat dat het strand ongeveer een kilometer breed is, waar het aan weerszijden begrensd wordt door tot in zee doorlopende rotsformaties. Ik ren het strand een keer of drie op en neer, waarna ik flink zweet en afkoeling zoek in het water. Daar zwem ik nog een paar baantjes, en heb dan mijn beweging wel weer gehad.
X. Zara