De collega’s keken anders. Niet openlijk, niet met die snelle blikken die ze vroeger wegwuifde, maar langer. Alsof ze iets zagen wat er altijd al had gezeten en nu pas zichtbaar werd. Sophie van Dijk was boven de middelmaat uitgestegen. Niet ver. Net genoeg. Haar dossiers klopten sneller, haar argumenten zaten strakker in elkaar. De partners knikten. De mannelijke advocaten hielden de deur open zonder het ironische halfglimlachje van vroeger.
De lingerie begon te wennen. ’s Ochtends koos ze bijna automatisch: kant tegen huid, bandjes die sneden zonder pijn te doen, cups die haar B’tjes optilden tot iets wat onder een blouse zichtbaar bleef als ze bewoog. Ze had het zelf niet door. Haar vriendinnen wel. Vooral Lotte.
“Je loopt rechter,” zei Lotte op vrijdagavond, toen ze wijn schonk in Sophies keuken. Haar donkere hand lag even op Sophies heup, langer dan nodig. “Vrouwelijker. Alsof je eindelijk weet dat je een kont hebt.”
Marit en Sanne giechelden. Blonde hoofden dicht bij elkaar.
“Verliefd?” vroeg Sanne.
Sophie mompelde iets over succes op kantoor. Werk ging zijn gangetje. Normale dingen. Saai.
Zaterdag: sauna. Girls night. Geen naakte mannen, alleen zij vier in de damesafdeling. Stoom, dennengeur, het zachte geklop van water op steen. Ze moesten omkleden.
Sophie hield haar bikini aan. Altijd. Een degelijk zwart setje, stevige cups, broekje dat tot over haar heupen kwam. Functioneel. Verbergend.
De anderen niet.
Lotte stond het eerst naakt. Diepe, donkere huid die het licht opslokte. Kleine, stevige borsten met tepels als donkere munten, al half hard van de warmte. Smalle taille, heupen die zacht uitwaaierden. Tussen haar benen helemaal kaal: gladde, donkere lippen die licht glansden, geen spoor van haar. Ze boog voorover om haar handdoek te pakken en haar billen bleven rond en hoog.
Marit volgde. Blank, blond, bijna wit in het tl-licht van de kleedruimte. Borsten iets voller dan Lotte’s, tepels bleekroze en klein. Lange benen, een platte buik. Ook kaal. Haar spleet lag als een smalle, roze lijn tussen gladde heuveltjes. Ze strekte zich uit en de lippen openden zich een fractie.
Sanne lachte toen ze haar string liet vallen. Even blond, even slank, borsten klein en hoog. En kaal. Helemaal. Een gladde, bleke driehoek met een zichtbaar clitje dat al een beetje dikker leek van de hitte. “Kom op, Soph,” plaagde ze. “Doe dat ding uit. We zijn onder ons.”
Sophie schudde haar hoofd. “Ik houd hem aan.”
Lotte kwam dichterbij, nog naakt, en trok speels aan het broekje van Sophies bikini. “Laat zien dan. Of schaam je je voor je bosje?”
Ze wisten het. Sophie was de enige met haar. Een klein, netjes bijgehouden bosje rossig haar boven haar kale lipjes. De lipjes zelf glad, maar dat plukje bleef. Altijd.
“Ouderwets,” giechelde Marit. “Net een bosje brandnetels.”
“Schattig,” zei Lotte zachter, en haar vingers streelden even over de stof precies daar waar het bosje zat. “Maar kaal is zachter. Geloof me.”
Sophie voelde de warmte in haar wangen en lager. Ze duwde Lotte’s hand weg, lachte mee, en hield de bikini aan. In de sauna zat ze rechtop, benen stijf naast elkaar, terwijl de stoom haar huid deed glanzen en ze dacht aan het kant van haar BH waarbij de bikini toch wel degelijk leek.
Zondagavond thuis. Maandagochtend weer kantoor.
De mail lag te wachten toen ze haar laptop opende.
Onbekende afzender.
Wil je de hulp houden?
Simpel. Ja of nee.
Zeg je ja, dan volgt er een opdracht.
Haar vingers hingen boven het toetsenbord. Ze had zichzelf wijsgemaakt dat ze altijd kon stoppen. Dat een “ja” niets verplichtte. Dat ze de opdracht kon negeren als die te ver ging.
Ze typte.
Ja.
Verzenden.
Het antwoord kwam binnen een minuut.
Goed.
Opdracht: ga naar de grote vergaderzaal op de tweede verdieping. Doe je string uit. Hang hem aan de deurklink. Deur mag dicht, niet op slot. Ga op de tafel zitten. Rok omhoog, blote billen op het hout. Maak jezelf klaar. Helemaal. Daarna weer naar je plek.
Zo houd je de hulp.
Sophie staarde. Haar mond was droog. Tegelijk voelde ze de vuurrode kanten string tussen haar benen al vochtig worden.
Ze droeg het setje vanmorgen bewust. Vuurrood. Echt vuur: diep, warm, bijna oranje in het licht. De BH was van dunne, doorschijnende kant met een bloemmotief dat precies over haar tepels lag. De cups duwden haar kleine borsten omhoog; de bandjes sneden smal in haar schouders. Haar tepels stonden al hard sinds ze hem aandeed — kleine, gevoelige puntjes die bij elke beweging tegen de kant schuurden en een trekkerig gevoel naar haar buik stuurden. Het stringetje was nauwelijks stof: een smalle strook kant voor, een dunne band die tussen haar billen verdween, en achter bijna niets. De voorkant bedekte net haar kale lipjes en het rossige bosje erboven. De stof was al vochtig toen ze hem aandeed. Nu plakte hij.
Erbij: een marineblauwe kokerrok tot over de knie, een crèmekleurige, degelijke blouse met lange mouwen en een kleine kraag, en lage, zwarte laarsjes zonder hak. Netjes. Zakelijk. Niemand die kon zien wat eronder brandde.
Ze ging dit niet doen. Echt niet.
Maar het succes. De blikken. De dossiers die klopten.
Ze stond op. “Ik moet iets pakken uit de vergaderzaal,” hoorde ze zichzelf zeggen tegen niemand in het bijzonder. Haar stem klonk normaal.
De gang was stil. Tweede verdieping. De grote vergaderzaal: lange eikenhouten tafel, stoelen eromheen, ramen alleen naar buiten. Daglicht. Niemand kon naar binnen kijken tenzij hij de deur opendeed. Ze deed de deur open, ging naar binnen, liet hem in het slot vallen zonder op slot te draaien. Haar hart klopte in haar keel.
Alleen kijken, had ze beloofd. Alleen even voelen hoe de ruimte was.
Haar handen deden iets anders.
Ze tilde haar rok op, haakte haar duimen in de dunne bandjes van de vuurrode string en trok hem naar beneden. De natte stof liet los van haar lipjes met een zacht geluid. Ze zag de donkere vlek precies in het midden. Schaamte sloeg als hitte in haar gezicht. Vernedering. Toch hing ze de string aan de deurklink buiten, precies zoals gevraagd. Rood kant tegen metaal. Zichtbaar voor wie voorbijkwam.
Terug naar binnen. Deur dicht. Rok omhoog, tot om haar middel gerold. Ze ging op de tafel zitten. Het hout was koud. IJskoud tegen haar blote billen, tegen de warme, al vochtige lipjes. Ze gaf een klein geluid. Haar blote kont op de vergadertafel van het kantoor. Overdag. Met de deur niet op slot.
Ze spreidde haar knieën. Het daglicht lag hard op haar rossige bosje, op de roze, gezwollen lipjes eronder. Ze was gladgeschoren daar, alleen dat plukje boven. Haar vingers vonden de spleet. Nat. Al zo nat. Ze streelde langs de buitenste lipjes, voelde ze dik en warm, trok ze voorzichtig uit elkaar. De koude lucht raakte haar open. Schaamte brandde. Vernedering zat als een tweede huid. En toch gleed haar middelvinger naar binnen, makkelijk, tot aan de knokkel. Haar duim vond het clitje — hard, klein, kloppend — en wreef erover in kleine, snelle cirkels.
Ze speelde. Langzaam eerst. Twee vingers nu, in en uit, terwijl haar andere hand onder de blouse en in de vuurrode cup kroop en een tepel kneep. De schok ging recht naar beneden. Haar ademhaling werd kort. De tafel onder haar billen was niet meer koud; hij was nat. Ze hoorde het zachte, smakkende geluid van haar eigen vingers. Geil. Ze was zo geil dat haar buik trok en haar tenen kromden in de laarsjes.
Halverwege — vingers diep, duim hard op haar clitje, ogen halfdicht — hoorde ze voetstappen.
Doodsangst.
Harde zolen op de gang. Dichtbij. Dichterbij. Ze bevroor, vingers nog in zichzelf, rok omhoog, string aan de klink buiten. Iemand ging de klink raken. Iemand zou de deur openen en haar zien: Sophie van Dijk, advocate, met gespreide benen en natte vingers op de vergadertafel.
De stappen stopten. Even. Toen liepen ze door. Weg. Verder de gang in.
Opluchting spoelde zo hard door haar heen dat ze bijna kwam van de schrik alleen. Ze bewoog weer. Harder nu. Wanhopiger. De vernedering was brandstof geworden. Haar vingers neukten sneller, haar duim wreef haar clitje tot het pijnlijk zoet aanvoelde. Ze beet op haar lip om geen geluid te maken. Haar rug holde. De vuurrode BH sneed in haar borsten. Ze kwam.
Hard. Met een stille, trekkende golf die haar hele lijf verstijfde. Haar lipjes spanden rond haar vingers, haar clitje pulseerde onder haar duim, en er liep een warme, dikke golf over haar hand en op het hout. Een glanzende vlek. Haar geil, zichtbaar op de vergadertafel.
Ze zat nog een paar seconden te trillen. Toen trok ze haar vingers terug, veegde ze af aan de binnenkant van haar rok, liet de rok zakken en liep op wankele benen naar de deur. De string nam ze mee, propten hem nat in haar tas. Niemand in de gang.
Achter haar bureau voelde ze de lege plek tussen haar benen. Geen string. Alleen blote, natte huid onder de rok. Haar wangen brandden. Elke keer dat ze bewoog, kleefden haar lipjes aan elkaar en lieten weer los.
De rest van de dag werkte ze. De hulp kwam: een mail met de complete strategie voor de lastige erfeniskwestie die al weken vastzat. Scherp. Bruikbaar. Ze loste het die middag nog op.
Thuis.
De enveloppe lag op de keukentafel. Geen afzender. Binnen: een foto. Haarscherp.
Zij. Op de vergadertafel. Rok omhoog. Benen wijd. Haar eigen vingers tussen haar rossige bosje en de glanzende lipjes. Haar gezicht vertrokken in de orgasmegrijns, mond open, ogen bijna dicht. En duidelijk zichtbaar: het bosje schaamhaar.
Daaronder, op een briefje:
Mooi.
Maar het haar moet eraf.
Helemaal.
Glad.
Daarna volgt meer.
Sophie staarde naar de foto. Naar haar eigen natte spleet. Naar dat plukje rood haar dat nu ineens grof leek. Ze twijfelde. Lang. Toen liep ze naar de badkamer.
Scheerschuim. Een nieuw mesje. Ze ging wijdbeens voor de spiegel staan, trok de huid strak en scheerde. Eerst het bosje. Haren in de wasbak. Toen lager, voorzichtig langs de lipjes, tot er niets meer over was. Helemaal glad. Ze spoelde af, droogde, en streek met twee vingers over de naakte heuvel. Zacht. Zijdezacht. Geen weerstand. Alleen warme, blote huid en de nog steeds gezwollen spleet eronder. Het voelde obscene. En lekker. Zo lekker dat haar knieën zacht werden.
’s Avonds deed ze haar degelijke pyjama aan: lange broek, knoopjesblouse, katoen. In bed lag ze stil. Toen begon haar hand te zwerven. Over de buik. Onder de band. Naar beneden.
Glad. Zo glad.
Ze trok de pyjama uit. Helemaal. Gooide hem op de grond. Lag naakt op haar rug in het donker.
Haar lichaam: lang, 179 centimeter, slank en atletisch. Echt rood haar over het kussen gespreid. Kleine, stevige borsten met tepels die nu al hard stonden — donkerroze, gevoelig, de punten recht omhoog. Een platte buik. Smalle heupen die uitliepen in die strakke, ronde billen. Lange benen. En tussen haar benen: niets meer. Alleen een gladde, lichte heuvel die zacht glooide naar de spleet. De buitenste lipjes lagen dicht, maar glansden al. Toen ze haar knieën optrok en spreidde, openden ze zich: roze, vochtig, het kleine clitje zichtbaar tussen de plooien. Geen haar. Nergens. Alleen natte, blote huid.
Ze speelde. Beide handen. Een kneep in een borst, trok aan de tepel tot de tinteling naar beneden schoot. De andere hand streek over de gladde heuvel, zakte, opende de lipjes en vond de natheid. Twee vingers naar binnen. Duim op het clitje. Ze was al zo ver. Het gladde vel maakte elk contact directer, harder, intiemer. Ze hoorde zichzelf kreunen. Harder. Haar heupen hieven van de matras. Vingers dieper, sneller. De geur van haar eigen natheid vulde de kamer.
Ze kwam gillend.
Een lange, open gil die ze niet kon inhouden, rug in een boog, billen van het bed, vingers krampachtig in zichzelf terwijl de golven door haar heen sloegen. Haar gladde spleet spande en slapte, spande en slapte, en er liep nat over haar hand en binnendijen.
Daarna viel ze stil. Nat. Trillend. Helemaal naakt. Ze trok de dekens niet over zich heen. Bleef zo liggen, benen nog half gespreid, een hand op haar blote heuvel, de andere op een borst. De slaap kwam snel en onrustig. Dromen vol koude tafels, voetstappen, Lotte’s donkere hand, en een mesje dat haren wegnam tot er alleen gladheid overbleef.
Buiten schoof de nacht voorbij. Op haar nachtkastje lag de foto nog. En ergens, ongezien, wachtte de volgende mail al.