Een avond van niemand

De wijn vloeide rijkelijk tijdens het diner bij Manon en Pieter. De sfeer was loom en vertrouwd, het soort avond waarop gesprekken langzaam afglijden van werk en verbouwingen naar intiemere terreinen. Toen de lege borden waren afgeruimd en de fles rode wijn op tafel kwam, stelde Pieter voor om Truth or Dare te spelen.
“Gewoon, zoals vroeger,” lachte hij, al zag ik een glinstering in zijn ogen die verraadde dat hij hoopte op meer dan kinderachtige vragen.
De fles draaide en stopte bij mij.
“Truth,” zei ik snel, de veiligste optie kiezend. Pieter leunde voorover, zijn ellebogen op tafel. Hij dacht even na en keek toen ondeugend naar Willem en weer terug naar mij.
“Oké Noortje. Jullie zijn al zo lang samen en het ziet er altijd zo… keurig uit. Maar vertel eens: wat is het stoutste dat je ooit voor Willem hebt gedaan? Iets wat niemand van jou zou verwachten.” Het werd stil aan tafel. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Mijn eerste impuls was om het weg te lachen, iets braafs te verzinnen over zoenen in de regen. Maar toen voelde ik Willems hand op mijn knie onder tafel. Hij kneep zachtjes. Een signaal. Vertel het. Ik nam een slok wijn om mijn keel te smeren en keek Manon aan, die me verwachtingsvol aankeek.

“Er was een bedrijfsfeest,” begon ik. “Een paar maanden geleden. Heel chique, met al zijn collega’s en de directie.” Ik pauzeerde even. De herinnering aan die avond spoelde over me heen: de koude tocht, de adrenaline. “Willem had mijn kleding uitgekozen. Een blauwe, satijnen jurk. En… hij had me verboden om er iets onder te dragen.” Manons ogen werden groter. Pieter stopte met zijn glas naar zijn mond te brengen. “Midden op het feest,” ging ik verder, mijn blik nu gericht op de walmende kaars op tafel, “fluisterde hij in mijn oor dat ik naar het toilet moest gaan. Ik moest mijn jurk omhoog trekken, helemaal tot over mijn billen. En ik moest een foto maken in de spiegel en die naar hem sturen.”

Ik slikte. “Ik stond daar, in dat witte, kille toilet, wetende dat er elk moment een collega binnen kon komen. Ik voelde me zo… blootgesteld. Maar ik deed het. Ik maakte de foto en stuurde hem.” Ik keek naar Willem. Hij leunde achterover met een tevreden glimlachje, genietend van mijn biecht. “En toen ik terugkwam in de zaal,” eindigde ik bijna fluisterend, “stond hij daar gewoon te praten met zijn baas. Hij keek me aan, gaf een knipoog, en ik wist dat hij de foto had gezien. Dat hij wist hoe ik daar onder die jurk bij liep, terwijl iedereen dacht dat ik de keurige partner was.” Er viel een geladen stilte. Manon staarde me aan, haar mond half open, haar pupillen verwijd. Ik zag geen oordeel in haar blik, alleen pure, onversneden opwinding. Ze was, merkte ik tot mijn schok, jaloers. Of hongerig.

“Wauw,” ademde ze. “Dat is… intens. Dat had ik niet achter jullie verwacht.” Willem verbrak de spanning door nonchalant zijn glas te heffen.
“Ze is een natuurtalent als het op gehoorzamen aankomt.” Het was alsof mijn verhaal een dam had doorbroken. De lucht in de kamer was veranderd. Manon nam een grote slok wijn en zette haar glas hard neer.

“Oké, mijn beurt,” zei ze. “Truth.” Ze keek niet naar Pieter, maar strak naar mij. “Na dat verhaal… durf ik het bijna niet te zeggen. Maar ik heb wel eens de fantasie gehad om een escort te huren. Voor Pieter. Maar… dat ik dan zelf ook mee zou doen.” Ze lachte zenuwachtig, maar haar blik bleef op mijn lippen hangen. “Gewoon, iemand die nergens bij hoort. Iemand die we kunnen gebruiken.” Het woord ‘gebruiken’ bleef in de lucht hangen. Ik voelde een onverwachte tinteling in mijn onderbuik, een echo van de tocht op het bedrijfsfeest. Ik keek naar Willem. Hij leunde nonchalant op tafel, maar ik kende hem. Ik zag de micro-expressie rond zijn mond, de manier waarop zijn pupillen zich verwijden. Hij was niet geschokt. Zijn brein werkte op volle toeren.

“Spannend,” zei hij droog. “Wat voor type zou dat dan moeten zijn?” Manon haalde haar schouders op, maar haar ogen gleden weer naar mij.
“Iemand met klasse. Iemand die weet wat ze doet. Iemand die… de leiding kan nemen.” Er werd wat geginnegapt. Pieter maakte een grap over zijn budget. De spanning leek weg te ebben, gereduceerd tot dronkenmanspraat. Maar toen sprak Willem weer, zijn stem laag en kalm, dwars door het gelach heen.
“Noortje zou dat kunnen.” De stilte die viel was absoluut. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik voelde me naakt, hier aan deze tafel, in mijn gewone kleding. Willem keek me niet aan, hij keek naar Manon. “Ze zou onbetaalbaar zijn, natuurlijk,” ging hij verder, alsof hij een object beschreef dat te koop stond in een etalage. “Maar ze heeft die… afstandelijkheid. Als ze dat wil.” Ik voelde de blikken van Pieter en Manon op me branden. Manon keek niet weg. Ze keek naar mijn mond, naar mijn hals. Er was geen vriendschap in die blik, er was honger. En Willem? Willem zat ernaast en genoot van elke seconde dat ik tentoongesteld werd.
Ik zei niets. Ik nam een slok water, mijn hand trilde nauwelijks zichtbaar. Ik ontkende het niet. Ik lachte het niet weg. Ik liet het gebeuren en Willem genoot.
“Oké, ik zou er geen moeite mee hebben,” riep Pieter met een dubbele tong. “Nu mag ik. Dare!”

De rit naar huis was donker en intiem. De straatverlichting flitste ritmisch door de auto. Ik zat nog na te trillen van de avond. Het was niet alleen de wijn; het was de manier waarop Manon naar me had gekeken na mijn verhaal. Alsof ze me voor het eerst anders zag. Willem legde zijn hand op mijn dij, zijn duim wreef langzaam over de stof van mijn broek.
“Je was fantastisch,” zei hij. “Zag je hoe Manon reageerde toen je vertelde over die foto? Ze werd gek.”
“Ik vond het doodeng om te vertellen,” gaf ik toe. “Maar ook… lekker.”
Willems hand rustte weer op de versnellingspook. Hij reed rustig, beheerst. Hij had de controle.

“Zag je hoe ze naar je keek?” vroeg hij uiteindelijk. Zijn stem was liefdevol, maar in de kleine ruimte van de auto klonk het als een bevel. Ik draaide mijn hoofd naar hem toe.
“Manon?”
“Ze wilde je opvreten, Noortje. Op het moment dat ik zei dat jij het kon zijn… ik zag haar nat worden op haar stoel.” Ik slikte. De grofheid van zijn woorden wond me op, juist omdat het Willem was die het zei. Hij maakte me tot een object van lust, en hij was trots op me.
“Het was maar een spelletje, Willem. De wijn…”
“Nee,” onderbrak hij me. Hij legde zijn hand op mijn bovenbeen, hoog, net niet bij mijn kruis. Zijn duim wreef langzaam over de stof van mijn pantalon. “Het was geen spelletje. Het was een auditie. En je bent geslaagd.” Hij kneep zachtjes in mijn been. Een scheut van opwinding schoot door me heen, recht naar mijn kern die al vochtig was van de spanning aan tafel.
“Ik wil dat we dit doen,” zei hij.
“Wat doen?” vroeg ik, hoewel ik het antwoord al wist.
“Jij gaat die escort zijn. Volgende week zaterdag. Ik heb het in hun ogen gezien, Noortje. Ze durven het niet te vragen, maar ze willen het. En jij…” Hij keek even opzij, zijn ogen donker in het flitsende licht van de snelweg. “Jij wilt weten hoe het is om Manon aan te raken. Ik zie het al maanden.” Mijn adem stokte. Hij had me door. Hij had mijn stiekeme blikken gezien, mijn nieuwsgierigheid. En in plaats van jaloers te zijn, gaf hij me nu toestemming. Sterker nog, hij bouwde het podium voor me.

“Maar… ze zijn onze vrienden,” probeerde ik zwakjes. “Straks is het raar.”
“Niet als jij je rol speelt,” zei Willem beslist. “Jij bent dan niet Noortje de vriendin. Jij bent van niemand. Jij bent de dure, onbereikbare vrouw die ze voor één avond mogen lenen. Van mij.” Hij bewoog zijn hand iets hoger, de warmte van zijn handpalm brandde door de stof heen. “Je gaat erheen. Je doet wat je wilt. Je laat Manon je aanraken. Je laat Pieter kijken. En daarna…” Zijn stem zakte tot een hees fluisteren. “Daarna kom je thuis en vertel je mij alles. Elk detail. Elke aanraking. Elke zucht.” Ik voelde de weerstand uit me wegvloeien, vervangen door een zware, lome gehoorzaamheid. Het idee was doodeng. Maar de gedachte dat Willem dit voor me regelde, dat hij me de ruimte gaf om mijn donkerste nieuwsgierigheid te verkennen terwijl hij de touwtjes in handen hield… het was onweerstaanbaar. Ik legde mijn hand op de zijne en drukte hem steviger tegen mijn dij.
“Oké,” fluisterde ik. Hij glimlachte, zijn ogen weer op de weg gericht.

Willem remde af voor een stoplicht, de rode gloed van het verkeerslicht viel over zijn handen op het stuur. Zonder mij aan te kijken, pakte hij zijn telefoon uit de middenconsole. Ik zag de blauwe gloed van het scherm oplichten in de donkere auto en mijn hart sloeg een slag over.
“Wat doe je?” vroeg ik geïrriteerd. Hij antwoordde niet, maar typte snel en doeltreffend. Hij hield het scherm even naar me toe voordat hij op verzenden drukte. ‘De door u aangevraagde dame arriveert aanstaande zaterdag op uw adres. Gelieve gepast te ontvangen.’ Ik hield mijn adem in. Het was nu echt. Geen weg meer terug. Bijna onmiddellijk lichtte zijn scherm weer op. Manon. ‘Willem?? Doe normaal! Je meent dit toch niet?!’ Willem lachte, een donker, tevreden geluid diep in zijn keel. Hij typte niets terug, liet de stilte en haar verbeelding het werk doen. Tien seconden later, terwijl het licht op groen sprong en hij de auto weer in beweging zette, trilde de telefoon opnieuw. ‘Oké… we zorgen dat we klaar zijn.’ Hij legde zijn hand terug op mijn been, zijn vingers knepen bezitterig in mijn dij. Het contract was getekend.

De week kroop voorbij. Overdag zat ik achter mijn bureau, beantwoordde ik mails en dronk ik lauwe automatenkoffie. Maar mijn telefoon, die naast mijn toetsenbord lag, was een portaal naar een andere wereld. Er was een groepsapp aangemaakt: Project Zaterdag. Geen foto’s, alleen tekst. De berichten waren zakelijk, bijna klinisch, wat het alleen maar opwindender maakte.
Manon: Hoe laat wordt de dame verwacht?
Willem: 18:00 uur. Ze is stipt.
Pieter: Zijn er speciale dieetwensen voor het diner?
Willem: Ze eet wat jullie haar voorzetten.
Ik las de berichten en voelde een blos opstijgen die niets met mijn kantoorwerk te maken had. Ik was een onderwerp van gesprek, een pakketje dat bezorgd zou worden. Willem praatte over mij in de derde persoon, zelfs als we ’s avonds samen op de bank zaten. Hij creëerde afstand, en die afstand wakkerde mijn verlangen aan om die kloof te overbruggen door te gehoorzamen.

Op woensdag kwam het pakketje. Een discrete doos, geen afzender. Willem legde het op de eettafel en keek me aan.
“Openmaken.” Mijn vingers trilden toen ik het tape lossneed. Het vloeipapier ritselde zacht. Daaronder lag geen romantische set, geen lieflijk kant. Het was zwart, duur, en onmiskenbaar bedoeld om gezien te worden. Een strapless bustier die mijn borsten omhoog zou duwen tot ze breekbaar leken. Kousen met een naad. Een minirokje dat nauwelijks de naam rok verdiende.
“Pas het,” zei hij. Ik kleedde me uit in de woonkamer. De gordijnen waren open, het schemerde buiten. De heg was redelijk hoog, maar kon niet voorkomen dat er bij ons naar binnen kon worden gekeken. De angst dat de buren iets zouden zien, voegde een extra laag spanning toe. Toen ik de kleding aan had, voelde ik me getransformeerd. De stof was strak, dwingend. Het dwong me rechtop te staan, mijn borsten vooruit, mijn billen naar achteren.

Willem liep om me heen. Hij raakte me niet aan. Hij inspecteerde me.
“Die naad moet recht,” zei hij koel, en hij wees naar mijn kuit. Ik boog voorover om de kous te corrigeren, wetende welk uitzicht ik hem bood. “Goed,” zei hij. “Manon gaat dit fantastisch vinden. Ze houdt van klasse.” Bij het horen van haar naam trok er een schok door mijn lies. Ik stelde me voor hoe Manon naar me zou kijken in deze outfit. Niet als vriendin, maar als… vlees. Mooi, duur vlees. De gedachte was vernederend en bevrijdend tegelijk.

Zaterdag, 17:00 uur. De badkamer was gevuld met stoom. Ik had mijn huid geschrobd tot hij roze zag, elk haartje weggehaald, mezelf ingesmeerd met een lotion die rook naar sandelhout en musk. Dit was geen aankleden voor een feestje. Dit was het aantrekken van een harnas. In de slaapkamer lag de kleding klaar, uitgestald als chirurgische instrumenten. Willem stond bij het raam, al gekleed in een spijkerbroek en overhemd. Hij dronk een glas whiskey en keek toe. Ik rolde de kousen omhoog. Het gevoel van de zijdeachtige stof die strak om mijn benen spande, maakte me hyperbewust van mijn eigen lichaam. Klik. De jarretels sloten zich om de rand. Ik voelde me ingesnoerd, vastgezet. Ik trok de bustier aan, haakte de sluitingen vast. Mijn ademhaling werd oppervlakkiger door de druk op mijn ribben. Daarna het rokje. Het was kort, obsceen kort. Als ik bewoog, voelde ik de koele lucht langs de randen van mijn billen strijken, net als op het bedrijfsfeest. Daaroverheen een strakke zwarte sweater en een colbertje. Op het eerste gezicht zakelijk, bijna deftig. Maar wie beter keek, zag de belofte. De glans van de kousen. De hoogte van de hakken, acht centimeter lakleer die mijn kuiten spanden en mijn loopje veranderden in iets uitdagends.

Ik ging voor de passpiegel staan en bracht mijn make-up aan. Donkere ogen, lippen die rood en glanzend waren. Ik keek naar mezelf, maar ik herkende de vrouw in de spiegel niet. Dit was niet Noortje die vanmorgen nog boodschappen had gedaan. Dit was De Escort. Een vrouw zonder verleden, zonder remmingen. Een vrouw die te koop was.
Willem kwam achter me staan. Onze ogen ontmoetten elkaar in de spiegel. Hij legde zijn handen op mijn schouders, zijn vingers groeven zich in de vulling van het colbertje.
“Je bent prachtig,” fluisterde hij. “En je bent doodeng.” Ik slikte.
“Vind je?”
“Je ziet eruit alsof je hun leven overhoop gaat halen. Precies wat ze willen.” Hij boog zich naar mijn oor.
“Luister goed, Noortje. Zodra je die deur uitstapt, ben je niet meer van mij. Niet vanavond. Vanavond ben je van hen. Alles wat ze vragen, doe je. Alles wat ze willen zien, laat je zien. Je zegt geen nee. Tenzij…” Hij pauzeerde even, en ik voelde zijn erectie tegen mijn billen duwen. “Tenzij je het zelf niet lekker vindt. Maar ik weet wat jij lekker vindt. Jij wilt gebruikt worden.” Mijn knieën werden week. Hij kende me te goed. Hij gaf me de ultieme permissie: de verantwoordelijkheid lag niet meer bij mij. Ik voerde slechts een opdracht uit. “En Manon…” fluisterde hij. “Als zij je aanraakt… dan laat je het gebeuren. Je hebt het de hele week in je hoofd gehad. Ik weet het. Vanavond mag het eindelijk.” Een golf van hitte spoelde door me heen bij de gedachte aan haar handen.
“Ik ben klaar,” zei ik, mijn stem niet meer dan een zucht. Willem kuste me in mijn nek.
“Ga. Ze wachten op je.”

De taxi zette me af op de hoek van de straat. Willem had erop gestaan. “Je loopt het laatste stuk. Ik wil dat je het voelt. Elke stap.” Het was een koude avond. De wind blies gemeen onder mijn rokje, maar in plaats van te rillen, voelde ik mijn huid gloeien. Het klik-klak van mijn hakken op de tegels klonk onnatuurlijk hard in de stille woonwijk. Het was een ritme dat niet bij ‘Noortje de vriendin’ hoorde, maar bij de vrouw die ik nu was. Ik stopte voor hun voordeur. Mijn hart bonkte zo hard tegen mijn ribben dat het pijn deed. Dit was de grens. Achter deze deur was ik niet meer veilig. Achter deze deur was ik koopwaar.

Ik drukte op de bel. Het duurde lang. Te lang. Ik hoorde gedempte stemmen, voetstappen. Toen ging de deur open. Pieter stond daar. Hij droeg een net overhemd, de bovenste knoopjes open, en hij rook naar aftershave en zenuwen. Hij keek me aan, en ik zag de schok in zijn ogen. Hij zocht naar de vertrouwde vriendin, maar hij vond alleen de donkere make-up, de arrogante houding die de kleding me had opgedrongen.
“Goedenavond,” zei ik. Mijn stem klonk anders dan normaal, bijna koel. Pieter slikte. Hij speelde het spel mee, maar zijn handen trilden.
“Kom binnen.” In de gang stond Manon. Ze leunde tegen de muur van de woonkamer, een glas wijn in haar hand. Ze droeg een zijden kamerjas die losjes was dichtgeknoopt. Haar ogen gleden over me heen, van mijn hakken, langs de naad van mijn kousen, naar mijn decolleté. Het was geen keurende blik. Het was een verslindende blik.
“Jezus, Noortje,” fluisterde ze, de rol even vergetend. Ik liep naar haar toe, mijn heupen wiegend op een manier die ik thuis voor de spiegel had geoefend. Ik stopte vlak voor haar, drong haar persoonlijke ruimte binnen. Ik rook haar parfum, iets bloemigs, zo anders dan de zware musk die ik droeg.
“Vanavond geen Noortje,” fluisterde ik, Willems instructies in mijn achterhoofd. “Vanavond ben ik van jullie.”

De lucht in de woonkamer was geladen, dik van verwachting. We dronken een glas wijn, maar de glazen waren slechts rekwisieten. Pieter probeerde een gesprek te voeren, iets over wat er op het nieuws was geweest. Ik hoorde het nauwelijks. Ik keek naar Manon. Op een gegeven moment stond ze op en kwam achter me staan. Ik voelde haar hand op mijn schouder, zacht, warm. Een schril contrast met Willems harde greep.
“Mag ik?” vroeg ze, niet aan Pieter, maar aan mijn spiegelbeeld in het raam. Ik knikte.
Haar hand gleed naar de rits van mijn colbertje. Langzaam, tergend langzaam, ritste ze het open. Het jasje gleed van mijn schouders. Ik stond daar in de strapless bustier, mijn huid kippenvel, mijn ademhaling stokkend.
“Prachtig,” ademde ze in mijn nek. Haar lippen raakten mijn huid net niet. Op dat moment veranderde de dynamiek. Pieter was de klant, maar Manon… Manon was de reden dat ik hier was.
“Volg mij maar,” zei ze terwijl ze met mijn jasje in haar hand naar de trap liep.

De slaapkamer was schemerig verlicht. Pieter zat op de rand van het bed, toekijkend, zijn ademhaling zwaar. Hij had mij gevraagd mijn rokje uit te trekken, en ik had het gedaan, mijn ogen strak op Manon gericht terwijl de stof omlaag gleed. Nu stond ik alleen in mijn bustier en kousen. Manon stond voor me. Ze maakte de ceintuur van haar kamerjas los. De stof viel open. Ze was naakt daaronder. Haar lichaam was zacht, rond, zo anders dan de harde spieren van Willem. Mijn handen jeukten om haar aan te raken, maar ik wachtte. Ik was het object. Zij moest nemen. Ze stapte dichterbij. Haar borsten raakten de mijne, zacht vlees tegen het harde balein van mijn bustier. Het contrast was bedwelmend. Ze legde haar handen op mijn heupen, haar duimen wreven over de rand van mijn kousen.

“Ik heb hier zo vaak aan gedacht,” fluisterde ze. Toen kuste ze me. Het was geen voorzichtige, onderzoekende kus. Het was hongerig. Haar lippen waren zacht, vol, en ze smaakte naar wijn en vrouw. Een schok ging door me heen, een golf van herkenning en opwinding die me deed duizelen. Dit was het. Dit was het geheim dat ik al die tijd had meegedragen. Ik opende mijn mond, liet haar tong binnen, en verloor mezelf in de sensatie.
Mijn handen, die gewend waren aan de brede, gespierde rug van Willem, vonden nu de curve van haar taille. Het was een schok voor mijn zenuwstelsel. Geen harde spieren, geen ruwe huid, maar een warmte die onder mijn handpalmen leek te smelten. Manon drukte zich steviger tegen me aan, en ik voelde haar borsten pletten tegen mijn bustier, een intieme frictie die mijn tepels deed verharden tegen de stof.
Ik maakte mijn handen los van haar heupen en bracht ze langzaam omhoog, trillend van een mengeling van zenuwen en pure, onversneden nieuwsgierigheid. Dit was het terrein dat ik alleen kende van mijn eigen spiegelbeeld, maar nu was het van een ander. Mijn vingers gleden over de zijkant van haar borsten, voelden het gewicht, de volheid. Toen mijn duim haar tepel vond en eroverheen streek, hoorde ik haar adem stokken. Het geluid ging dwars door me heen; het besef dat ik dit bij een vrouw veroorzaakte, was bedwelmend.

“Neem me mee,” fluisterde ze, en ze trok me achterover. We lieten ons op het bed zakken, een wirwar van ledematen en stof. Manon lag op haar rug, volledig naakt en onbeschaamd in het schemerlicht, terwijl ik boven haar hing in mijn zwarte harnas van kant en leer. Het contrast was visueel overweldigend. Ik keek naar haar, naar de welving van haar heupen, de glooiing van haar buik, en ik voelde een vreemde soort duizeligheid. Dit was geen pornofilm. Dit was echt.

Ik boog me over haar heen en kuste haar opnieuw. Deze keer durfde ik meer. Mijn tong gleed langs de hare, proefde haar smaak. Het was zoeter, zachter dan ik ooit had meegemaakt. Het voelde niet als een gevecht om dominantie, zoals bij een man, maar als een dans, een samensmelting. Terwijl we zoenden, gleed mijn hand verder naar beneden, over de gladde huid van haar buik, lager, richting de donkere schaduw tussen haar benen.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Durf ik dit? vroeg ik mezelf af, terwijl mijn vingers de krulletjes van haar schaamhaar raakten. Maar de rol die Willem me had gegeven, de Escort, nam het over van de onzekere Noortje. Ze betaalt hiervoor. Ze wil dit.

Mijn vingers gleden tussen haar benen. De sensatie was elektrisch. Het was zo… nat. Zo ongelooflijk zacht en complex. Anders dan de eenvoudige hardheid van een man, was dit een landschap van plooien en vocht en warmte. Ik voelde een schok van herkenning, het voelde als ik, maar dan buiten mezelf, en tegelijkertijd was het volkomen vreemd. Ik streelde haar voorzichtig, mijn vingertoppen tastend, zoekend. Manon kreunde, haar heupen kwamen omhoog, drukten zich in mijn hand. “Ja… oh god, ja,” hijgde ze.

Dat geluid, die directe bevestiging, brak de laatste dam in mij. Ik werd moediger. Ik spreidde haar schaamlippen voorzichtig met mijn duim en wijsvinger, voelde de glibberige hitte van haar binnenste. Ik keek naar wat ik deed, gefascineerd door de roze, gezwollen intimiteit die zich voor me opende. Het was prachtig. Het was rauw. Ik liet een vinger bij haar naar binnen glijden. De manier waarop haar lichaam zich om mijn vinger sloot, de zuigende warmte, stuurde een golf van opwinding rechtstreeks naar mijn eigen kruis, dat inmiddels drijfnat was in mijn kousen. Ik voelde me machtig. Ik bespeelde haar. Ik, Noortje, die altijd dacht dat ze dit niet durfde. Terwijl mijn vinger in haar bewoog, op het ritme van haar ademhaling, boog ik mijn hoofd, kuste haar hals en inhaleerde haar geur. De unieke geur van een opgewonden vrouw. Mijn andere hand kneep in haar bil, voelde de veerkracht van het vlees, zo anders dan wat ik gewend was. Ik verloor mezelf in de texturen.

Op de achtergrond hoorde ik het zware, onregelmatige ademen van Pieter. Ik wist dat hij keek, dat hij zag hoe zijn vrouw zich overgaf aan mij, aan mijn handen, aan mijn mond. Zijn aanwezigheid was geen verstoring, maar een versterker, een spotlight op dit verboden toneelstuk. Maar mijn wereld, mijn focus, was volledig gevuld met Manon.

Mijn hand bewoog sneller, gedreven door haar kreunen, door de manier waarop haar bekken zich tegen mijn handpalm drukte. Plotseling verstijfde ze. Een diepe kreet ontsnapte aan haar keel en ik voelde hoe haar binnenste zich krampachtig om mijn vingers sloot. Een vloedgolf van vocht stroomde over mijn hand, langs mijn pols. Het voelde als een overwinning, een bevestiging van mijn macht in deze rol. Ik bleef even stilzitten, mijn vingers nog diep in haar, terwijl de schokgolven langzaam uit haar lichaam wegebden.
Manon kwam hijgend overeind, haar wangen rood, haar ogen donker en glazig. Zonder een woord te zeggen duwde ze me zachtjes achteruit, zodat ik op mijn knieën voor haar zat. Haar handen, nog trillend, reikten naar de sluiting van mijn bustier.

“Uit,” beval ze. Ik gehoorzaamde door mijn armen op te tillen. De haakjes sprongen los en de strakke stof viel weg. De koele lucht van de slaapkamer streek over mijn blote borsten en buik, een scherp contrast met de hitte die tussen ons in hing. Ik voelde me nu volledig blootgesteld, ontdaan van mijn harnas, alleen nog gehuld in mijn kousen en de rol die ik speelde. Manon pakte mijn kin vast en draaide mijn gezicht naar de rand van het bed, waar Pieter zat. Zijn erectie stond fier overeind, zijn ademhaling was zwaar en raspend. Hij leek groter nu, dreigender in het halfduister. “Verwen mijn man,” fluisterde Manon in mijn oor, haar stem dwingend.

“Zuig hem. Laat hem zien wat je waard bent.” De opdracht stuurde een rilling door mijn ruggengraat. Mijn man. De woorden markeerden de grens: zij hoorden bij elkaar, ik was het speeltje. Ik knikte en kroop over het bed naar Pieter toe. Zodra ik bij hem was, greep zijn hand mijn haar vast. Geen zachte streling, maar een stevige, bezitterige greep die mijn hoofd in de juiste positie dwong. De geur van hem was zwaar en mannelijk. Totaal anders dan de zoete geur van Manon die nog aan mijn vingers kleefde. Ik opende mijn mond en nam hem binnen. Hij was hard, onverbiddelijk. Waar Manon zacht en meegaand was geweest, was Pieter een en al weerstand en kracht. Hij duwde zijn heupen omhoog, diep mijn keel in, zonder te wachten op mijn ritme. Ik voelde een lichte kokhalsreflex, maar ik onderdrukte die, mijn rol als gehoorzame escort spelend tot in de puntjes.

Terwijl ik worstelde met de grootte en de ruwheid van Pieter, voelde ik plotseling een lichaam tegen mijn rug aan schuiven. Manon. Ze kwam wijdbeens achter me zitten, haar naakte huid tegen mijn rug. Haar vochtige kruis drukte tegen mijn billen. Haar armen gleden om me heen. Het contrast was verwarrend en bedwelmend. Terwijl Pieters hand ruw aan mijn haren trok en zijn harde schacht mijn mond vulde, gleden Manons handen troostend over mijn borsten. Haar vingertoppen cirkelden over mijn tepels, teder en plagend, terwijl ze kusjes op mijn schouder drukte.
“Goed zo,” fluisterde ze tegen mijn nek, terwijl haar andere hand over mijn platte buik streek, naar beneden, richting de plek die nog nat was van mijn eigen opwinding. Ik zat gevangen tussen twee uitersten. Voor me de harde, eisende mannelijkheid die me domineerde, die me gebruikte als een gebruiksvoorwerp. Achter me de zachte, omhullende vrouwelijkheid die me koesterde en aanbad. De ruwheid van Pieter in mijn mond deed pijn, een scherpe, indringende sensatie, maar de zachte aanrakingen van Manon op mijn huid zonden golven van genot door me heen die de pijn verzachtten en transformeerden in een koortsachtige roes.

Ik voelde me uit elkaar getrokken en tegelijkertijd completer dan ooit. De tranen sprongen in mijn ogen door de diepte van Pieters stoten, maar tegelijkertijd drukte ik mijn rug harder tegen Manons borsten aan, zoekend naar haar warmte. Dit was de totale overgave waar Willem het over had gehad. Geen controle meer, alleen maar sensatie. Hard en zacht. Pijn en genot. Man en vrouw. En ik, precies in het midden, als het brandpunt van hun lust.

Net op het moment dat ik dacht dat mijn keel dichtkneep en ik geen lucht meer kreeg, trok Pieter zich abrupt terug. Ik hapte naar adem, mijn ogen vochtig, maar er was geen tijd om te herstellen. Zijn handen grepen mijn schouders en duwden me achterover op het matras.
“Op je rug,” gromde hij op een manier waar ik hem niet in herkende. Ik gehoorzaamde direct, mijn benen vielen open als een reflex, mijn armen langs mijn lichaam als een pop. Er was geen sprake van tederheid, geen voorzichtig zoeken. We hadden het besproken, de veiligheid was gegarandeerd, en dat gaf hem nu de vrijheid om het condoom achterwege te laten. Hij stootte in één keer bij me naar binnen. Ruw, droog en onverbiddelijk. Ik voelde me openbreken, gevuld door zijn hardheid die geen rekening hield met mijn ritme.

Hij nam me. Hij gebruikte me. En tot mijn eigen verbijstering vond ik het heerlijk. Het was de ultieme objectivering waar Willem me op had voorbereid. Maar terwijl Pieter boven me zwoegde, zochten mijn ogen wanhopig naar Manon. Ik was hier voor Pieter, maar Noortje was hier voor Manon. Ze kwam naar me toe, kroop over het bed en vlijde haar naakte lichaam tegen het mijne. Terwijl Pieter me van onderen genadeloos beukte, kuste Manon me op mijn mond. Haar tong was een troostend contrast met het geweld tussen mijn benen. Mijn armen lagen slap langs mijn lichaam, zwaar van de overgave. Ik voelde Manon verschuiven en toen voelde ik het, haar intieme streek, nog nat en druipend van mijn vingers, rustte zwaar op mijn hand. Haar vocht sijpelde tegen mijn huid, een kleverige, intieme afdruk. Het was een overweldigende mengeling van sensaties: de verstikkende, zachte kus van Manon, het vocht van haar opwinding op mijn hand, en de harde, ritmische stoten van Pieter die me tegen het matras pinden. Ik zat gevangen in een sandwich van puur, rauw genot. Hard en zacht smolten samen tot één bonzende ervaring.

Plotseling versnelde Pieter. Zijn greep op mijn heupen werd pijnlijk strak. Met een luidruchtige, rauwe kreun kwam hij klaar, schokkend en diep in mij. Ik voelde de pulsaties van zijn zaad, een definitieve markering van zijn bezit voor deze avond. Manon verbrak de kus. Haar gezicht was vlak boven het mijne, haar ogen groot en donker. “Dankjewel,” fluisterde ze in mijn oor.
Toen stonden ze op. Het gebeurde zo snel dat ik even duizelde. Het gewicht van hun lichamen verdween en ik bleef achter op het verkreukelde laken, mijn benen nog steeds wijd, mijn lichaam trillend en open. Ik was het object dat zijn doel had gediend. Ik keek toe hoe ze naast het bed gingen staan. Ze vielen elkaar in de armen, begonnen elkaar te zoenen met een liefdevolle intensiteit die me buitensloot. Het was niet meer de geile, hongerige kus van zojuist, dit was de kus van een echtpaar dat elkaar terugvond. Manon fluisterde iets in Pieters oor, hij lachte zachtjes en streek over haar rug. Ik kon de woorden niet verstaan, maar de intonatie was duidelijk, dit was hun moment. Ik was slechts de toeschouwer, het rekwisiet dat hen hier had gebracht.

De stilte op het bed voelde koud, maar ook voldaan. Ik lag daar, gebruikt en leeg, precies zoals ik had gewild. Na enige tijd draaide Manon zich om. Ze keek op me neer, haar blik veranderd. De lust was weg, vervangen door een beleefde, bijna zakelijke vriendelijkheid.
“Bedankt voor je diensten,” zei ze met een formaliteit die mij volledig in mijn rol drukte. “We hebben genoten. We zullen je even alleen laten om je op te frissen. We zullen een taxi voor je bellen.” Ze pakte Pieters hand en samen verlieten ze de slaapkamer. De deur klikte bijna geruisloos dicht. Ik was alleen. Langzaam kwam ik overeind. Mijn lichaam voelde zwaar en loom. Ik zocht mijn kleding bij elkaar, trok mijn kousen recht, hees mezelf in de bustier en het rokje. Alles voelde anders nu, minder als een harnas en meer als de restanten van een veldslag. Ik pakte een tissue uit de doos op het nachtkastje en veegde het zaad van Pieter weg dat langzaam uit me liep. Het was een banale, bijna kille handeling die het einde van de fantasie markeerde.

Ik liep de trap af, mijn hakken klikten op het hout. In de gang stonden ze te wachten, gekleed in hun ochtendjassen, arm in arm. Het perfecte plaatje van huiselijk geluk. Manon stapte naar voren en overhandigde me een envelop.
“Nogmaals bedankt,” zei ze. Er verscheen een klein, ondeugend lachje rond haar mondhoeken toen ze naar Pieter keek. “Mijn man vond het een lekker cadeau.” Ik pakte de envelop aan. Ik voelde het papier, de belofte van de tweehonderd euro die erin zat. Het maakte de transactie compleet. Ik knikte, zei niets meer, de escort had geen tekst meer, en draaide me om. Ik opende de voordeur en stapte de donkere nacht in. De koude lucht sloeg in mijn gezicht, fris en ontnuchterend. Ik liep de straat uit, mijn lichaam nog nagloeiend van hun aanrakingen, mijn hand klemmend om het geld, op weg naar Willem.

Het was net na middernacht toen ik de sleutel in mijn eigen voordeur stak. Mijn make-up was uitgeveegd, mijn lippen voelden gezwollen en beurs. Ik rook naar hen. Naar Manons parfum, naar Pieters zweet, naar de daad. Onder mijn jas droeg ik mijn kleding losjes, de kousen hingen halfzacht om mijn benen.
Het huis was stil, maar in de woonkamer brandde een lampje dat een gouden gloed verspreidde. Willem zat op de bank. Hij had niet geslapen. Er stond een glas whiskey voor hem, onaangeraakt. Toen ik binnenkwam, stond hij langzaam op. Hij zei niets, maar zijn blik was vol bezorgdheid en bewondering tegelijk. Hij scande me niet als een object, maar keek dwars door de warboel heen, recht in mijn ogen, alsof hij wilde checken of ik er nog was. Ik liet mijn jas van mijn schouders glijden. Ik stond daar, in de restanten van de outfit die hij had uitgekozen, nu getekend door de handen van anderen. Ik voelde me klein en kwetsbaar.

“Vertel het me,” zei hij. Zijn stem een uitnodiging om mijn hart te luchten. Ik liep naar hem toe, mijn benen zwaar. Ik voelde me uitgeput, maar de adrenaline trilde nog na in mijn vingertoppen.
“Ze hebben me gebruikt,” fluisterde ik. “Precies zoals je zei.” Er verscheen een zweem van trots in zijn ogen, maar vooral warmte. Hij opende zijn armen en trok me voorzichtig tegen zich aan, alsof ik van glas was. Hij begroef zijn gezicht in mijn nek, niet inhalig, maar zoekend. Hij snoof diep, inhaleerde de geur van de vreemden op mijn huid, en ik voelde hoe hij het accepteerde, hoe hij het omarmde. Zijn hand streelde rustgevend over mijn rug, op en neer.
“Manon?”
“Ze heeft me aangeraakt,” zei ik terwijl ik mijn hoofd op zijn schouder legde. “Overal. Haar handen waren zacht. Ze heeft me gezoend terwijl Pieter in me zat.” Willem zuchtte diep, een geluid van pure tevredenheid. Hij maakte zich iets los en keek me aan, zijn handen warm om mijn gezicht. Hij kuste me op mijn voorhoofd, toen op mijn oogleden. Hij liet me achterover zakken op de bank, de kussens en de deken die altijd op de bank lag vormden een nest om me heen. Zijn handen waren niet gretig, maar koesterend. Hij hielp me uit de resten van de lingerie, alsof hij me wilde bevrijden van de rol die ik had gespeeld. Zijn aanrakingen waren een balsem op mijn overprikkelde huid.

“Je bent van mij,” fluisterde hij teder, zijn lippen vlak bij mijn oor, als een geruststelling, een belofte van veiligheid. “Je mag met ze spelen, maar je komt altijd terug bij mij. Je bent thuis.” Ik sloeg mijn benen om zijn middel en trok hem dichterbij, zoekend naar zijn hartslag. Ik vertelde hem alles, fluisterend in de holte van zijn nek, elk detail van Manons tong, van Pieters stoten, en hij luisterde, kuste mijn tranen weg en wiegde me in zijn ritme. Met elk woord, met elke zachte beweging van Willem, voelde ik hoe de ervaring van die avond verankerd werd in onze liefde. Ik was vanavond een slet geweest, een escort, een minnares. Maar nu, in de veilige, tedere omhelzing van mijn man, was ik weer Noortje. Zijn Noortje. En ik wist dat we dit nooit meer zouden vergeten.

(dit verhaal was een verzoekje)