Een paar maanden later dacht ik soms terug aan die eerste middag.
Aan dat ene berichtje.
Het was bijna lachwekkend hoe klein het allemaal begonnen was.
Een vraag op Spicer.
Een blouse.
Een kus die iets langer duurde.
Een hand die de mijne vasthield.
Als iemand me toen had verteld dat zoiets kleins zoveel kon veranderen, had ik hem waarschijnlijk niet geloofd.
Want ons seksleven was niet plotseling perfect geworden.
We hadden nog steeds kinderen.
Nog steeds drukke dagen.
Nog steeds avonden waarop we allebei te moe waren.
Maar er was iets anders gekomen.
Bewustzijn.
We waren weer gaan kijken naar elkaar.
Niet alleen naar elkaar als ouders.
Niet alleen als mensen die samen een huishouden runden.
Maar als man en vrouw.
En mijn vrouw had ondertussen iets ontdekt wat ze zelf nooit had verwacht.
Ze vond het leuk om mij te verleiden.
Sterker nog: soms vond ze het leuker dan ik.
Op een dinsdagmiddag zat ik op mijn werk toen mijn telefoon trilde.
Een bericht van haar.
“Heb je vanavond iets gepland?”
Ik glimlachte.
“Niet dat ik weet.”
De drie puntjes verschenen.
Verdwenen.
Verschenen opnieuw.
Toen:
“Mooi.”
Ik wachtte.
Geen verdere uitleg.
Ik stuurde:
“Dat klinkt verdacht.”
Haar antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.
“Dat is ook de bedoeling.”
Ik schudde lachend mijn hoofd.
Een paar maanden geleden zou ze zo’n gesprek waarschijnlijk na twee berichten hebben afgekapt.
Nu wist ze precies wat ze deed.
Ik besloot haar niet te veel voldoening te geven.
“Je bent wel erg zelfverzekerd geworden.”
Deze keer duurde het iets langer.
“Misschien heb jij me dat geleerd.”
Ik las het opnieuw.
En nog een keer.
Daarna verscheen er nog een bericht.
“En trek vanavond iets aan waarin ik je graag zie.”
Ik keek naar mijn scherm en voelde mijn hartslag versnellen.
Het was niet eens een expliciet bericht.
Dat hoefde ook niet.
Het verschil zat in de vanzelfsprekendheid waarmee ze het stuurde.
Ze vroeg niet of ik misschien zin had.
Ze wachtte niet af.
Ze vertelde me wat ze wilde.
Ik typte:
“Ja, mevrouw.”
Vrijwel onmiddellijk:
“Braaf.”
Ik grinnikte.
Dat woord had ik nooit uit haar mond verwacht.
Ik legde mijn telefoon neer en probeerde weer te werken.
Maar vanaf dat moment keek ik iedere paar minuten naar de klok.
Toen ik die avond thuiskwam, was het huis zoals altijd.
Speelgoed op de vloer.
Een schooltas in de gang.
Een glas dat ergens was blijven staan.
De kinderen die nog één verhaal wilden vertellen voordat ze naar bed gingen.
Het gewone leven.
Maar zodra de kinderen sliepen, merkte ik dat er iets veranderd was.
Mijn vrouw kwam de trap af.
Ze had zich omgekleed.
Niet overdreven.
Geen verkleedpartij.
Gewoon kleding waarvan ze wist dat ik die mooi vond.
Maar haar houding was anders.
Ze bleef een paar treden van me vandaan staan.
Keek naar me.
En glimlachte.
“Zo.”
“Zo?”
“Je hebt geluisterd.”
Ik keek naar mezelf.
“Blijkbaar.”
Ze liep langzaam naar me toe.
“Ik ben trots op je.”
“Waarvoor?”
“Je hebt je netjes aangekleed.”
Ik schoot in de lach.
“Wie ben jij?”
Ze begon ook te lachen.
Maar toen ze vlak voor me stond, veranderde haar blik.
Ze keek eerst even naar mijn gezicht en daarna langzaam naar beneden, alsof ze bewust de tijd nam om me te bekijken.
“Wat?” vroeg ik.
“Niks.”
“Je kijkt.”
“Dat mag toch?”
Ik herkende mijn eigen woorden van maanden geleden.
Ik glimlachte.
“Je begint mijn trucs over te nemen.”
“Misschien.”
Ze legde haar handen op mijn borst.
Haar vingers gleden langzaam over de stof van mijn shirt, alsof ze niet alleen wilde voelen dat ik er stond, maar er bewust van wilde genieten.
“Ik vind dit leuk,” zei ze zacht.
“Wat?”
“Jou zo zien.”
Ik voelde mijn glimlach verdwijnen.
Niet omdat ik niet wist wat ik moest zeggen.
Omdat het me raakte.
“Je weet dat ik daar heel gelukkig van word?”
“Ja.”
Ze keek me recht aan.
“Dat weet ik inmiddels.”
Ze kwam dichterbij.
Ik rook haar parfum.
Haar handen gleden van mijn borst naar mijn schouders.
Ze bleef even zo staan, vlak voor me, zonder me te kussen.
Dat was inmiddels één van haar favoriete dingen geworden.
Me laten wachten.
Me aankijken.
Kijken hoe lang het duurde voordat ik zelf naar haar toe wilde bewegen.
Ik zei niets.
Zij ook niet.
Toen verscheen er een klein glimlachje.
“Je bent zenuwachtig.”
“Een beetje.”
“Waarom?”
“Omdat jij dit heel goed begint te kunnen.”
Ze lachte zacht.
“Ik leer.”
Toen kuste ze me.
Langzaam.
Bewust.
Haar lippen bleven langer op de mijne dan bij een gewone kus. Toen ze zich even terugtrok, bleef haar gezicht vlak bij het mijne.
Ik voelde haar adem tegen mijn huid.
Ze keek naar mijn ogen.
“Nog steeds?”
“Wat?”
“Vind je me nog steeds aantrekkelijk?”
Ik antwoordde zonder aarzelen.
“Elke dag.”
Ze kuste me opnieuw.
Deze keer trok ze me iets dichter tegen zich aan.
Mijn handen vonden vanzelf haar middel.
Ik voelde haar glimlachen tegen mijn lippen.
Ze wist precies wat ze met me deed.
En het mooiste was dat ze daar inmiddels zichtbaar plezier aan beleefde.
Ze trok zich weer terug.
“Niet zo snel.”
Ik lachte.
“Jij bent degene die begon.”
“Dat weet ik.”
Ze liet haar vingers langzaam over mijn nek gaan.
“Maar ik bepaal tegenwoordig graag wanneer we stoppen.”
Ik keek haar aan.
Daar was het.
Niet de vrouw die maanden geleden voorzichtig had gevraagd of ze mijn hand mocht vasthouden.
Niet de vrouw die bang was geweest dat ieder klein gebaar automatisch tot seks zou leiden.
Ze wist nu dat ze me kon aanraken zonder dat er meteen iets hoefde te gebeuren.
Dat ze me kon kussen en daarna gewoon weg kon lopen.
Dat ze spanning kon opbouwen zonder zich verplicht te voelen om die spanning onmiddellijk te laten verdwijnen.
En ze vond het heerlijk.
“Wat heb je toch met me gedaan?” vroeg ik.
Ze glimlachte.
“Volgens mij heb jij juist iets met mij gedaan.”
“Ik?”
“Je hebt me geleerd dat het leuk kan zijn.”
Ze legde haar hand opnieuw op mijn borst.
“Dat ik niet alleen hoef te wachten tot jij iets doet.”
Ze kwam dichterbij.
“Dat ik jou ook gek kan maken.”
Ik keek haar aan.
“Dat lukt.”
“Mooi.”
Ze gaf me nog één kus.
Kort deze keer.
Plagerig.
Daarna liep ze richting de woonkamer.
Ik bleef haar een paar seconden nakijken.
Ze keek over haar schouder.
“Kom je?”
“Ja.”
“Mooi.”
Ze glimlachte.
“Want ik ben nog niet klaar met je.”
En terwijl ik achter haar aan liep, besefte ik hoe bijzonder die woorden waren.
Niet omdat ze iets spectaculairs beloofden.
Maar omdat ze afkomstig waren van mijn vrouw.
Dezelfde vrouw die ooit dacht dat mijn verlangen vooral iets was waar zij rekening mee moest houden.
Nu ontdekte ze dat ze zelf kon verlangen.
En dat ze het heerlijk vond om mij dat te laten merken.