Ze stak haar hand naar me uit.
“Kom.”
Ik pakte haar hand en liet me door haar mee naar boven trekken.
Op de trap keek ze één keer achterom. Haar glimlach was klein, maar zelfverzekerd.
Ik kende die glimlach inmiddels.
Ze wist precies wat ze aan het doen was.
In de slaapkamer liet ze mijn hand niet meteen los. Ze draaide zich naar me om en bleef vlak voor me staan.
“Je bent wel erg stil.”
“Ik probeer te bedenken wat jij van plan bent.”
“Dat is juist niet de bedoeling.”
Ze kwam dichterbij.
“Vanavond hoef jij niets te bedenken.”
Ze kuste me.
Rustig eerst.
Haar lippen raakten de mijne en bleven daar net lang genoeg om me te laten verlangen naar meer. Toen trok ze zich terug.
Ik wilde haar opnieuw kussen.
Ze glimlachte en deed een halve stap achteruit.
“Nee.”
“Nee?”
“Je moet wachten.”
Ik lachte ongelovig.
“Je geniet hier echt van.”
“Misschien.”
Ze liep een paar passen van me vandaan en draaide zich om.
Ik kon niets anders doen dan naar haar kijken.
Ze wist het.
Dat was het verschil met een paar maanden geleden.
Vroeger zou ze waarschijnlijk onzeker zijn geworden van mijn blik.
Nu leek ze er juist zelfverzekerder van te worden.
Ze kwam terug naar me toe.
Haar vingers gleden langs mijn arm omhoog en vonden mijn hand.
“Ik vind het fijn dat ik tegenwoordig weet wat dit met je doet.”
“Wat doet het dan met me?”
Ze keek me recht aan.
“Je wordt zenuwachtig.”
“Dat valt mee.”
Ze glimlachte.
“Leugenaar.”
Ze trok me opnieuw naar zich toe.
Deze keer was de kus langer. Haar handen gleden naar mijn schouders en ze trok me dichter tegen zich aan. Ik voelde hoe ontspannen ze was geworden, hoe vanzelfsprekend haar aanrakingen inmiddels voelden.
Toen ze zich terugtrok, keek ze me aan.
“Nog steeds?”
“Wat?”
“Nog steeds zo verliefd?”
Ik glimlachte.
“Meer dan ooit.”
Ze leek even verrast door mijn antwoord.
Daarna werd haar blik zachter.
Ze legde haar hand tegen mijn wang.
“Goed.”
Ze kuste me opnieuw.
Ik sloeg mijn armen om haar heen en deze keer liet ze me dichterbij komen.
Er was geen haast.
Geen gevoel dat we ergens naartoe moesten.
Alleen die spanning tussen ons die steeds sterker werd.
Ze trok zich opnieuw terug en keek me aan.
“Ik wil dat je vanavond onthoudt dat ik dit zelf wilde.”
Ik knikte.
“Dat vergeet ik niet.”
“Goed.”
Ze streek met haar vingers langs mijn nek.
“Want vroeger dacht ik altijd dat jij degene was die meer wilde.”
“Dat klopt.”
“Maar nu…”
Ze glimlachte.
“Nu vind ik het leuk om jou te laten wachten.”
Ik lachte.
“Dat heb ik gemerkt.”
“En ik vind het leuk om te zien hoe moeilijk je dat vindt.”
“Dat is gemeen.”
“Een beetje.”
Ze gaf me een kus op mijn wang.
Daarna op mijn mond.
Daarna nog één.
Steeds net anders.
Steeds lang genoeg om me te laten denken dat ze eindelijk zou stoppen met plagen.
Maar iedere keer trok ze zich weer een fractie terug.
Ik begon te lachen.
“Je maakt me gek.”
Ze keek tevreden.
“Dat was het plan.”
Ze legde haar armen om mijn nek en fluisterde:
“En het mooiste is dat ik nu eindelijk begrijp waarom jij dat vroeger zo leuk vond.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat je niet alleen wilt weten wat er gaat gebeuren.”
Ze kwam dichterbij.
“Je wilt voelen dat de ander het ook wil.”
Ik knikte.
“Ja.”
Ze glimlachte.
“Dan begrijp je nu misschien ook waarom ik dit leuk vind.”
Ze kuste me opnieuw.
Deze keer zonder te plagen.
Gewoon warm en intens, alsof alle onzekerheid van de afgelopen maanden even verdwenen was.
Toen we ons uiteindelijk losmaakten, bleef ze dicht tegen me aan staan.
“Vanavond,” fluisterde ze, “hoef jij alleen maar te genieten.”
Ik glimlachte.
“Dat kan ik.”
Ze pakte mijn hand.
“Mooi.”
En terwijl ze me opnieuw naar zich toe trok, wist ik dat dit allang niet meer ging over één bijzondere avond.
Dit was iets wat ze samen met mij had ontdekt.
Dat verlangen niet iets was wat haar overkwam.
Dat ze het zelf kon opzoeken.
Zelf kon aanwakkeren.
En misschien voor het eerst in haar leven ook zelf kon genieten van het feit dat ze begeerd werd.
Door haar man.