De dagen daarna veranderde er niets spectaculairs.
En toch veranderde er van alles.
Het waren kleine dingen.
Een kus die net iets langer duurde.
Een hand op mijn rug wanneer ze langs me liep.
Een berichtje midden op de dag.
Soms maar één zin.
“Denk vanavond maar eens aan mij.”
Of:
“Je zag er vanmorgen eigenlijk best goed uit.”
Dat laatste had ze gestuurd terwijl ik al bijna op mijn werk was.
Ik had mijn telefoon een paar seconden aangestaard.
Daarna had ik geantwoord:
“Eigenlijk?”
Haar antwoord kwam vrijwel meteen.
“Niet te veel naast je schoenen gaan lopen.”
Ik had gelachen.
Ze begon het echt leuk te vinden.
Maar ik wist ook dat ik voorzichtig moest blijven.
Dit was geen spelletje waarin ik haar steeds verder moest duwen.
Als ze iets deed, wilde ik dat het van haar kwam.
En misschien voelde zij dat.
Want op een vrijdagavond, nadat de kinderen eindelijk sliepen, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
Ik kwam de slaapkamer binnen.
Mijn vrouw stond voor de spiegel in de dressing.
Ze had haar haar losgemaakt.
Ze droeg een eenvoudige, mooie outfit waarin ik haar graag zag.
Toen ze me in de spiegel zag, glimlachte ze.
“Je bent er.”
“Blijkbaar.”
“Kom eens.”
Ik liep naar haar toe.
Ze draaide zich om.
Een paar seconden zei ze niets.
Toen legde ze haar handen op mijn borst.
“Ik heb iets bedacht.”
Mijn hart maakte een klein sprongetje.
“Dat klinkt gevaarlijk.”
“Niet meteen zo enthousiast.”
Ik grijnsde.
“Sorry.”
Ze keek even naar mijn gezicht.
“Je weet nog wat je beloofd hebt?”
“Dat ik jou laat ontdekken wat jij leuk vindt.”
Ze knikte.
“Goed.”
Ze haalde diep adem.
“Dan wil ik vanavond iets proberen.”
Ik wilde automatisch vragen wat.
Maar ik hield me in.
“Oké.”
Ze glimlachte.
“Je mag niets doen.”
Ik trok mijn wenkbrauwen op.
“Wat?”
“Je hoort me.”
Ze zette een stap dichterbij.
“Vanavond neem ik het initiatief.”
Ik voelde mijn gezicht warm worden.
Niet alleen van spanning.
Ook omdat ik wist hoeveel moeite het haar kostte om dat uit te spreken.
“Oké,” zei ik zacht.
Ze keek me nog even aan.
Alsof ze wilde controleren of ik het echt meende.
Toen kwam ze dichterbij en kuste me.
Niet zoals de kus bij het afscheid.
Niet zoals een gewone kus.
Deze keer bleef ze.
Ze trok zich na een paar seconden terug en keek me recht aan.
“Was dat goed?”
Ik glimlachte.
“Ja.”
“Je hoeft niet meteen te zeggen dat alles goed is.”
“Ik meen het.”
Ze glimlachte.
En toen gebeurde er iets kleins wat ik nooit had verwacht.
Ze lachte zenuwachtig.
“Ik vind dit eigenlijk best spannend.”
Ik legde mijn handen losjes naast mijn lichaam.
“Ik ook.”
“Jij?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik al heel lang hoop dat jij dit ooit zelf zou willen.”
Ze keek me aan.
Toen werd haar blik zachter.
“Ik weet het.”
Ze kuste me opnieuw.
Deze keer was het minder voorzichtig.
Ze trok me iets dichter naar zich toe.
En ik deed precies wat ik beloofd had.
Ik liet haar bepalen wat er gebeurde.
Ze ontdekte haar eigen tempo.
Soms stopte ze even.
Soms keek ze naar mijn gezicht.
Alsof ze probeerde te begrijpen wat haar aanraking met mij deed.
En elke keer wanneer ze mijn glimlach zag, werd ze een beetje zekerder.
Op een gegeven moment fluisterde ze:
“Je vindt dit echt leuk, hè?”
Ik lachte zacht.
“Je hebt geen idee.”
“Volgens mij begin ik het te begrijpen.”
Ze kuste me weer.
Daarna legde ze haar voorhoofd tegen het mijne.
“Ik dacht altijd dat jij wilde dat ik meer seks wilde.”
“Dat hoeft niet.”
“Maar wat dan?”
Ik keek haar aan.
“Dit.”
“Wat is dit?”
“Dat je zelf naar me toe komt.”
Ze glimlachte.
“Dan moet ik dat misschien vaker doen.”
“Dat zou ik heel erg vinden.”
Ze gaf me een zacht duwtje.
“Je bent echt onmogelijk.”
“En toch sta ik hier.”
“Ja.”
Ze keek me aan.
“En ik blijkbaar ook.”
Even was het stil.
Toen pakte ze mijn hand.
“Kom.”
Ik keek haar aan.
“Waarheen?”
Ze glimlachte.
“Je hoeft niet alles te weten.”
En voor het eerst was ik degene die haar volgde.
Niet omdat ik wist waar de avond zou eindigen.
Maar omdat ik eindelijk voelde dat zij degene was die ons ergens naartoe bracht.
En misschien was dat wel het meest opwindende wat ze me in jaren had kunnen geven.
Niet een bepaalde handeling.
Niet een fantasie.
Maar het simpele besef:
Ze heeft hier zelf voor gekozen.