De dagen na het contract voelden voor iedereen op kantoor als een overwinning. Partners die haar naam lieten vallen in de gang. Stagiaires die koffie zetten zonder gevraagd te worden. Jasper die haar aankeek alsof ze van goud was. Een klant gelukkig. Omzet veilig. Exclusiviteit binnen.
Voor Sophie was het iets anders.
Haar gevoelens schoten alle kanten op. Ze had haar lichaam ingezet voor het bedrijf. Kaal en hard en open op een lederen bank, terwijl een man van begin vijftig zijn handtekening nog nat op het papier had gezet. En toch had het goed gevoeld. Ondanks zijn leeftijd had hij een mooi lijf gehad — strak genoeg, warme huid, handen die wisten waar ze moesten drukken. En hij had haar heerlijk geneukt.
Telkens opnieuw schoof de herinnering naar binnen.
Hoe die kale pik haar had gevuld. Helemaal kaal, zestien centimeter, gladde schacht zonder een spoortje haar, de eikel al glanzend toen ze hem tussen haar lippen had laten glijden. De manier waarop hij haar openspleette toen ze op hem zakte — traag, centimeter voor centimeter, tot ze hem helemaal voelde, tot haar onderbuik zwaar werd van die volle, harde druk. Geen weerstand van haar eigen gladde huid; alleen natte hitte die hem opslokte. En later, toen hij haar op haar rug had gelegd en haar been over zijn schouder had gehaakt, die diepe, lange stoten. Zijn ballen die tegen haar billen klapten, nat van haar geil, een zacht, obscene geluid bij elke stoot. Ze was er bijna geweest. Zo dichtbij dat haar tenen al kromden, dat haar binnenste al begon te fladderen om hem heen — en toen spoot hij. Warm. Dik. Puls na puls diep tegen haar baarmoedermond, tot ze het voelde teruglopen langs zijn schacht terwijl hij nog in haar bleef trillen. Volgespoten. Gemarkeerd vanbinnen.
En daarna de macht.
Dat was het stuk waar ze ’s nachts het geilste van werd. Hoe ze zijn schouders naar beneden had geduwd. Hoe ze haar volgespoten kutje voor zijn mond had gehouden en had bevolen. Lik me schoon. En hij had gehoorzaamd. Tong nat door zijn eigen zaad en haar geil heen, slikken, zuigen, haar clitoris tussen zijn lippen terwijl het witte mengsel over zijn kin gleed. Zij met haar handen in zijn haar, heupen tegen zijn gezicht, de tweede orgasmegolf die over zijn tong brak terwijl hij bleef drinken wat hij zelf in haar had achtergelaten. Macht. Vuile, zoete macht.
En dan Lotte.
De zoen in de achtertuin. Mint en huid. Handen over stof, nooit eronder, en toch bezitteriger dan sommige handen ooit onder kleding waren geweest. Ik wil je. Als de mijne. Ik ga je van mezelf maken. Lotte die haar claimde alsof Sophie een ding was dat je kon houden. En Sophie had genoten. Van de greep. Van de stem. Van het warme gevoel laag in haar buik toen die donkere hand plat op haar borst lag en zei dat dit van haar was.
Wat zouden Marit en Sanne zeggen? Ze was niet lesbisch. Toch? Mannen wilden haar nog steeds; zij wilde mannen nog steeds — die kale pik, dat zaad, die tong. Maar waarom voelde Lotte’s mond dan als thuiskomen? Waarom werd ze nat van het woord mijn?
Ze wist het niet. Ze wist alleen dat ze beide dingen tegelijk vasthield en nergens spijt van had.
Maandagochtend. Kantoor.
Sophie stond voor de spiegel en kleedde zich in wat inmiddels gewoon voelde — en dat alleen al was een bekentenis.
De body eerst. Diepgroen. Kant. Hoog opgesneden in de heupen, zo hoog dat de stof alleen een smalle baan over haar gladde heuvel dekte en dan in dunne bandjes omhoog liep naar de taille, haar heupbeenderen en de holte naast haar schaamheuvel volledig bloot. De cups waren half doorzichtig kant; haar B-cup lag erin als iets dat getoond wilde worden, de kleine tepels al hard tegen het groene kant zodra de stof ze raakte. De rug was open tot diep in haar wervelkolom, alleen een dwarsbandje middenachter. Die kanten body, direct op haar huid, de string-achterkant verdwijnend tussen haar billen.
Daarover: een blouse van crèmezijde, dun genoeg om bij fel licht de groene schaduw van het kant erdoorheen te laten schemeren, de bovenste twee knoopjes open, een glimp van decolleté en de rand van de body. Een strak zwart rokje tot mid-dij, stretch, dat bij het lopen iets omhoog kroop. Jarretels — zwart, smal — die van de rand van de body over haar dijen liepen naar diepzwarte stay-ups met een brede kanten band. Pumps met een naaldhak, zwart glanzend. Rood haar los in een half-opgestoken knot, een paar lokken langs haar keel. Lippen in een warme rode kleur. Oorbellen klein. Parfum in haar decolleté en achter haar knieën.
In de lift van kantoor zag ze zichzelf. Advocaat. En iets dat de stagiaires deed slikken.
Op kantoor had ze alles steeds beter voor elkaar. Complexe zaken die vroeger een week kostten, knapte ze nu in twee dagen af. Structuur. Scherpte. De partners lieten haar naam vallen bij “toekomst.” Partner. Het woord hing vaker in kamers wanneer zij er net uit was.
Ze dacht aan de eerste casus. De mail. De gehandicapten-wc. Het slipje in de prullenbak. Die zou ze nu zonder hulp kunnen oplossen — puur op scherpte. Toch wist ze: ze kon nog niet zonder. Of wilde niet. Heel eerlijk had die onbekende haar veel gebracht. Geld. Oplossingen. Status. En een lichaam dat niet meer hetzelfde was als toen het begon.
Ze mijmerde, ellebogen op haar bureau, de groene body die zacht in haar heup sneed.
Eerst de lingerie . Preuts, strak in haar oude bh en onopvallende tanga, de schaamte toen ze hem uittrok en achterliet, nat, in die prullenbak. Tien duizend euro. Een oplossing. De eerste scheur in wie ze dacht te zijn.
Toen de lingeriezaak. Duizenden euro’s aan kant. Vreemde handen die maten. De wetenschap dat iemand foto’s had.
De vergaderzaal. De string om de deurklink. Haar eigen vingers op de tafel, de orgasmegolf terwijl de hele afdeling aan de andere kant van het glas doorwerkte. De instructie om zich te laten laseren.
De boutique van zesduizend vijfhonderd. Twee vrouwen. Borsten die tot orgasme werden gespeeld zonder dat er een hand tussen haar benen kwam. De schaamte en de natheid en de perfecte erfenis-oplossing daarna.
De fiets. Lotte naast haar, jas open, tepels hard, rok omhoog gekropen, die stem die te veel zag.
De laser. De middelbare man. Ik wil je neuken. Benen wijd, armen omhoog, oksels en schaamstreek tentoongesteld, haar eigen natheid die ze niet kon verbergen, de natte plek in zijn jeans.
Jasper. De bh uit op het toilet. Cola op de blouse. De winkel tegenover. Blouse uit tussen de rekken, blote borsten, zijn openlijke starende ogen, de erectie in zijn pantalon, de foto’s die later in haar mail verschenen met zijn verdwaasde gezicht op de achtergrond.
Lotte in de kledingzaak. Knalrode lingerie. Dit is de mijne. De man die moest doorlopen. De zoen in de tuin. Handen over stof. Ik ga je van mezelf maken.
En de directeur. De open cups. De strip tot lingerie. De kale pik in haar keel, in haar kut, het warme zaad, de tong die haar schoonlikte terwijl zij kwam. Het contract. Partner-geruchten.
Ze zat daar, in groen kant en jarretels, en voelde hoe ver ze was afgedreven van de vrouw die ooit bloosde om een te strak shirt. En hoe nat ze werd van die afstand.
De mail kwam precies wanneer ze die gedachte vasthield.
Onbekende afzender.
Wil je door?
Ja of nee.
Nee kwam niet eens in haar op. Haar vingers tikten al.
Ja.
Het antwoord volgde binnen de minuut.
Donderdagavond. Tatoeage. Adres volgt. Laat het gebeuren. Geen vragen. Foto daarna is bewijs genoeg.
Goed meisje.
De zenuwen begonnen laag in haar buik, koud en heet tegelijk.
Donderdag leefde ze in een roes.
Door vergaderingen. Door koffie. Door Jasper die thee zette en haar hand bijna raakte. ’s Middags thuis, douchen, crème, en dan het setje.
Lingerie: zwart, bijna agressief mooi. Een bh van dunne tule met cupranden die net onder haar tepels stopten, zodat de donkerroze puntjes bloot lagen en bij elke beweging strekten. String zo smal dat hij verdween. Daarboven een blouse van witte zijde, strak, gesteven kraag, de stof doorschijnend genoeg om de blote tepels als schaduwen te laten zien als het licht meezat. Een zwarte pantalon, hoog in de taille, strak over haar billen en dijen, de naad achter net te eerlijk. Pumps. Haar strak achterover, rood en gehoorzaam. Mond rood. Ze leek op iemand die naar een contractonderhandeling ging. Of naar iets dat contracten overbodig maakte.
Het adres was een rijtjespand aan de rand van de stad, bel zonder naam. De deur ging open voor ze hem indrukte.
De vrouw was Aziatisch. Tenger. Klein van stuk. Ultra kort rokje dat nauwelijks de onderkant van haar billen dekte. Strak wit hempje zonder bh; A-cup, kleine borsten, tepels hard en donker zichtbaar door de stof. Zwart haar in een strakke knot. Huid glad als porselein. Ogen die Sophie in één beweging opnamen van hak tot mond.
“Rood,” zei ze zacht, met een accent. “Echt rood. Bijzonder. Kom binnen.”
Niet veel woorden. Wel blikken. Lange, rustige blikken die bleven hangen op Sophies mond, op de schaduw van haar tepels achter de zijde, op de lijn van haar pantalon.
“Alles uit,” zei de vrouw.
Sophie kleedde zich uit in de behandelruimte — strak, schoon, een stoel die achterover kon, felle lamp, de geur van desinfectant en inkt. Blouse. Broek. Schoenen. Bh. String. Ze ging naakt liggen zoals gewezen, op haar rug, een handdoek onder haar heupen.
De vrouw keek naar haar lichaam en lachte. Blij. Eerlijk.
Sophie fronste. “Waarom lach je?”
“Omdat niet alles uit hoefde.” De vrouw trok handschoenen aan, nog steeds glimlachend. “Alleen de broek en string waren genoeg. Maar ik wou je naakt. Ik geil op je. Op dat haar. Op die huid. Op die gladde kut.”
De woorden raakten Sophie als vingers. Nat. Meteen. Ze voelde het tussen haar lippen, warm en verraderlijk, terwijl ze op de stoel lag met gespreide dijen omdat de vrouw haar zo had gezet.
De Aziatische vrouw schoof twee vingers tussen Sophies schaamlippen zonder waarschuwing. Nat geluid. Sophie hikte. De vingers gleden naar binnen, kromden, zochten, vonden het ruwe plekje en wreven er traag over terwijl de duim haar clitoris raakte.
“Zo nat al. Goed.”
Sophie gaf zich over. Benen wijder. Adem open. Heupen die meeduwden. De vingers neukten haar langzaam, precies, tot haar buik trok en ze een geluid maakte dat te luid was voor de kleine ruimte.
Toen stopte de vrouw. Trok haar vingers terug, glanzend, en veegde ze af aan een doek alsof ze een penseel schoonmaakte.
“Zaken,” zei ze alleen. “Je komt hier voor zaken.”
Sophie slikte, pulserend en leeg tegelijk. “Wat… wat voor tatoeage krijg ik?”
Geen antwoord. Alleen de machine die aansloeg met een klein, boos zoemen.
Op de voorkant van haar dij. Hoog genoeg om onder een kort rokje uit te piepen. Laag genoeg om in bikini zichtbaar te zijn. Ongeveer vier bij vier centimeter. De letters FP. Meer niet. Geen sierlijk krulwerk. Strak. Zwart. Onontkenbaar.
De naald raakte haar huid.
Pijn. Helder, brandend, een raspende hitte die lijn voor lijn haar dij opensneed in duizend kleine steken. Sophie kneep haar handen in de armleuningen. Adem sissend door haar tanden. Elke trek van de naald was een scherpe, elektrische flits — en eronder, pervers en onmiddellijk, groeide geilheid. De pijn trok draden naar haar clitoris. Haar tepels stonden fier in de koude lucht. Geil liep uit haar, langs haar bil, op de handdoek. Ze schaamde zich voor het geluid dat haar kut maakte als ze onwillekeurig haar spieren aanspande. De vrouw werkte zwijgend door, af en toe een blik op Sophies gezicht, af en toe een blik op haar natte schaamlippen, mondhoek omhoog.
“Bijna.” Nog een lijn. Nog een boog van de P. “Blijf liggen. Je wordt er geiler van. Ik zie het.”
Sophie knikte hees. Kon niet praten. De pijn en de natheid waren één ding geworden. Toen de machine stopte, brandde haar dij alsof iemand er een sigaret op had gehouden, en tegelijk klopte ze tussen haar benen alsof ze op het punt stond te komen zonder aanraking.
De vrouw dekte af met folie. “Drooghouden. Niet krabben. Mooi geworden.”
Sophie kleedde zich aan met trillende vingers. De pantalon wreef over de verse tatoeage. Elke stap naar buiten was pijn. Elke stap was ook een herinnering aan die vingers in haar.
Thuis haalde ze de folie voorzichtig weg voor de spiegel. FP. Zwart op haar bleke dij. Klein. Onverbergbaar als ze iets korts droeg. Ze raakte de huid ernaast aan — niet erop — en voelde de hitte.
Getekend. In verwarring. Nat.
Dat weekend zou de avond uit met Lotte.
Lotte kwam haar halen. Bel. Sophie deed open.
“Hallo,” zei Lotte.
Dat was het enige woord.
Sophie stortte zich op haar.
Mond op mond, hard, tanden, tong, handen in Lotte’s korte kroeshaar, lichaam dat tegen haar aandrukte alsof ze door haar heen wilde. Lotte lachte in de kus — laag, tevreden — en schopte de deur dicht met haar hiel. Pakte Sophie’s kont met beide handen, tilde haar bijna, duwde haar achteruit de kamer in.
“Uit,” beval Lotte tegen haar mond. “Alles. Nu.”
Kleding ging. Sophies jurk over haar hoofd. Lotte’s hemd. Spijkerbroek. Ondergoed. Donkere huid tegen lichte, overal tegelijk. Lotte duwde haar op het bed en ging niet liggen. Lotte ging zitten. Op Sophies gezicht.
“Mond open. Tong uit. Je beft tot ík zeg dat het genoeg is.”
Lotte’s kut was donker, gladgeschoren of van nature fijn, de lippen dik en al glanzend. Ze zakte op Sophies mond met haar volle gewicht, dijen aan weerszijden van haar hoofd, handen in het rode haar, heupen die een traag, bezitterig ritme vonden. Sophie likte. Zoog. Stak haar tong diep. Lotte stuurde met haar greep — harder daar, langzamer hier, “zuig op mijn clit, ja, zo, goed meisje” — en gebruikte Sophies gezicht alsof het een voorwerp was dat van haar was.
De eerste orgasmegolf kwam met een diepe, grommende kreun uit Lotte’s keel. Ze kleemde Sophies hoofd tussen haar dijen, nat over haar kin, haar mond, haar neus, en bleef niet weg. Bleef zitten. Bleef wrijven.
“Nog een. Doorlikken. Ik ben nog niet klaar met je.”
Sophie likte door, kaken stram, tong moe, nat tot in haar hals. Haar eigen kut klopte, leeg, onaangeraakt, dijen tegen elkaar in zoekend naar wrijving die niet kwam. Lotte neukte haar mond tot de tweede golf brak — harder, langer, met een vloek en nagels in Sophies scalp — en pas toen tilde ze zich op, een draad natheid tussen haar lippen en Sophies mond.
Sophie lag te hijgen, kin glanzend, clitoris pijnlijk gezwollen, géén orgasme. Frustratie brandde achter haar ogen.
“Ik ben niet—” begon ze.
Lotte duwde een vinger op haar lippen. Keek naar de verse tatoeage op haar dij. Raakte de rand van de roodheid aan, niet de inkt.
“FP,” murmelde ze. “Interessant. Iemand tekent je al. Maar ik vraag eerst.” Haar blik omhoog, donker, scherp. “Wil je de mijne zijn?”
“Ja.” Sophie schreeuwde het bijna. “Ja. Alsjeblieft. Ja.”
Lotte glimlachte. Traag. Gevaarlijk tevreden. “Goed.”
Ze pakte een tas die ze had meegenomen. Gooide de inhoud op het bed.
“Dit trek je aan. Geen discussie.”
De kleding was te klein. Te kort.
Een topje van wit stretchmateriaal, zo krap dat het haar borsten plat-rond omhoog duwde, de onderkant van haar cup al zichtbaar als ze ademde, tepels als munten door de stof. Geen bh toegestaan. Een rokje — als je het zo mocht noemen — van zwart imitatieleer, nauwelijks breder dan een brede riem, de zoom zo hoog dat de onderkant van haar billen eronderuit piepte en de string (rood, smal, door Lotte aangereikt) bij elke beweging zichtbaar werd. De FP-tatoeage lag volledig in het zicht op haar dij. Netkousen, grofmazig, met een dikke band die in haar vlees drukte. Hakken van Lotte — hoger dan Sophie zelf zou kiezen, glanzend, hoerig. Lippen vuurrood. Haar steil, wild, alsof iemand erin had gezeten.
Ze keek in de spiegel en voelde haar maag samentrekken. Ze leek op straatprostitutie van de duurdere soort. Op iemand die te koop was. Op Lotte’s bezit.
“Perfect,” zei Lotte. “We gaan”
Naar de auto. De straat was niet leeg. De buurman van twee deuren verder spoot zijn plantjes af en vergat de slang. Zijn vrouw achter het raam liet het gordijn half hangen. Een fietser vertraagde. Sophie voelde hun blikken op haar blote bijna-billen, op de tatoeage, op haar tepels achter het witte stofje, op de jarretelloze netkousen. Schaamte brandde hete strepen over haar borstkas en wangen. Ze wilde haar handen omlaag doen. Lotte pakte haar hand precies toen, vingers strak, en trok haar mee alsof de blikken onderdeel van de outfit waren.
“Laat ze kijken,” zei Lotte rustig. “Ze kijken naar wat van mij is.”
De auto. Weg.
De locatie was een groot huis aan de rand, muziek laag vanbinnen, stemmen. Geen club. Een bijeenkomst. Lotte parkeerde, draaide zich naar haar.
“Doe wat ik zeg als we er zijn. Maak me trots. Het is belangrijk voor me dat je van mij bent. Begrijp je?”
Sophie knikte. Keel droog. Kut nat. “Ja.”
Binnen rook het naar eten, parfum, wiet en warme huid. De kamer was gevuld met mensen zo donker als Lotte — zes vrouwen, drie mannen, allemaal diepe, rijke tinten, mooi, zelfverzekerd, gekleed van strak tot schaars.
Lotte trok Sophie naar het midden. Hand in haar nek.
“Dit is de mijne,” zei ze helder, voor iedereen. “Keuren jullie haar.”
Lotte ging zitten in een diepe stoel. Benen over elkaar. Toeschouwer.
De donkere mannen en vrouwen kwamen naar Sophie toe.
Handen. Overal.
Een vrouw met lange nagels tilde Sophies topje op zonder het uit te trekken, bekeek haar borsten, knijpte in haar tepels tot ze piepte. Een man erachter schoof zijn handen onder het lerens rokje, kneep in haar billen, trok de string opzij, stak twee vingers in haar kut zonder aarzeling en lachte toen hij ze nat weer tevoorschijn haalde. “Druipen.” Iemand knielde, trok de netkous strakker, beet in de binnenkant van haar dij vlak naast de tatoeage. Monden op haar hals. Duimen die haar mond open deden en over haar tong wreven. Haar topje ging uit. Het rokje. De string. Ze stond naakt in netkousen en hakken in een kring van donkere handen die haar omdraaiden, bogen, openspreidden.
Vingers in haar mond. Vingers in haar kut. Een duim tegen haar anus die drukte maar niet naar binnen ging. Borsten die werden gewogen, betast, getrokken. Iemand likte over haar tepel. Iemand anders spreidde haar schaamlippen voor de rest alsof ze een fruit openvouwde. “Glad. Mooi. Lotte heeft smaak.” De FP werd besproken, aangeraakt, bevroegd met blikken naar Lotte die alleen glimlachte en niets uitlegde.
Sophie kwam niet. Kwam wél steeds dichtbij — te dicht, golven die opbouwden als een vinger precies goed zat, als een mond aan haar borst zoog, als iemand haar clitoris wreef met een natte duim — en telkens trokken ze weg voor ze kon vallen. Frustratie en geilheid en de brandende behoefte om Lotte trots te maken hielden haar overeind. Ze kreunde. Ze spreidde wijder als het gevraagd werd. Ze zei “ja” en “alsjeblieft” en liet haar handen in haar nek houden toen iemand dat wilde. Ze keek naar Lotte tussen de lichamen door. Lotte keek alleen. Kin op haar hand. Tevreden. Hongerig. Trots.
“Genoeg,” zei Lotte uiteindelijk. “Ze mag zich aankleden. Jullie hebben gezien.”
De handen vielen weg. Sophie trok het hoerige setje terug aan met trillende armen, nat tussen haar dijen, tepels pijnlijk hard, tatoeage kloppend. Niemand hoefde iets te stemmen met woorden; de blikken naar Lotte waren genoeg.
Thuis, later, piepte Lotte’s telefoon.
Lotte las. Glimlachte.
“Sophie is goedgekeurd.” Ze legde de telefoon neer. Stapte dichtbij. Duim over Sophies onderlip. “Als we doorgaan, heb ik de leiding. Volledig. Je lijf. Je kleding. Wie je raakt. Wie jou raakt. Accepteer je dat?”
“Ja.” Volmondig. Zonder aarzeling. “Ja.”
Lotte kuste haar. Toen nam ze haar mee naar bed.
Dit keer mocht Sophie komen.
Lotte legde haar neer, donker boven licht, en befte haarmet dezelfde bezitterige precisie als eerder — maar nu met toestemming om te eindigen. Tong plat, dan puntig, twee vingers die haar openbogen en het ruwe plekje bleven slaan terwijl Lotte’s mond haar clitoris zoog alsof ze haar wilde leegdrinken. Sophie kwam met een wilde harde kreet, dijen om Lotte’s hoofd, de tatoeage brandend aan de buitenkant terwijl haar binnenste samentrok.
Lotte draaide zich, knieën naast Sophies oren, en liet zich weer beffen tot een derde orgasme terwijl ze Sophies borsten knedde en haar tepels hard trok. Daarna vingers. Lotte’s lange, donkere vingers in Sophie, mond op haar mond, “mijn meisje, mijn natte, goedgekeurde meisje,” tot Sophie opnieuw kwam, stiller, dieper, met tranen in haar wimpers van pure ontlading.
Ze vreeën tot de kamer naar huid en geil en zweet rook. Lotte spoelde niet. Sophie poetste niet. Inslaap vallen was een zacht wegzinken tegen een warme, donkere rug, een arm over haar middel, een hand die slapend nog op de FP rustte alsof ze die bewaakte.
De volgende dag. Kantoor.
Sophie bewoog voorzichtig op haar stoel. De tatoeage trok. Haar lichaam was een landkaart van de vorige avond — gevoelige tepels, lichte blauwe plekken op haar dijen, kaken nog stram, kut nog gezwollen en tevreden. Onder haar nette kleren zat nieuwe lingerie die Lotte had goedgekeurd per app. Ze werkte scherp. Helder. Alsof iemand een dial in haar hoofd had opengezet.
De mail kwam om.
Onbekende afzender.
Een foto. Haar dij. De FP scherp in beeld, de huid eromheen nog licht rood. Genomen wanneer? De Aziatische vrouw. Of iemand anders. Maakte niet uit.
Mooi gedragen. Meer volgt.
Goed meisje.
Sophie leunde achterover. Voelde de body in haar heupen. De jarretels. De doffe pijn van de inkt. De echo van Lotte’s stem: ik heb de leiding. De echo van haar eigen ja. De herinnering aan zaad en tong en handen van vreemden die haar keurden terwijl Lotte keek.
Ze voelde zich heerlijk.
En ze kon niet wachten op de volgende mail.
Wat was ze veranderd.