Vanwege het succes van de tentoonstelling heeft de conservator besloten om een publiekslezing te organiseren. Dat gebeurt in de zaal waar Thérèse hangt zodat zij het middelpunt vormt van de middag. De suppoost – Isabel, de vrouw van 27 die een liminaal meisje vast hield toen ze klaar kwam- leest voor, samen met Aurelie (17) de dochter van François, die een briefje in zijn zakdoek verstopte. Zij zijn met Thérèse het middelpunt van deze middag.
Als de laatste bezoeker is binnengekomen valt de deur zacht dicht. Het licht is laag, honingkleurig.
De stoelen staan in een halve cirkel, 4 rijen achter elkaar. In het middel staat een grote fauteuil, diep en donker, alsof hij uitnodigt om niet alleen te luisteren, maar ook om te voelen. Daarnaast een chaisse longue, waarop ontspannen gelegen kan worden.
In de zaal zitten 60 personen in de leeftijd van 16 tot 83 jaar. Mannen, vrouwen, queer, non-binaire personen. Isabel zit in de stoel. Ze is een rijpe, zelfverzekerde verschijning met heupen waar tijd in rust en ogen die weten hoe een lichaam opengaat als een vers geschreven zin. Ze is gekleed in jeans. Een leren pak hangt naast haar aan een IKEA kapstok. Een rokje, witte slip en wit T shirt hangt er naast.
Naast haar ligt Aurelie op de chaisse longue. Een slanke, getinte, zwartharige jonge vrouw met kleine zachte tietjes. Ze draagt niet meer dan een pikante rode bh en een minuscuul slipje dat niet verhult hoe de haartjes in haar schaamstreek zijn geschoren. Een uitnodigende landingsbaan voor opstijgend en inkomend verkeer. Naast haar heupen ligt het Liber Vulvae. Om haar heen, op de chaisse longue, op de vloer, liggen slipjes, boxers, een zakdoek met een briefje, een ongeopende brief. In de zaal zitten de conservator van het museum, de ouders van Aurelie, Madeleine, het liminale meisje met wie dit alles begon, stoere jongens, twee mannen van dik in de 70, vrouwen van 83, 76, 63, een paaldanseres, Lou, jonge vrouwen in pikante kleding. Een vrouw trekt haar jurk uit als ze ziet dat Aurelie bijna naakt is. Ze draagt geen slip en gaat met haar naakte billen op een stoel met leren bekleding zitten, eigenlijk bedoeld voor een suppoost. Drie meiden van een jaar of 17, 18, zitten giechelend en ongemakkelijk met het onderwerp naast elkaar, jongens van 16, 17 en 19 verspreid door de zaal en verder een zwangere vrouw en een paar stellen van 30 en 40 jaar, 2 lesbo’s, een polyamoureus setje van 3, een homoboy van 33, een dragqueen en een mannelijke suppoost die achter in de zaal plaats neemt, vlak bij de vrouw zonder jurk.
Als het tijd is om te beginnen staat Isabel op uit haar stoel, raakt het rechterbovenbeen van Aurelie aan en pakt het Kutboek, teder, met vingers die niet haasten. Ze streelt de binnendijen van Aurelie, “je gloeit. Jouw gloed zal vanmiddag in deze zaal nog meer mensen verwarmen, verhitten, vochtig maken.” Als ze weer in haar stoel zit slaat ze het boek open, slaat een bladzijde om en leest met een mond die woorden niet leest maar proeft. Haar stem is laag.
“De Vallei van Warmte
Ik lag op mijn rug, mijn benen waren open als een uitnodiging die aan niemand was gericht. Het was niet eens omdat ik naar een man verlangde, maar omdat ik mezelf eindelijk wilde horen zuchten. Mijn vingers waren traag, alsof ik mezelf eerst moest begroeten voor ik mezelf mocht bezitten. En toen gleed ik in mijn eigen warmte. Niet schurend. Niet wild. Maar als een vrouw die haar eigen binnenkant kent en haar eigen diepte niet meer vreest. Ik kwam. Stil. Zacht. Alsof mijn bekken fluisterde: ‘Welkom thuis.’”
Isabel pauzeert. Kijkt naar iemand in de zaal. Een trage glimlach glijdt langs haar lippen, ze vraagt hem: “En…, wil je de volgende bladzijde al horen? Of wil je dat ík hem schrijf, met jouw adem als inkt op haar schaamlippen?”
Ze kijkt hem aan doet de knoop van haar jeans los, fluistert dan verder en strooit warmte over ieders huid.
“Ik stond op, mijn benen nog loom van dat zachte natrillen. Ik liep naar het raam, de avond koel tegen mijn borst. En toen dacht ik aan hem – die ene man wiens blik mij niet uitkleedde, maar openvouwde. Hij zei nooit dat ik mooi was. Hij zei: ‘Ik wil weten hoe jij jezelf opent.’ En dus liet ik hem kijken. Mijn slipje gleed langs mijn dijen, niet als een kledingstuk maar als een bekentenis. Hij raakte me niet meteen. Hij wachtte. Tot mijn heup een kleine, dringende taal sprak die alleen ervaren handen verstaan.
En toen…toen liet ik hem binnen. Niet in mijn lichaam -dat kwam later- maar in mijn ritme. We bewogen langzaam, alsof we samen leerden hoe een orgasme niet iets is dat je krijgt, maar dat je samen maakt.”
Ze sluit het boek even, haar duim tussen de bladzijden, alsof ze iets wil bewaken. Ze kijkt weer dezelfde man aan. En zijn partner, die verlegen afwachtend kijkt – “maakt hij samen orgasmes met je of krijg je ze van hem? Als geschenk voor jou of is het vooral zijn orgasme?” Ze kleurt vuurrood, had deze vraag niet verwacht, mompelt half onhoorbaar “hij is nog aan het leren, hè, om ze samen te maken.” Isabel wacht even met een antwoord. “Hij heeft een geduldige juf nodig. En veel oefening.” En knipoogt naar hem. Dan geeft ze het boek terug aan Aurelie.
Die leest het hoofdstuk van een vrouw van 29: “Ze heeft haar naam niet opgeschreven, alsof ze zichzelf nog even wil achterhouden. Alleen maar “29 – warm vanbinnen, nieuwsgierig vanbuiten.” Amelie vertelt verder: “haar handschrift is rond, licht trillend, alsof ze schrijft met een lichaam dat nog niet volledig is uitgeademd. Ze opent haar hoofdstuk niet met woorden, maar met een bekentenis: ‘Ik dacht dat volwassenheid zou voelen als controle. Maar eigenlijk voelt ze meer als een deur die eindelijk niet meer op slot valt.’ Ze beschrijft hoe ze op haar negenentwintigste voor het eerst echt begon te luisteren naar haar eigen warmte. Niet de haastige momenten van vluchtige seks of masturberen tussen de bedrijven door, niet de toevallige aanrakingen van een hand in haar blouse in een kroeg, maar een nieuw soort aandacht. Voor zichzelf, traag, nieuwsgierig, speels.
Ze schrijft: ‘Er is een moment geweest… ergens vorig jaar… Ik stond in de badkamer, mijn huid nog nat, het licht zacht. En ik realiseerde me dat mijn lichaam geen tegenspeler was maar mijn beste vriendin.’ Ze laat ruimte open. Ze laat ons erin ademen. De volgende alinea is korter, zwaarder: ‘Ik had altijd het gevoel dat ik geneukt en beschreven werd. Maar nooit dat ik zelf neukte, zelf mijn liefdesteksten schreef. Vanaf toen begon ik mijn eigen hoofdstukken te schrijven. Met mijn handen. Met mijn ritme. Met mijn ja.” Ze beschrijft geen details, ze beschrijft alleen gevoel: de tinteling die niet wegging, de spanning die geen haast duldde, de zachtheid die ze van zichzelf niet kende, de gloed die bijna niet meer uitdoofde, de warmte die opbloeide alsof ze zichzelf eindelijk geloofde.
Ze eindigt haar eerste hoofdstuk met een glimlach die je tussen de regels kunt voelen: ‘Sindsdien heb ik een nieuwe gewoonte. Ik slaap met een notitieboekje onder mijn kussen. Want je weet nooit wanneer je lichaam besluit dat er iets geschreven moet worden.’
Aurelie duwt haar billen iets omhoog, legt een kussen onder haar slipje. Ze slaat de bladzijde om. “Dan schrijft ze ‘De Avond Dat Ik Mezelf Verraste.’ Die begint met één zin ‘Ik had geen plan, ik was alleen ongelooflijk geil.’ Ik denk dat er mensen in de zaal zijn die dat kennen. Dat je niet kunt wachten. Zij vertelt hoe ze na een lange werkdag thuiskwam, moe maar helder, alsof haar lichaam ergens op geanticipeerd had zonder haar toestemming. De kamer was donker, op één lamp na, warm en laag. Ze zette geen muziek op. De stilte was al genoeg. Dan schrijft ze: ‘Er zijn avonden waarop je niet wordt aangeraakt, maar waarop je wél wordt geopend. Ik ging op de rand van mijn bed zitten, nog half aangekleed, nog half in de dag.
Mijn gedachten verschoven langzaam van moeten naar mogen, van druk naar drang, van buitenwereld naar onderhuid. Ik laat het gebeuren. Zonder haast. Zonder publiek. Alleen met dat zachte, dringende kloppen dat je alleen hoort als je eindelijk stilzit.” Aurelie slaat de bladzijde om: “Ik had al vaker gespeeld met mezelf, maar nooit met zóveel nieuwsgierigheid naar wat ik was als ik zou stoppen met mezelf tegenhouden.” Aurelie kijkt de zaal in en zegt dan “Ze beschrijft niet precies hoe ze masturbeert, ze beschrijft haar beleving, de gloed op haar wangen, de hitte in haar kut, de tintelingen die zich overal verspreidden. De manier waarop ze zichzelf verraste door haar vingers dit keer niet te versnellen toen ze het voelde gloeien en haar klitje voelde groeien. Ze schrijft: ‘Ik dacht altijd dat verlangen haastig was. Maar die avond leerde ik dat het ook traag kan. Toen ik wakker werd, lag mijn notitieboekje niet naast me maar open op mijn buik. Alsof ík beschreven was.’
Isabel neemt het woord. “Laten we nog eens naar Thérèse kijken. Ze is verguisd omdat haar broekje het vlijmscherpe randje van haar jonge meisjestijd nog ademt. We zien de schaduw van het vrouwenlichaam dat zich al aankondigt aan als haar schaamlippen vochtig aan haar broekje plakken. Ze ligt hier niet om bekeken te worden als object, we zien niet wat er is gebeurd, of ze heeft gemasturbeerd of door de schilder is genomen. We zien beleving in de rode konen op haar wangen, in de natte plekken in haar broekje. En wij kijken naar haar. Ja, jij, jongen van 16, je liegt als je zegt dat je nu niet met een stijve naar haar kijkt en zou willen dat je ongemerkt kon klaarkomen. Je zit naast een vrouw van 83 die nog steeds erotische verlangens kent, je misschien wel kan vertellen over haar eerste keer en als zij dat bij haar thuis doet je misschien wel al luisterend de ruimte aan je geeft om te masturberen of misschien wil ze met haar oude en wijze handen je zaad wel leren hoe het krachtiger, tederer, geliefd tegen je buik of tepels kan spuiten.
En jij, jij bent die vader van 41 die zijn zakdoek vol zaad aan Thérèse heeft geschonken. Jouw man heeft je misschien vlak daarna bemind terwijl hij bedacht of Thérèse een harige bos, een landingsbaan of een kaal kutje heeft en diep in jouw schoot haar kutje met de jouwe vergeleek.
Ze wacht geen reactie af en loopt verder de zaal in. “Wie ben jij? Ben jij die man van 63 die heimelijk hoopt dat de poes aan de voeten van Thérèse met zijn schurende tong haar broekje heeft gelikt, of misschien nog liever haar zachte lipjes op het moment dat haar broekje uit was…of zou je willen dat die poes jouw eikel likte tot je spoot. Of zou je willen dat ik misschien hier voor jouw ogen mijn rits wat verder omlaag trek zodat je kunt zien wat er in mijn slip gebeurd als ik verder vertel? Ik wed dat je me straks een mail stuurt met je adres zodat ik morgen bij jou thuis de dominatrix kan spelen. Ik hoop dat je lul op knappen staat, maar wacht vanavond thuis met spuiten. Het is veel lekkerder als mijn hand morgen het ritme bepaalt of als ik je beveel om me te nemen en je met een paal vol zaad in mijn buik spuit?”
En jij dan meisje van 21, misschien choqueer ik je als ik je vraag hoe zou je het vinden als ik in jouw bijzijn je vriend zou aftrekken, pijpen of neukles geef? Zou jij dan nat worden? En mag ik ook jouw kutje likken terwijl je ondertussen kijkt hoe jouw vriend mij in mijn kontje neukt?” Ze kijken elkaar recht in de ogen. Isabel bukt, legt een hand op haar knie en blijft kijken als haar vingers over haar zwarte panties de binnenkant van haar dijen streelt tot ze haar slipje voelt. “Mag ik voelen of je nat bent?”
Ze knikt ja en Isabel glijdt dan met haar vingers over haar slipje, voelt haar klitje, duwt haar gleufje. Heb je ooit gedacht aan een trio? Ze fluistert “nee”. “Nee he, maar nu we het er over hebben ben je zo nat dat je vriend zich afvraagt welk lekker ding zijn voorkeur heeft om jullie eerste trio uit te proberen, want het blijft vast niet bij die ene keer, want echt je vriendin is natter van mijn vingers dan de spa rood in je flesje. Ze duwt haar vingers tegen haar klitje en masseert… Weet jij al wie het worden gaat, van welk meisje ga jij klaarkomen terwijl je vriend er bij is… Je kunt een speld horen vallen. In de stilte wordt het soppende geluid langzaam hoorbaar. “Ze gaat komen hoor, ik voel het.”
En dan bewegen de poten van haar stoel, houdt ze met haar handen de zijkant van haar stoel beet en gilt ze “oh fuck, Brigitte…ik ben zo geil…” en dan slaat ze met haar hoofd naar voren… Isabel stopt met vingeren en streelt haar benen met haar ene hand en met haar andere hand streelt ze het rechterbeen van haar vriend. “Of je Brigitte wil uitnodigen voor jullie trio. Is dat OK voor jou?…” Haar hand zoekt zijn kruis en nadat hij positief geantwoord heeft voelt ze zijn geslacht door zijn linnen broek. “Hier voel ik bevestiging of is dat omdat ik je vriendinnetje ….oh je hoopt dat ik je aftrek… je rits open doe, of je pijpen ga… ik praat teveel, dus dat gaat niet met een mond vol (ze streelt door, weet wat ze doet…) moet ik door gaan, maar dan heb je wel een natte broek he…Hij maakt zijn rits los, en dan krijgt Isabel zijn lul in handen.
“Wat een mooie, zachte, keiharde …” en dan heel even kust ze zijn eikel, en precies in het ene moment dat haar lippen om zijn paal krullen spuit hij zich leeg in haar. “Holy moly, deze stond niet in het script, mensen. Hoe heet je eigenlijk is toch de klassieke vraag als je net iemand gepijpt hebt die je nooit eerder gezien hebt. “Denis. Ik heet Denis, Isabel. Dank je wel.” “Hij appt me denk ik,” en ze kijkt naar zijn vriendin, “als Brigitte niet kan, of juist goed bevalt en jullie vergelijken willen…”
Even later staat Isabel op, ze kijkt naar een jongen van 19, loopt naar hem toe en doet haar rits een stukje verder omlaag. “Ik ben best nat geworden, zeg. Hoe heet jij?” Maël, mevrouw.” “Maël. Een prachtige naam, en Maël is gevoelig voor verhoudingen. Mevrouw Isabel en jochie Maël.. Maar onderschat hem niet, mensen… Lieve Maël, zou jij Thérèse’s slipje willen strelen, over haar gleufje voelen of ze nat is, of even haar schaamlippen aanraken? Of zou je liever haar slipje uitdoen? Stel je eens voor, Maël, dat je het laatste doet en dat jij haar slipje vervolgens aantrekt. Dat zit natuurlijk veel te strak, zij is maar een frêle meisje en jij een stoere bink en dan ook nog met die stijve van je. Voel maar dat je met je zak en een stuk van je lul in haar slipje zit en dat je voelt dat dat slipje nat is. Van haar.” Isabel raakt zijn bovenbeen en ziet hoe strak zijn kruis is. “Strak hè, zo’n meidenslipje? Ik wil wedden dat het elastiek ver onder je eikel strak tegen je lul zit. Zeker 10, 12 cm” Maël gaat wat verzitten. “Heb je een vriendin?” Hij knikt ja. “Heb je ooit haar slipje geroken of aangetrokken?” “Alleen geroken” antwoordt hij zacht… “Alleen geroken? En wat rook je?” “Vis…” “Houd je van vis?” “Ja ik houd van vis.” Ze gaat dichter bij hem staan, doet haar jeans omlaag… “Ruik eens, Maël, wat ruik je nu…” Hij snuift de geur op die uit Isabel’s broek komt. “Kruiden…”
Isabel streelt zijn haren… “kruiden…” herhaalt ze… “verse vis of geurige kruiden…” ze kijkt in zijn ogen, ziet zijn geilheid… “zeg je het tegen je vriendin dat je mijn slipje omlaag trekt om mijn kruiden te proeven, Maël?” Hij schudt nee…”Nee hè, lieve mensen, dit blijft onder ons, als Maël straks gaat proeven…dan heeft zijn vriendin het niet van ons. Heb je ooit een meisje geproefd, gelikt?” “Haar, ja…” “En zou je mijn slipje aan willen trekken terwijl je me proeft en het daarna aan me teruggeven? Kom maar Maël, durf je je over te geven aan je verlangen, aan de spanning. En voel hoe nat mijn slipje is, dank je Denis, bedank Denis maar, die heeft het kruidenpotje opengetrokken voor je.”
Langzaam trekt hij haar slipje lager, ziet Isabels strakke geurige kutje. Isabel trekt haar jeans uit en geeft hem haar slipje. Dan staat Maël op, doet zijn joggingbroek en boxer uit. Daar staat hij. Naakt. In getemperd licht. En snel trekt hij haar slipje aan. Te klein. Strak. Ze ruikt zijn boxer, voelt dat hij al gelekt heeft. “Dapper dit Maël, dat meen ik. En dit wordt echt spannend. Schrijf jij het verhaal van Maël voor het Liber Vulvae, Aurelie? En dan maar hopen dat je vriendin niet nog een keer hier komt kijken…”
Aurelie zette haar mobiel op opname. Een opname die later aan het Liber Vulvae werd toegevoegd. Ze was inmiddels in de stoel gaan zitten en vertelde “Maël heeft een vriendin en is zonder haar naar deze middag gegaan. Niet omdat ze geen fijne vriendin is, maar omdat hij misschien toch iets zoekt hier. We weten dat hij eerder al deze tentoonstelling heeft bezocht. Toen was hij, net als nu, alleen en werd gefascineerd door de schilderijen die hij zag of door de fysieke sensatie die hij had. Heeft hij zijn vriendin direct na dat bezoek gelikt? Heeft zij de stijve gepijpt die hij van Thérèse had gekregen? Hij heeft haar alleen maar geroken zegt hij. Maël lijkt me geen jongen die zich niet aftrekt als hij geen stijve heeft. En nu, vanmiddag? Nu is zijn neus geactiveerd en ruikt hij kruiden. Maar het blijft niet bij ruiken, vriendin van Maël. Hij draagt Isabel’s slipje en oog in oog met haar spleetje aarzelt hij nog heel even, hij denkt vast wel aan je. Maar waarom zou je nu je tong niet uitsteken, Maël? Waarom zou je niet proeven hoe heerlijk haar knopje zwelt, proeven hoe zacht haar kruidige vocht smaakt, haar natter maken. Voel maar hoe haar handen in jouw haren kroelen en strelen terwijl jij je tong roert in haar romige kruidenpotje. Voel maar hoe strak je lul is. Of heb je liever dat Isabel jouw eikel beetpakt. Fluister maar als je haar handen om je strakke paal voelt. Durf je een reis te maken door haar vulva? Durf je te spuiten in haar handen, op je stoel, over haar slipje of als ze haar schaamlippen voor je opent, tussen haar schaamlippen? En zou je haar slipje aan je vriendin laten zien als oogst van een avondbezoek aan het Musee de la Jeune Fille voordat het hier in de vitrine komt te liggen? Oh Maël…Ruik eens wat een kruiden, liefje…”
Maël kreunt, maar hij niet alleen. Ook Isabel, die hem liet merken dat hij op de goede weg is tussen haar schaamlippen… “Hoor dan. Ze voelt dat je op het punt staat om klaar te komen. Kom maar, spuit maar Maël.” Maël schokt, stoot, trilt. De zaal is ingehouden stil, de oudere vrouw op de stoel naast de suppoost streelt haar klitje. De dragqueen looft hem met haar diepe stem “wat een zaad jongen, daar mag je vriendin blij mee zijn…” De vriendin van Denis fluistert, minder zacht, dan ze van plan was “jou heeft ze geproefd.” Isabel kust Maël’s voorhoofd. “Dank je wel dat je dit wilde delen met ons.”
Isabel loopt terug naar het meisje van 21. “Dus jij wilde proeven en slikken?”
Isabel voelt hoe haar tong door haar hand glijdt en hoe ze zachtjes slurpt. Haar lippen glanzen van zaad. Ze kijkt bijna smekend naar Isabel. “Durf je nu je vriend te kussen, met hem te tongen?” Een zacht ‘oeehhh’ ontsnapt uit een paar kelen als ze hem innig omhelst. Hij eerst aarzelend, maar dan laat hij zich mee nemen. “Voor je het weet heb je niet alleen een trio met mij, maar ook met Maël, geloof ik…” De zaal lacht, klapt terwijl Isabel terugloopt naar Maël. “Je hebt een fan, dat weet je…” En dan kijkt ze naar Thérèse. “Kijk toch wat jij in beweging zet… Maar Maël, laat jij je vriendin mijn slipje met jouw zaad zien of zullen we het hier in de vitrinekast leggen, naast het verhaal dat Aurelie er bij schrijft?” “Ik denk dat het het beste hier kan blijven, Isabel..” “Maar als jij binnenkort Denis’ vriendinnetje blij maakt, dan heb je nog meer te verbergen, jochie…” en tikt hem op zijn billen als ze bij hem wegloopt.
Na een korte onderbreking zit Isabel in lederen kleding met haar benen over elkaar in de stoel en zit Aurelie tegen de rugleuning van de chaisse longue, ze heeft een wit T shirt en een kort rokje aangetrokken en een wit slipje. Haar linkervoet rust op de chaisse longue waardoor haar slip goed zichtbaar is. Het is duidelijk dat ze nu Thérèse uitbeeldt. “Misschien ga ik iemand in verlegenheid brengen, maar ik lees weer een stukje in het Liber Vulvae” begon Aurelie. “Hier zie ik een bekentenis van een man van 41, een vader, met een spannende, beeldschone dochter, al zag ik het zelf, die niet tegen zijn vrouw durfde te zeggen dat Thérèse hem opwindt. Hij heeft zich thuis, in de badkamer, voor Thérèse afgetrokken en hij heeft zijn zaad speciaal voor haar opgevangen in zijn zakdoek. We weten dat omdat hij teruggekomen is in deze zaal want zijn zakdoek (en Aurelie houdt hem omhoog) ligt hier in het boek. Hij heeft niet gemerkt dat iemand die zakdoek heeft gevonden. Ze heeft er aan geroken, hem tussen haar benen geklemd, er een beetje van haar eigen geur aan toegevoegd en er een briefje in gestopt. Het is een beetje onduidelijk geschreven maar ik herken het handschrift, ‘Is dit jouw zakdoek, pap? xxx’.” Isabel onderbreekt haar “Hoe is dat voor jou Aurelie, om te ontdekken dat je vader voor een meisje heeft gemasturbeerd dat jonger is dan jij.”
Aurelie wacht even met antwoorden en zoekt ondertussen de ogen van haar vader. Als hij naar haar kijkt begint ze: “Toen ik het ontdekte was ik met mijn klas in het museum, ik herkende de zakdoek en hij had gewoon zijn eigen naam in het boek geschreven…Ik had de hele tentoonstelling al gezien en pas toen zag ik het. En eerlijk, Isabel, ik had al een nat broekje toen ik dit las. Het liefste had ik mezelf gevingerd, maar ik durfde niet omdat er anderen in de buurt waren. Ik vroeg me af wanneer hij dit gedaan had.” Ze keek haar vader aan en vroeg zonder op antwoord te wachten. “Was ik thuis toen je het deed? Ik nam de zakdoek mee naar het toilet, stopte het in mijn broekje. Deelde mijn vocht met je zaad in die zakdoek. Scheurde een stukje papier van de toiletrol af en schreef wat ik net voorlas en hoopte dat je het ooit zou lezen. Als je het gelezen hebt heb je het me niet laten merken. Nadat ik het neergelegd had vroeg ik me af of je ook voor mij een zakdoek vol zou spuiten?
Zou je het in de wasmand gooien, zodat ik of mam het zou vinden. Of zou je het onder mijn kussen leggen? Of zou je een slipje uit mijn kast pakken en er in spuiten? Ik heb nooit een volgespoten zakdoek of slipje gevonden maar ik heb wel een paar keer op mijn kussen voor je gereden, voor je gemasturbeerd en ik hoopte zo op een dag een zakdoek van je te vinden, pap, zodat ik wist dat jij je ook voor mij had afgetrokken…Langzaam gleed haar hand in haar broekje “lieve Thérèse, net als jij wil ik stoute rode wangen en ik verklap je dat ik -met mijn vingers in mijn kutje- klaar wil komen voor hem…zoals hij klaarkwam voor jou. Ik ga komen voor hem, en iedereen die hier is mag het zien. Ik wacht op jouw zakdoek…of liever nog op een slipje vol zaad…voor je dochter…van jou…” Met zijn zakdoek tussen haar tanden had ze weinig meer nodig om zicht- en hoorbaar klaar te komen. Dan staat ze op loopt naar de rij waar haar ouders zitten en geeft het aan haar vader. “Voor jou en jij mag kiezen of je het houdt als cadeau van mij of aan Thérèse geeft en in het Liber Vulvae legt. Maar alleen met jouw zaad erbij. En spuit je binnenkort in mijn kussensloop, dan val ik in slaap met jouw geur.” Ze draait zich parmantig om en loopt heupwiegend weg, met een ondersteunend applaus uit de zaal.
“Beste mensen, dit is het einde van deze middag. Ik ben benieuwd wat er allemaal uit voortvloeit. En waarheen. De tentoonstelling duurt nog vier weken en in die tijd kunnen we zien of dit mooie slipje van Aurelie ook in de vitrinekast bij het Liber Vulvae komt te liggen. Misschien krijgen we nog andere verborgen of onthullende verhalen te lezen, die iemand aan Thérèse wil opdragen delen of haar slipje of zijn boxershort of slip of zakdoek onder haar aandacht te brengen.”