Op een zondagse lentemorgen zitten Roos, Romy, Bart, Lars en Sterre in de tuin voor een laat ontbijt. De sfeer is gemoedelijk. Romy is gekleed in een oversized overhemd, haar tepels en borsten zijn bij een downblouse voor iedereen goed zichtbaar. Sterre zit in een iets te kort slaapshirt dat halverwege haar billen en schaamstreek valt. Beide dragen geen slip. Lars, voor een lang weekend thuis, heeft vannacht in zijn ‘eigen’ bed geslapen en nadat hij wakker was geworden heeft hij een uurtje met Sterre in haar bed gekeuveld, gefilosofeerd en iets te innig geknuffeld. Hij zit in zijn boxer en een half gescheurd shirt, Roos in een wijdvallende yogabroek en een geknoopte doek en Bart in een rommelige outfit die hij snel heeft aangetrokken nadat hij uit zijn atelier gekomen is. In de kalmte van het ontbijt ontspint zich een gesprek waarin, naar aanleiding van Le Printemps de Romy de familieopstellingen aan de orde komen.
Het gezin Vuurmond ademt een vrije opvoeding, met open relaties, en leeft bepaald niet volgens de morele codes zoals die zich tot in de jaren 20 van de 20e eeuw in de westerse samenleving langzaam maar zeker hebben ontwikkeld. Bij hen past eerder de sfeer en atmosfeer van de vrije school en de sixties. Dat betekent niet dat ze elkaar niet bevragen op keuzes die gemaakt zijn, ook als ze lastig of intiem zijn.
De zon scheen zacht tussen de bomen door. Er stond honing en munt op tafel, zuurdesembrood, geitenkaas, noten, griekse yoghurt en blauwe bessen. Bart keek naar zijn koffie. ‘Ik vraag me af,’ zei Sterre, terwijl ze met haar lepel in de yoghurt met bessen tekende, ‘of kunst dingen laat zien die al bestaan. Of dat kunst maakt dat ze gáán bestaan.’ ‘Allebei,’ zei Bart. ‘Daar was ik al bang voor. Wat een irritant antwoord.’ ‘Tsja, het is wel zo, Sterre,’ glimlachte Roos. Lars leunde achterover. ‘Dat schilderij…’ zei hij. ‘Le Printemps de Romy. Iedereen kijkt dan wel naar Romy. Maar ik denk dat het eigenlijk over ons allemaal gaat.’ ‘Hoezo?’ vroeg Romy. ‘Omdat iedereen er iets anders in ziet.’ ‘En wat zie jij?’ vroeg Roos zacht. ‘Verlangen,’ zei Lars. ‘Maar ook vrijheid. En misschien ook wel gedoe.’ Sterre lachte. ‘Gedoe. Dat is een goeie.’ ‘Nee,’ zei Lars. ‘Echt. Want vrijheid klinkt mooi tot mensen gevoelens krijgen die niet tegelijk bewegen.’ ‘Nou ik krijg anders de indruk dat Bart en Romy die middag in het atelier behoorlijk tegelijk bewogen. Le Printemps de Romy laat voor mij weinig aan de verbeelding over wat de uitwerking was van hun lentekriebels.’ Sterre zette de toon.
Er viel een korte stilte. Alsof iedereen zich even voorstelde hoe die scène geweest moet zijn. Of was. Bart knipoogde naar Romy en keek iets te lang naar haar borsten. De merel op de schutting scharrelde tussen klimop. Roos brak een stuk brood af. ‘Misschien,’ zei ze, ‘gaat het niet alleen over vrijheid. Maar ook over verantwoordelijkheid. Wat twee mensen doen als er iets tussen hen ontstaat.’ ‘Zelfs als je het niet had verwacht?’ vroeg Romy. ‘Of schuurt’ vulde Sterre aan. ‘Juist dan.’ Bart keek op. ‘Ik heb lang gedacht,’ zei hij langzaam, ‘dat openheid genoeg was.’ ‘En nu?’ vroeg Sterre. ‘Nu denk ik dat openheid alleen niet genoeg is.’ ‘Omdat mensen gekwetst kunnen raken?’ ‘Nee, omdat mensen complex zijn.’ ‘Nou, dan zijn we wel goed gelukt met zijn allen,’ zei Lars.
Bart keek naar het schilderij dat door de open deur van het atelier half zichtbaar was. ‘Kunst,’ zei hij, ‘is misschien wat ontstaat als mensen proberen hun verwarring te verbeelden.’ ‘Dat klinkt mooi,’ zei Lars. De wind trok even aan het tafelkleed. Sterre schonk heet water in, trok wat muntblaadjes en zei: “wat ik knap aan jullie vind -en ze kijkt daarbij naar Roos en Bart- is dat jullie ons in alle vrijheid hebben laten opgroeien. Ik heb niet het gevoel dat het chaos geworden is, maar dat ik goed aan het opdrogen ben. Ik ben jullie, en dat meen ik, dankbaar voor zoals jullie het gedaan hebben en hoe we de ruimte hebben om te zijn wie we zijn. Was dit, wat jullie je er van voorgesteld hadden? Zoals we nu met elkaar samenleven? En hoe onze volwassen gevoelens onderling en ook in jullie relatie een rol spelen?”
Het is even stil.
Lars fluistert zacht ‘de podcast van onze huisfilosofe..’ Roos pakt de draad op en reageert … rustig, open, liefdevol. ‘Wat een vraag, Ster.’ ‘Huisfilosofe,’ mompelt Lars nog een keer. ‘Nee,’ zegt Roos zacht. ‘Ze vraagt iets wezenlijks, Lars.’ Even beweegt er alleen wind door de tuin.
‘Of dit was wat wij ons voorgesteld hadden…’ herhaalt ze langzaam. ‘Nee. En ja. Toen jullie klein waren,’ zegt Roos, ‘dachten wij niet jij wordt zus of zo. Qua beroep, als mens. We hoopten vooral dat jullie jezelf zouden durven worden.’ ‘Dat klinkt mooi,’ zegt Lars. ‘Nou, dat was het niet altijd,’ zegt Roos mild. ‘Want vrijheid geven is prachtig zolang mensen keuzes maken die jij begrijpt. Maar het wordt moeilijker wanneer mensen keuzes maken die je verrassen. Of verwarren. Of raken.’ ‘Zoals nu?’ vraagt Romy. Bart knikt. ‘Zoals nu, ja.’ Romy kijkt naar Roos. ‘Zijn jullie geschrokken van ons?’
Roos denkt na. ‘Soms wel.’ ‘Echt?’ ‘Ja.’ ‘Waarvan?’ ‘Nou, hoe ingewikkeld liefde soms blijkt te zijn op het moment dat jullie levens zich echt gaan ontvouwen.’ Sterre zet haar knie voor zich op de stoel en is zich niet bewust dat Bart daardoor haar kutje ziet glinsteren. ‘Hadden jullie keuzes in gedachten?’ ‘Natuurlijk,’ zegt Roos. ‘En?’ ‘Sommige bleken stevig, zoals vrijheid geven, verantwoordelijk leven, probeer elkaar te begrijpen.’ ‘En andere?’ ‘Dat waren vooral gedachten die we hadden meegekregen en niet echt van ons waren. Of bleken te zijn.’ Lars kijkt naar Bart. ‘En jij?’ Bart ademt uit. ‘Ik denk,’ zegt hij langzaam, ‘dat vrijheid alleen werkt als je elkaar ook moeilijke vragen blijft stellen.’ ‘Zoals nu?’ ‘Zoals nu.’ Sterre kijkt van Bart naar Roos. ‘Dus jullie hebben geen spijt…?’ Roos glimlacht klein. ‘Van jullie?’ lacht Roos. ‘Wat denk je?”
Sterre gaat verder ‘…van hoe jullie het gedaan hebben?’ Roos denkt na. ‘Ik denk,’ zegt ze uiteindelijk, ‘dat ouders vaak hopen dat hun kinderen gelukkig worden.’ ‘En?’ ‘Nu hoop ik iets anders.’ ‘Wat?’ ‘Dat jullie écht zijn.’ ‘Ook als dat schuurt dus?’ vraagt Romy en kijkt Roos en Sterre aan. ‘Juist dan, lieverd, juist dan.’ Romy knipoogt naar Roos. Lars pakt zijn koffie ‘Verdorie,’ zegt hij zacht. ‘Ik wist wel dat filosoferen gevaarlijk is.’ Sterre lacht. ‘Jij bent gewoon bang dat ik weer een goeie vraag stel.’ ‘Dat ben ik ook.’ ‘Mooi.’ ‘Waarom mooi?’ ‘Omdat vragen,’ zegt Sterre zacht, ‘betekenen dat we nog steeds doorgaan om elkaar te zoeken.’ En even zegt niemand iets. Alsof het antwoord zelf ook rustig mee aan tafel was gaan zitten.
Roos kijkt Romy aan: ‘Jij bent de enige vrouw hier aan tafel die het bed gedeeld heeft met de beide mannen hier.’ Romy kijkt eerst niet op. Ze draait langzaam haar theelepel rond in haar kop thee alsof daar ergens een eenvoudiger antwoord te vinden is. ‘Dat is gemeen,’ zegt ze zacht. ‘Waarom?’ vraagt Roos rustig, ‘zo is het toch? Omdat ik je de ruimte geef om iets te zeggen over het onderwerp dat ons vanmorgen allemaal bezighoudt?’ Lars kijkt naar Romy. Zijn blik glijdt van haar ogen naar haar borsten. Misschien liggen ze vanavond nog wel even samen in de duinen, denkt hij. Romy ademt uit. ‘Ja. Ik weet niet of ik er goed woorden aan kan geven.’ ‘Probeer maar,’ zegt Sterre. Romy kijkt naar Roos. ‘Ik denk…’ zegt ze langzaam. ‘Dat ik lang gedacht heb dat vrij leven eenvoudig was. Dat het betekende: doe wat goed voelt. Wees open over wat je voelt.’ ‘En nu?’ vraagt Roos. ‘Nu denk ik dat het soms best ingewikkeld is.’ ‘Hoe dan?’ ‘Omdat gevoelens zich niet altijd houden aan zoals het hoort.’ Ze zoekt even naar woorden. ‘Omdat liefde, bewondering, nieuwsgierigheid, geilheid en verlangen soms dwars door elkaar gaan lopen. Omdat je soms met iemand vrijt die al een relatie met een ander heeft. En dat dat fijn is. Is. Of met iemand vrijt waarvan anderen zeggen dat dat ongepast is.’ Niemand onderbreekt haar. ‘En omdat,’ zegt ze zachter, ‘je soms pas later begrijpt waarom je dat deed.’
‘Heb je spijt van dingen?’ vraagt Sterre. Romy denkt niet lang. ‘Nee. Totaal niet.’ Ze kijkt naar Roos. ‘Maar het zet je wel aan het denken.’ ‘Dat klinkt gezond,’ zegt Lars. ‘Dank je, psychotherapeut Lars.’ ‘Vijftig euro consult.’ ‘Ik maak het vanavond aan je over.’ Roos kijkt haar dochter lang aan. Warm. Open. ‘En wat heb je ontdekt?’ Romy zwijgt. ‘Hoe nabijheid, liefde, lust en seks zo door elkaar heen lopen en ook verschillen kunnen.’ Stilte. ‘En dat je als je samen vrijt je allebei verschillende dingen kunt voelen,’ zegt Bart zacht. Romy knikt. ‘En nog iets.’ ‘Wat dan?’ vraagt Sterre. ‘Dat het niet zonder gevolgen is.’ De tuin wordt stil. Een vork tikt tegen een bord. Lars slikt een opmerking in.
‘Dat bedoelde jij net ook hè,’ zegt Romy tegen Roos. ‘Dat openheid pas het begin is.’ Roos knikt. ‘Ja.’ ‘Ik denk,’ zegt Romy langzaam, ‘dat volwassen worden misschien inhoudt dat je ontdekt dat gevoelens echt kunnen zijn… en tegelijk vragen kunnen oproepen.’ ‘En die vragen?’ vraagt Lars. ‘Die verdwijnen niet.’ ‘Vind je dat erg?’ Romy kijkt naar hem. Naar Sterre. Naar Bart. Naar Roos. ‘Nee,’ zegt ze zacht. ‘Ik denk alleen dat ik vroeger dacht dat volwassen mensen het allemaal wel wisten.’‘En nu?’ vraagt Roos. Romy glimlacht. ‘Nu denk ik dat ze vooral betere vragen leren stellen.’
Bart pakt de draad op: ‘Roos en ik waren ons bewust dat wij bijzondere kinderen zouden krijgen. En kregen. Jullie gingen anders met elkaar om dan de kinderen in de gezinnen die we kenden. Bij familie. Op school. Bij vrienden. Natuurlijk wordt er wel eens wat gezoend tussen zusjes of ontdekken zussen en broertjes elkaars lichaam, en verkennen ze daarbij grenzen. Dat deden jullie ook en toch voor mijn gevoel anders, op jullie eigen manier. En dat jullie daarbij speciale en eigen banden ontwikkelden en wij, maar vooral jullie zelf, je daartoe moesten verhouden… dat hoort er bij.’ Hij kijkt Sterre aan die voelt waar hij kijkt… ‘Jij glinstert omdat je daar vanmorgen bent aangeraakt en je schaamt je er niet voor dat dat zo is…’ Ze beweegt haar ene been een beetje en steekt een tong uit naar Bart.
Roos gaat verder… ‘De seksuele vrijheid die jullie, wij onderling ontwikkelden daar hebben Bart en ik zich toe moeten verhouden, ook tot elkaar. Bart en Romy zijn al jaren in alle openheid, naakt, in het atelier. Dat is intiem, vertrouwd… En toch vond ik het eerst lastig. Je mag best weten dat Bart wel eens met me vree en dat hij dan aan jou dacht, Romy. En het was geen geheim lieverd…’ ‘dat ik wel eens onder zijn ogen klaarkwam in het atelier..’ ‘Precies..’
Bart, krachtig nu, ‘Ik heb je zien groeien, Romy, van meisje naar vrouw, ook lichamelijk.’ Hij keek haar aan. ‘Je was mooi en ik had vaak een stijve van je. Ik lees de seizoenen van je lichaam. Wanneer jij verlangend of geil bent, of juist niet. Misschien niet zo goed als jij dat zelf doet. En deze week… volgens mij wisten we allebei allang dat dit zou gebeuren. En ook dat het niet bij deze ene keer blijft. Natuurlijk denk ik na over het feit dat ik ouder ben en jij mijn dochter, Romy. En eerlijk als ik je er schade mee deed. Zeg het me.’
Romy zegt eerst niets. Niet omdat ze geen woorden heeft. Omdat sommige woorden tijd nodig hebben voordat ze eerlijk kunnen landen. Ze kijkt naar Bart. Lang. Als muze. Als dochter. Als mens. ‘Ik geloof je,’ zegt ze zacht. Niemand beweegt. Bart knikt nauwelijks. Alsof zelfs knikken te groot voelt. ‘Je liet me gewoon geil zijn of klaarkomen terwijl je me schilderde. En nee, je deed me geen schade. Integendeel.’ Romy denkt even na. ‘Ik wil niet doen alsof het niet gebeurd is, omdat het voor anderen misschien niet hoort.’ Stilte. ‘Maar ook doen alsof ik nu je minnares ben.’ Bart kijkt voor zich uit. ‘Ik denk,’ zegt Romy zachter, ‘niet dat de vraag is óf dit doorgaat.’ ‘Maar?’ vraagt Sterre. ‘Vooral hóe het verder gaat.’ ‘Leg uit.’ ‘Ik heb de man van je moeder geneukt, schat. En als ik zo naar je opgetrokken been kijk en de pareltjes tussen je benen wordt het straks nog nummertjes trekken wie er eerst mag…’ Romy glimlacht. ‘Ik bedoel: je ziet het voor je, dat Bart en ik af en toe een nacht in het atelier slapen en vrijen en dat jullie dat allemaal doodgewoon en normaal vinden. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend.’
Roos pakt het gesprek op: ‘Toch hoop ik dat jullie dat wel zullen doen, Romy. Dit is wel de volwassenheid die ik voor ogen had voor jullie, lieverds. En daar hebben we elkaar voor nodig. Ik kan en ik zal niet tegen je zeggen dat je niet met Bart mag vrijen. Ik hoor hoe je jezelf er toe verhoudt. En zoekt naar hoe dat in de toekomst zal zijn. Misschien vrijen jullie nooit meer, misschien nog 1 of 10 of 40 keer… ik hoop echt dat jullie de pannen van het dak vrijen, dat we het horen kreunen en kraken in het atelier.’ ‘Ja dat lukt wel als Romy op dreef is’ vult Lars aan. ‘Oh, onze ervaringsdeskundige mengt zich ook in het gesprek, wie is hier thuis de dekhengst?’ voegt Sterre toe. Roos kijkt haar lachend aan ‘…zei het meisje met de pareltjes van de dekhengst nog druppend uit haar schoot.’ Sterre likt haar lippen terwijl Roos doorgaat ‘…als het voor mij schuurt dan vind ik dat Bart en ik daar als volwassen partners of wij, Romy, als volwassen vrouwen in dit huis met elkaar over praten en elkaar vasthouden. En liefhebben. En eerlijk … Romy, ik voel dat jouw liefde Bart goed deed deze week.’
Er valt een stilte nadat Roos dat zegt. Romy kijkt naar haar moeder. Er glinstert iets in haar ogen. Opluchting. Ontroering. ‘Mam…je bent lief. Dat je moeilijke dingen niet meteen kleiner maakt zodat ze beter passen.’’ zegt ze zacht. Roos schudt haar hoofd een beetje. ‘Misschien.’ Ze zet haar mok neer. ‘Liefde,’ zegt ze rustig, ‘is niet alleen ruimte geven. Liefde is ook elkaar helpen zien waar we zelf misschien blinde vlekken hebben. Ik hoor jullie zoeken. Ik hoor zorgvuldigheid. Dat doet me goed. Ook als dat betekent dat je een nacht in het atelier of misschien wel in ‘ons’ bed doorbrengt… Of meerdere.’ Sterre knikt langzaam. Lars ook.
‘Want,’ zegt Roos zacht, ‘ik wil dat we elkaar blijven helpen onderscheid te maken tussen wat mooi voelt, wat vertrouwd voelt, wat nodig is of verstandig. Wat goed is voor nu maar ook voor morgen. En volgend jaar. En over tien jaar.’ Niemand onderbreekt haar. ‘Want volwassen zijn,’ zegt Roos, ‘is niet alleen verantwoordelijkheid nemen voor wat je voelt. Het is ook verantwoordelijkheid nemen voor wat jouw keuzes doen in een netwerk van mensen die elkaar liefhebben.’ Lars kijkt naar Sterre. Romy naar de tafel. Bart naar Roos. ‘Dus je zegt niet alleen: volg je hart,’ zegt Sterre. ‘Nee,’ zegt Roos. ‘Wat dan wel?’ Roos glimlacht klein. ‘Neem je hart serieus.’ ‘En?’ ‘En neem je denken mee.’ Lars ademt zacht uit. ‘Verdorie.’ ‘Wat?’ ‘Jullie maken volwassen zijn echt vermoeiend.’ Er wordt gelachen.
‘Nou, Roos,’ zegt Lars terwijl hij opstaat en haar schouders streelt. ‘Deze dekhengst heeft dorst gekregen. ‘Ja dat zal wel,’ en keek hem speels aan. Doe mij een cappucino.’ Hij pakt haar mok… ‘Volg je hart…’ en keek ondeugend terug…’Je toyboy galoppeert al…’ Roos schiet onverwacht in de lach. Niet hard. Zo’n lach die spanning een beetje lucht geeft zonder haar weg te poetsen. ‘Mijn hemel, Lars,’ zegt Sterre. ‘Jij denkt echt dat ieder serieus gesprek gered moet worden door slechte timing.’ ‘Uitstekende timing,’ verbetert Lars terwijl hij haar mok optilt. ‘Toyboy ook meteen,’ mompelt Bart droog. ‘Territoriumdrift. Je wordt steeds ambitieuzer geloof ik.’ ‘Ik geloof in groei als mens, Bart.’ ‘Daar hebben we het toevallig net een uur over gehad,’ zegt Sterre. Romy glimlacht. Voor het eerst sinds een tijdje echt. Lars staat op om in de keuken cappucino met havermelk te halen voor Roos. Romy glimlacht. ‘Groei als mens? Ik zie vooral groei in je boxer, stout broertje.’
Als hij terugkomt zet Lars de cappucino voor Roos neer. Ze streelt zacht zijn hand. ‘Nee maar serieus,’ zegt hij, minder speels nu. ‘Wat ik mooi vind…’ Hij zoekt even. ‘…is dat we respectvol zijn. Niemand hier zijn of haar gelijk wil halen.’ ‘In dit gesprek bedoel je?’ vraagt Roos. ‘Ja.’ ‘Dat zou ook gek zijn,’ zegt Bart rustig. ‘Dit is geen wedstrijd.’ ‘Nee,’ zegt Lars. ‘Precies dat.’ Even valt er een zachte stilte. Kopjes. Wind. Een stoel die iets verschuift over de tegels. Het is even een moment stil helemaal. Dan kijkt Roos Lars aan ‘Ik zal je voorstel trouwens in gedachten houden. Ik hoor net dat er af en toe een plekje in mijn bed vrij is. Ruimte voor een strakke jonge vent…en urenlang geile seks…. van een knul die van geen ophouden weet. Lekker…’ grijnst Roos. Lars verslikt zich bijna in zijn koffie.
‘Kijk,’ zegt hij terwijl hij zijn hand op zijn borst legt. ‘Dít bedoel ik nou. Jaren werk ik aan mijn reputatie als bedachtzaam en intellectueel mens…’ ‘…nou die reputatie was al tanende. Je staat hier in huis vooral bekend als de minnaar van de ziltige zusjes,’ zegt Sterre droog. ‘… één grap later sta ik hier ook nog bekend als “strakke jonge vent die hem urenlang stijf houdt”.’ ‘Dat is toch ook zo, Sterre?’ plaagt Romy, ‘…nooit gemerkt dat dat niet zo is in elk geval…’ Sterre lacht ‘je kunt beter huisfilosoof dan huishengst zijn. Iedereen lacht. De sfeer is ontspannen. Open. Het is de lach dit gezinnen overeind houdt tussen de mix van ernst en dwaasheid, van diepgang en erotiek. En die duidelijk maakt dat de dwaasheid serieuzer genomen moet worden dan ze misschien klinkt. ‘Het is tijd om af te ruimen’ neemt Roos het initiatief.
Even later is Roos in de keuken bezig met het inruimen van de vaatwasser. Lars haalt de spullen van de tuintafel naar binnen en als hij achter haar staat streelt hij zachtjes over Roos’ billen… ’Ik meende het van die toyboy, Roos.’ Ze laat het toe dat hij haar billen streely terwijl ze doet alsof ze druk is de kopjes af te spoelen. Ze geniet van zijn handen. ‘En die opmerking van daarnet?’ zegt Lars voorzichtig. ‘Die van die strakke jonge vent in je bed?’ ‘Ja.’ Roos lacht zacht. ‘Die was misschien een beetje gemeend.’ ‘Een beetje maar?’ ‘Word nou niet arrogant, je heet nu al de dekhengst van het gezin.’ ‘Te laat.’ ‘Dat dacht ik al.’ Ze pakt de theedoek. Zijn handen verdwijnen geruisloos in haar yogabroek en ze voelt hoe ze zacht over haar warme billen glijden. Roos blijft stil. Laat het gebeuren. Gewoon stil op de manier waarop mensen soms stil worden als iets dat half als grap begon onderweg iets anders geworden is. Het water loopt nog. Bijna glijdt een kopje uit haar hand. ‘Voorzichtig,’ zegt Lars zacht. ‘Met het kopje?’ ‘Met allebei.’ Roos glimlacht.
‘Lars’ kreunt ze als hij haar buik streelt. Hij fluistert ‘heb je expres geen broekje aangetrokken vanmorgen…’ ‘Vraag een vrouw niet altijd naar haar motieven, jongeman.’ Roos blijft een tel stil staan bij de gootsteen. De keuken is voor even niet gewoon een keuken. Kopjes. Waterdruppels. De theedoek over haar schouder. ‘Lars, je maakt me geil. Toyboy.’ Zijn handen glijden verder naar beneden. ‘Niet alleen de kopjes zijn nat.’ Roos draait haar hoofd om, kijkt hem aan. Eerst verbaasd. Dan verschijnt die blik die Lars inmiddels kent: half geamuseerd, half onderzoekend. Alsof ze niet alleen hoort wat hij zegt, maar ook alles wat eronder ligt. ‘Grote woorden,’ zegt ze rustig, ‘De strakke jonge vent verlangt nu al naar zijn MILF. Was dit je fantasie? Je moeder nat maken?’
Zijn geslacht bonk heftig in haar bildnaad terwijl hij met zijn andere hand haar borsten streelt. Haar tepels staan hard. Hij voelt hoe haar lichaam genoot. ‘Misschien,’ ging ze verder, ‘verlang jij niet naar een fantasie, Lars.’ Hij zei niets. ‘Misschien verlang je gewoon naar de realiteit.’ Dat haalde iets van bravoure uit zijn houding. ‘En jij dan?’ Roos leunt harder tegen zijn stijve en wrijft zacht met haar billen. Hij beweegt zachtjes mee. ‘Ik?’ Ze moest glimlachen. ‘Ik verlang vooral naar mensen die weten wanneer iets een spel is…’ ‘..en wanneer niet?’ ‘Precies.’ Even staat het stil tussen hen. De lucht is vol van dingen die nog geen woorden hadden gekregen. Zijn vingers glijden langzaam naar haar klitje. ‘Dit is geen spel, Lars…toe maar.’ Zijn vingers glijden diep in haar…
‘Heb jij ook een SILF?’ ‘Een silf?’ ‘Ja, een favoriete zoon die je neuken wil’. Hij vingert krachtig door. ‘Een strakke jonge man voor een bedscene…. Een die terugkomt waar hij ooit 9 maanden heeft gewoond. Verlangen naar een jonge vent om je eigen jeugdigheid langer vast te houden.’ Ze duwt haar billen verder tegen zijn geslacht. Lars kreunt. De spanning in zijn boxer groeit. ‘Je wordt 40, mam, mooi en nog steeds seksueel aantrekkelijk.’ Ze hijgt in zijn oor en hij voelt dat ze klaar gaat komen. ‘Ik heb maar één Son, Lars… en als het zo door gaat…. dan zit hier straks een moeder met haar billen op het aanrecht omdat zoonlief haar neukt… en zij hem…’ fluistert ze. Ze streelt zijn heupen, alsof ze klaar is voor het zachte duwtje op het aanrecht.
Vanuit de tuin klinkt gelach. Sterre. Romy. Bart die ergens tegenin gaat. Het huis leeft door. Altijd. Het geluid uit de tuin overstemt het geluid van Roos’ kreunen. Ze duwt haar billen verder naar achteren, voelt dat Lars’ vingers natter worden. ‘Sorry, misschien had ik toch een broekje aan moeten trekken…’ Haar broek glijdt op de grond. Ze trekt zijn boxer omlaag. Drie krachtige stoten en hij spuit haar bilnaad vol…
‘Weet je,’ zei Roos langzaam, terwijl ze de kraan uitdraait. ‘Het ingewikkelde aan ouder worden…’ ‘Is?’ ‘Dat je op een dag ontdekt dat je niet alleen moeder bent. Of partner. Of degene die de boodschappen onthoudt en de was doet en moeilijke gesprekken voert.’ ‘Wat dan nog meer?’ Ze draait zich om. Kijkt hem aan. Open. Rustig. ‘Ook gewoon een mens.’ Lars knikt. Serieus nu. ‘Dat voel ik.’ ‘Ja?’ ‘Ja.’ ‘Dat is een gevaarlijk antwoord, Lars.’ ‘Waarom?’ ‘Omdat dit misschien best ingewikkeld is. En je nog een tegoedbon van me krijgt…’ Heel even gebeurt er niets. Alleen adem. Lente. Ze streelt zijn lul ‘Je bent aantrekkelijk geworden, nu je gegroeid bent. Als mens. Als minnaar. Ze kust hem op zijn wang. ‘Jouw bedscène met mij komt er heus wel, jonge vent. Bereid je er maar op voor…’ Ze klemde haar hand om zijn geslacht. Lars verstijfde niet eens door de aanraking. Meer door de woorden. Alsof iemand ineens een stoel had verschoven in een kamer waarvan hij dacht dat hij die kende.
‘Roos…’ kreunt hij, als ze hem zachtjes aftrekt. Verrast. Ze kijkt hem aan. Open. Rustig.‘Rustig maar,’ zei ze zacht. Even stonden ze daar. De keuken. De kopjes nog nat. Stemmen uit de tuin. Een merel ergens buiten. Haar vingers die zijn eikel masseerden. ‘Weet je wat ik denk?’ zei Roos. ‘Nee.’ ‘Dat jij soms bewondering verwart met verlangen.’ Hij keek haar aan. Niet verdedigend. Denkend. ‘En jij?’ vroeg hij. ‘Ik denk,’ zei ze langzaam, ‘dat ouder worden ook betekent dat je leert onderscheiden wat een gedachte is. Wat een fantasie is. Wat een mogelijkheid is. En wat werkelijk bij je leven past.’ ‘En dat laatste, weet jij dat altijd?’ Ze glimlachte. ‘Gelukkig niet.’ ‘Waarom gelukkig?’ ‘Omdat mensen die alles zeker weten meestal gestopt zijn met kijken…. En voelen.’ Even bleef het stil. ‘En die opmerking van net?’ vroeg Lars. ‘Welke?’ ‘Die.’ ‘Hm.’ ‘Roos.’ ‘Lars.’ ‘Je ontwijkt.’ ‘Nee.’ ‘Wel.’ Ze trekt een keer of tien, fel, hij schokt en ze laat hem tegen haar buik spuiten… Ze kust hem, wast zijn lid en haar billen en droogt zich af met een schone theedoek, die ze hem toewerpt.
‘Kom, doe je boxer weer aan. De rest houd je van me tegoed.’ Ze zien dat Sterre komt aanlopen. ‘Kom, ze wachten op ons in de tuin.’
Een paar dagen later, Lars was al weer in de stad, ging de bel. Lars rommelde wat voordat hij naar de voordeur liep en opendeed. Roos. Strak rood rokje. Netkousen. Uitnodigende borsten. Lars bleef stokstijf staan in de deuropening, niet door wat Roos droeg, maar omdat hij niet gedacht had dat ze hier ooit zou staan. Zo. Verleidelijk. Hoerig. Alsof iemand uit een andere laag van zijn leven plots op het punt stond zijn kleine studentenkot binnen te lopen zonder aan natuurwetten gebonden te zijn. ‘Escortservice. Meneer had mij voor 2 uur geboekt?’
Ze duwde de deur opzij, en liep langs hem heen naar binnen, bewoog haar billen expressief terwijl ze voor hem liep en de kamerdeur open deed… ‘Je moet wel eerst je bed vrij maken, jongeman, voordat je mij ontvangen kunt…En ik jou…’ ‘Serieus?’ zei hij droog. ‘Escortservice?’ Roos keek over haar schouder. ‘Slechte marketing?’ zei ze. ‘Had ik mij moeten melden als ‘chaoscoach’, die je zooi opruimt? Dat kan…’ Zijn kamer lag erbij zoals kamers erbij liggen wanneer iemand hard leeft en weinig stilstaat: een glas op het bureau, een trui half over een stoel, boeken in stapels die ooit een systeem hadden gehad. ‘Je bént helemaal hierheen gekomen om commentaar te geven op mijn huishouden?’ zei Lars.’Nee,’ zei Roos zacht. ‘Daar ben ik gratis voor. Maar het lijkt me toch dat ik daar niet helemaal op gekleed ben.’
Hij grinnikte tegen wil en dank. Even viel er stilte. Ze draaide zich om…kuste zijn mond…en begon de knoopjes van zijn overhemd los te maken… ‘Uitkleden, toyboy. En rap wat. Tijd is kostbaar, toyboy. Er zijn al weer zeven minuten verstreken.’ Lars keek haar aan alsof hij niet wist of hij moest lachen of achteruit moest stappen. Haar handen gleden inmiddels naar zijn joggingbroek en trok die langzaam omlaag. ‘Toyboy?’ zei hij. ‘Wat?’ zei Roos. ‘Krabbel je nu terug. Gooi je je reputatie als dekhengst nu te grabbel terwijl hier een druipende merrie staat te smachten? Ik moet bij jou wel veel aanboren, zeg. Escortservice. Chaoscoach. En nu ook nog motivational speaker.’ ‘Jij bent echt levensgevaarlijk.’ ‘Seksueel aantrekkelijk zei een jonge god laatst. Daar maak je me nat mee.’ Ze stond dicht genoeg bij hem dat hij haar parfum rook; iets warms, iets dat herinneringen losmaakte aan thuis, aan keukens laat op de avond, aan gesprekken die langer duurden dan gepland. ‘Uitkleden,’ zei ze nog eens. Hij trok een wenkbrauw op. ‘Jezelf.’ Ze tikte tegen zijn borst. ‘En dat harnas.’ ‘Roos…’ “Ik meen het, Lars’ Hij ontspande. ‘Je bent gek,’ zei hij en trok zijn joggingbroek uit. Zijn geslacht stond strak. Zijn eikel vlamde paars. ‘Kijk, voor hem hoef je niet meer in debat…’ Ze duwde hem op bed… en schuurde met haar kruis over zijn geslacht.
Buiten reed een tram voorbij. Binnen gleden Lars’ handen over Roos’ billen naar beneden. ‘Sorry, ik had het moeten weten. Nou heb ik wéér geen broekje aan.’ Lars maakte het niet uit. Hij draaide haar om, zodat ze op haar rug lag. Nog steeds aangekleed. Stevig stootte hij naar binnen. Ze was open, wagenwijd, zoals een raam na dagen benauwde lucht verfrissing geeft.