Leve de Koning! (4/6)

RUSSISCHE SCHONE

Ik heb mijn maîtresse Athénaïs een lesje geleerd en houd haar nog steeds op afstand. Ze werd te vrij en dacht zich steeds meer onbeschaamdheden te kunnen permitteren. Het gevolg is dat ik wat rust heb, maar ook dat mijn bed inmiddels al dagenlang leeg blijft. Ik sluit niet uit dat juist daarom, niet lang voor het begin van mijn rondreis door Frankrijk, de bliksem bij me inslaat als ik een adembenemende schoonheid ontmoet. Zij komt op mijn pad dankzij haar echtgenoot, onze gezant in Rusland.

Voorafgaand aan mijn reis door het land gaan mijn dagen heen met regeringszaken en daarnaast een eindeloze stroom audiënties. Als laatste in de rij van deze dag ontvang ik markies Du Maurier, een al wat oudere man die zijn sporen verdiende in de diplomatie. Hij verblijft nabij het hof van de Tsaar en ik spreek hem om een beeld te krijgen van de laatste ontwikkelingen in Sint-Petersburg. Het blijkt dat we meer tijd nodig hebben en om dat gesprek af te ronden nodig ik hem uit die avond tijdens het diner naast mij te komen zitten.

Bij aanvang van het diner, waar zoals gewoonlijk tientallen personen aan deelnemen, blijkt tot mijn verrassing dat de Markies een zeer jonge echtgenote heeft, Madame Markiezin Irina Du Maurier, van Russische afkomst. Zij is aan mijn andere zijde komen te zitten en als Du Maurier en ik onze beraadslagingen hebben afgerond, wijd ik me voor de rest van het diner aan haar. Ze is van een ongekende schoonheid, met een voorkomen zoals God de engelen moet hebben vormgegeven. Haar blonde krullen doen me denken aan een tomeloos omlaag tuimelende waterval, waarmee haar bruine ogen met gouden spikkeltjes prachtig contrast vormen. Haar lichaam toont zich in het strakke lijfje van haar jurk als een rank figuurtje, haar kleine borsten hoog opgestuwd in het decolleté.

Ik kan niet bevatten hoe het die toch al oude markies is gelukt zo’n adembenemend jong schepseltje aan zijn zijde te verwerven. Als de tekenen me niet bedriegen kan het haast niet anders dan dat zij op amoureus gebied ernstig tekort moet komen, want al snel beweegt ons gesprek zich in een richting die ik niet anders kan benoemen als excitant, opwindend. Tegen de tijd dat het diner ten einde loopt fluister ik haar toe dat ik haar graag later op de avond nog eens wil ontmoeten, mijn lijfknecht Bontemps zal contact opnemen. Haar glimlach zegt me daarna genoeg.

Gesloten schaar

Die avond trek ik mij na het diner al vroeg terug en nauwelijks zit ik in een gemakkelijke kamerjas en met een goed glas wijn bij de haard, of via de onopvallende deur voor mijn amourettes wordt madame Du Maurier door Bontemps binnengeleid. Opnieuw word ik getroffen door haar engelachtige voorkomen, wat tot een aangename prikkeling in mijn lendenen leidt, waar mijn phallus dankzij de kamerjas alle ruimte heeft. Na de gebruikelijke buiging gebaar ik haar naast mij op de sofa te komen zitten en als Bontemps ook haar een glas wijn heeft geserveerd vertrekt hij.

Het viel me tijdens het diner al op dat ze perfect Frans spreekt en als ik haar daarmee complimenteer lacht ze hartelijk. Het leek haar wel handig om onze taal goed te leren spreken als ze in het huwelijk zou treden met een Franse edelman. En wat ik al vermoedde, haar huwelijk met du Maurier blijkt een gelegenheidshuwelijk te zijn, om hem toegang te geven tot het Russische hof. Voor het overige leven ze op geen enkele manier samen als man en vrouw.

Irina is volkomen op haar gemak, alsof ze niet voor het eerst onder vier ogen samen is met de Koning van Frankrijk. Al snel krijgt ons gesprek weer de amoureuze lading die het ook had tijdens het diner. Op enig moment zoen ik haar en zie dan mijn intuïtie bevestigd dat deze schone dame wel open staat voor wat extra lichamelijke liefde, die ze moet ontberen in de echtelijke sponde. Niet veel later bied ik haar mijn hulp om haar kleding te verwijderen, waarna ik haar naar mijn bed begeleid. Als ze eenmaal ligt neem ik de tijd haar eens goed te bekijken.

Ze is prachtig! Ze is tenger gebouwd en heeft kleine maar perfect-ronde en stevige borsten, met op hun top kleine roze tepels. Haar buik is plat en tussen de aanzet naar haar lange slanke benen groeit een keurig onderhouden goudkleurig driehoekje. Met haar goud-bruine ogen kijkt ze me verleidelijk aan. Dan beweegt ze wat met haar benen, wenkt ze me met haar wijsvinger en fluistert ze op verlokkende toon ‘komt u, Majesteit?’ Met alle genoegen!

Precies op dat moment herinner ik me ineens hoe Tsaar Alexis I in Parijs op staatsbezoek was. In de late avonduurtjes vertrouwde hij me toe dat de Franse dames dan wel voor de liefde lijken te zijn geboren, maar dat ze wat hem betreft toch niet op konden tegen charmes van de veelal langbenig Russische meisjes. ‘Als een schaar zijn ze, Louis, je kunt ze vergelijken met een schaar. Gesloten lijken ze onbenaderbaar. Echter, op hetzelfde moment dat je al dan niet met dwang die mooie lange benen opent geven ze zich over en kun je haar berijden zoals het jou goeddunkt en ook nog eens zo lang als het jou uitkomt.

Me die woorden indachtig trek ik haar benen omhoog en vouw ze zó ver open dat ik onbelemmerd zicht krijg haar kleine schatkamer. Ik kniel tussen haar benen, constateer dat de toegang naar haar lichaam voldoende vochtig is en steek mijn zwaard in éen beweging tot aan het gevest in haar schede. Ze is nauw en vochtig en heet, het bevangt me bijna. Ik heb dit gemist, het werd hoog tijd om mezelf weer te kunnen onderdompelen in de schoot van een gewillige dame.
Ik zie met verwondering hoe ik daar beneden omklemd wordt door haar kleine roze liefdeslippen, die wat mee naar binnen worden getrokken als ik me in haar stoot, of zich opkrullend mee naar buiten bewegen als ik me terugtrek.

Ik begrijp nu wat Tsaar Alexis bedoelde. Deze jonge vrouw is onweerstaanbaar, haar tengere lichaam roept een bezitsdrang in me op die ontaardt in steeds hardere en indringendere stoten. Ik zet een stevige cadans in, haar tengere lichaam neemt als het ware bezit van mij en dwíngt me als het ware om haar stevig te nemen. Ik open haar geschaarde benen zo ver tot ze zich bijna in een spagaat bevinden en vanaf dat moment steek ik me steeds weer tot het gevest in haar, ondertussen verdrinkend in haar blauwe ogen.

Liefdesengel

Ze is zo heel anders dan Athénaïs, minder veeleisend, zich meer overgevend aan mijn behoefte, een liedesengel die is neergedaald. Haar onschuldige blauwe ogen en haar tengere lichaam bezorgen me de wens om haar volledig te willen bezitten, tot in ieder vezeltje van haar voor de typisch Russische overgave geboren lichaam.

In het ritme van mijn stoten bewegen haar borsten zich mee op haar lichaam, ze trekken mijn ogen naar zich toe en nodigen me uit om ze in ons liefdesspel te betrekken. Een voor een bewerk ik de stevige ronde heuveltjes, waarbij ik de tepels tot harde staafjes wrijf. Al snel sluit Irina haar ogen en ondergaat ver geopend, totaal ontvankelijk en gelijktijdig ook lijdzaam mijn geweld. Omdat ik al bijna een week geen dame in mijn bed had houd ik het dit keer minder lang vol dan ik van mezelf gewend ben. Te snel stort ik me een eerste keer volledig leeg in haar. Ik gebaar haar daarna op mij te komen zitten, om mij berijdend mijn lans in conditie te houden. Ze plaatst haar knieën aan weerszijden van mijn lichaam, laat zich zakken tot ze mijn lans voor haar smalle mijnschacht kan plaatsen, waarna ze me langzaam in zich opneemt. Kaarsrecht op mij gezeten begint ze me te berijden, als een volleerd dressuurruiter op een van die witte Lippizaners van de Habsburg-keizers in Oostenrijk.

Haar lichaam is zo smal, haar borsten zijn zo klein maar ook zo fier, haar schouders zo broos. Haar puur-blauwe ogen houdt ze op mij gericht, terwijl haar lange blonde haren als om haar bovenlichaam golven. Al snel ben ik gereed om haar opnieuw te nemen. Ik til haar van me af, draai haar om, pak haar benen bij de enkels, spreid ze en leg ze vervolgens over mijn schouders, zó dat haar billen wat omhoogkomen. Op deze wijze ligt ze volledig geopend voor me en opnieuw steek ik mijn harde lans volledig in haar smalle schacht. Vervolgens houd ik hem daar en kus haar schouders, hals, borsten, gezicht, haar volle lippen, streel haar lange engelenhaar, verlustig me aan haar platte buik en het driehoekje waaronder mijn lans zich in haar bevindt.

Zacht en loom ga ik me opnieuw in haar bewegen, dit keer mij er meer bekommerend dat ook deze gewillige Markiezin du Maurier aan haar gerief komt. Ze heeft zich dermate aan mij overgegeven dat ze aanvoelt alsof haar smalle lichaam één warme vagina is geworden, waardoor haar lichaam slechts de omlijsting lijkt te zijn van haar nauwe schede. Ze heeft een uitstraling alsof ze alleen hiervoor op aarde is gekomen, om de Franse koning te ontmoeten en hem tot haar toe te laten.

Het is alsof de tijd ons verlaten heeft en Irina en ik in een zich eindeloos oprekkende liefdescocon zijn terecht gekomen. Nadat ook zij voor de eerste keer haar extase beleefde verlengt ons liefdesspel zich eindeloos. Ze is smal, licht en puur sensueel, alsof het liefdesspel de bestemming is van haar komst naar deze aarde. Ik til haar op alsof ze niets weeg, laat haar rondtollen op mijn zwaard, dring keer op keer ver in haar door, er komt geen einde aan ons spel.

Op enig moment, we zijn inmiddels allebei versuft van de opvolgende reeks extases, til ik haar op uit mijn bed, en loop ik met mijn lans nog steeds diep in haar naar een van de grote ramen, waar we vervolgens samen naar de zonsopgang kijken. Het uitzicht op de zich tot de horizon uitstrekkende schitterend aangelegde tuinen van Versailles is oogverblindend in het ochtendlicht en samen kijken we daarnaar, nog steeds intiem verbonden. Tot slot ledig ik mij voor de laatste keer in haar en dank haar voor haar overgave, waarna Bontemps haar terug begeleid naar het verblijf van haar echtgenoot.

X. Zara