De volgende ochtend werd ik wakker voordat de wekker ging.
Heel even wist ik niet waarom ik zo wakker was.
Toen herinnerde ik me de avond ervoor.
Ik glimlachte.
Naast me lag mijn vrouw nog te slapen.
Ik draaide me voorzichtig naar haar toe.
In het zachte ochtendlicht zag ze er anders uit dan de avond ervoor. Minder bewust van hoe ze eruitzag, minder bezig met wat ze deed. Gewoon zij.
En toch voelde er iets anders.
Niet tussen ons.
In mij.
Ik had jarenlang gehoopt op een avond zoals gisteren.
En toch was het niet de avond zelf waar ik het meest aan bleef denken.
Het was het moment waarop zij tegen me had gezegd:
“Vanavond neem ik het initiatief.”
Ze had het zelf gezegd.
Niet omdat ik ernaar had gevraagd.
Niet omdat ik haar had overtuigd.
Omdat zij het wilde proberen.
Ze bewoog naast me.
Haar ogen gingen langzaam open.
“Goedemorgen.”
“Goedemorgen.”
Ze glimlachte slaperig.
“Waarom kijk je zo?”
“Ik kijk gewoon.”
“Dat doe je vaak.”
“Je bent mijn vrouw.”
Ze rolde met haar ogen.
“Daar ga je weer.”
Ik lachte zacht.
Ze draaide zich op haar zij en keek me aan.
Een paar seconden was het stil.
Toen zei ze:
“Was het… goed?”
Ik wist precies wat ze bedoelde.
“Ja.”
“Ook voor jou?”
Ik glimlachte.
“Voor mij was het vooral goed omdat jij het wilde.”
Ze keek even weg.
“Ik denk dat ik het eigenlijk ook leuk vond.”
Die woorden kwamen zacht.
Bijna alsof ze ze eerst zelf wilde uitproberen voordat ze ze hardop durfde te zeggen.
“Wat vond je leuk?”
Ze trok het dekbed iets hoger.
“Dat jij zo reageerde.”
Ik grinnikte.
“Hoe reageerde ik dan?”
“Je weet het best.”
“Ik wil het van jou horen.”
Ze gaf me een blik.
“Niet te veel vragen.”
“Sorry.”
Ze glimlachte.
“Maar…”
Ze schoof iets dichterbij.
“Ik vond het fijn om te merken dat ik je nog zo gek kan maken.”
Ik voelde mijn glimlach groter worden.
“Nog?”
“Ja.”
Ze keek me onderzoekend aan.
“Je dacht toch niet dat ik niet wist dat je me aantrekkelijk vond?”
“Dat wist ik niet.”
Ze fronste.
“Waarom niet?”
“Omdat je het bijna nooit laat merken.”
Ze bleef stil.
Toen knikte ze langzaam.
“Dat is misschien wel waar.”
Ze keek naar het plafond.
“Ik denk dat ik altijd dacht dat je dat toch wel wist.”
“Dat is het probleem.”
“Hoe bedoel je?”
“Ik kan het niet altijd invullen.”
Ze keek me weer aan.
Ik ging verder.
“Als jij me overdag een bericht stuurt over de boodschappen, weet ik dat je aan de boodschappen denkt.”
Ze lachte.
“Logisch.”
“Als je me een bericht stuurt omdat je aan míj denkt, voelt dat anders.”
Ze keek even naar haar telefoon op het nachtkastje.
Toen pakte ze hem.
“Zoiets?”
Ik keek haar aan.
Ze tikte iets.
Mijn telefoon trilde naast me.
Ik keek naar het scherm.
Een nieuw bericht van haar.
“Goedemorgen, knapperd.”
Ik keek haar verbaasd aan.
Ze begon te lachen.
“Wat?”
“Dat is alles?”
“Ja.”
“Je stuurt me letterlijk een bericht terwijl je naast me ligt.”
“Ik wilde zien wat je zou doen.”
“En?”
Ze grijnsde.
“Het werkt.”
Ik legde mijn telefoon weg.
“Je wordt gevaarlijk.”
“Dat zei je gisteren ook.”
“Omdat het waar is.”
Ze legde haar hoofd op mijn borst.
Een paar seconden bleef ze stil.
Toen zei ze:
“Misschien moet ik dit vaker doen.”
Ik streek met mijn hand over haar haar.
“Je hoeft niets te doen omdat ik dat wil.”
“Dat weet ik.”
“Als je het niet leuk vindt…”
“Dat is het juist.”
Ze keek omhoog.
“Ik denk dat ik het wel leuk vind.”
“Wat?”
“Dat kleine spelletje.”
Ze glimlachte.
“Je een beetje laten wachten.”
Ik lachte.
“Dat heb je heel snel geleerd.”
“Misschien heb ik een goede leraar.”
“Ik ben beschikbaar voor privélessen.”
Ze gaf me een duwtje.
“Zie je? Dit bedoel ik.”
“Wat?”
“Dat plagen.”
Ze bleef glimlachen.
“Ik denk dat ik eindelijk begrijp waarom jij dat altijd doet.”
“En?”
Ze haalde haar schouders op.
“Het is leuk als je weet dat de ander het leuk vindt.”
Ik keek haar aan.
“Precies.”
Ze gaf me een kus.
Een gewone kus.
Maar vlak voordat ze zich terugtrok, fluisterde ze:
“Vanavond krijg je misschien weer een berichtje.”
“Misschien?”
“Misschien.”
En ze draaide zich om.
Ik bleef achter met een glimlach.
Voor het eerst had ik niet het gevoel dat ik op iets zat te wachten.
Ik had het gevoel dat zij misschien zelf begon uit te kijken naar het volgende moment.
En dat was misschien nog mooier.